Superstars of Tomorrow ตอนที่ 46 | Nekopost.net 
NEKOPOST

Superstars of Tomorrow

Ch.46 - จิบชา


046 จิบชา

การเคลื่อนไหวของฟางจ้าวทำให้ทั้งสองตื่นตกใจ นี่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งในแผนการ

ชายที่ขวางประตูห้องเช่าก่นด่าผู้ว่าจ้างของตัวเองในใจ ไหนบอกว่าไอ้เด็กนี่เป็นพวกสายศิลป์ ?!

คนที่ยืนอยู่ข้างหน้านี่มันนักฆ่าชัด ๆ เชื่อก็บ้าแล้ว เป็นนักแต่งเพลงเรอะ ฮ่ะ ๆ ฆ่าให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ !

ปากกระบอกปืนหันหน้ามาทางเขา เขากลืนคำพูดที่กำลังจะบอกและลดมือที่ถือท่อนเหล็กไฟฟ้าลง

พวกเขาทั้งคู่ทำงานที่ถนนมืดมาระยะหนึ่งแล้ว พวกเขาทำสำเร็จสองสามงาน ดังนั้นพวกเขารู้ดีว่าใครที่เป็นของปลอม ใครที่เป็นเสือกระดาษ พวกเขาสามารถอนุมานได้จากการมองเพียงปราดเดียว

วิธีการถือปืนของฟางจ้าวและเมื่อจ้องไปในดวงตา ทำเอาเขาเหงื่อกาฬแตกพลั่กที่หลังคอ เขาบอกได้ว่าความเยือกเย็นและความตั้งใจของฟางจ้าวไม่ใช่เสแสร้ง เขายังมั่นใจด้วยว่าทันทีที่พวกเขาขยับตัวสักเล็กน้อย ปืนลั่นจริง ๆ แน่นอน

ทางด้านชายที่ติดตามฟางจ้าวมาก็หยุดนิ่งเช่นกัน เขาไม่สามารถเสี่ยงเคลื่อนไหวก่อนการประเมินสถานการณ์ได้ ไม่เช่นนั้นเขาจะได้เก็บศพเพื่อนร่วมทีม

แต่เรื่องดีเกี่ยวกับความเป็นมืออาชีพอย่างทั้งสองก็คือพวกเขาเป็นพวกยืดหยุ่น

"พี่ชาย เข้าใจผิดแล้ว นี่เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว ! อย่าตื่นตกใจไป ใจร่ม ๆ กันก่อนเถอะ !" ชายที่ขวางทางเข้าห้องเช่าปั้นรอยยิ้มและปิดท่อนเหล็กไฟฟ้า เสียงของกระแสไฟฟ้าหายไป เขายกมือทั้งสองขึ้นสูง เขาไม่พะวงใด ๆ แล้วที่เรียกคนที่อายุอ่อนกว่าตัวเองว่า 'พี่ชาย'

"ฉันไม่ได้ตื่นตกใจ เข้าไปข้างในแล้วคุยกันก่อน" ฟางจ้าวว่า

"ไม่ ๆๆ ไม่รบกวนดีกว่า พวกเราจะไปแล้วล่ะ ไปทันทีเลย" ทันทีที่เขายกขาข้างหนึ่ง เขาสังเกตเห็นว่านิ้วของฟางจ้าวกระชับไกปืนแน่นขึ้น เขาชักเท้ากลับ รอยยิ้มเหยเกอย่างกับจะร้องไห้ รอยสักรูปสัตว์บนใบหน้าดูน่าตลก

"ไม่เป็นไร เข้าไปข้างในเถอะ ฉันแค่อยากถามสองสามอย่างเท่านั้นเอง เปิดประตู" ด้วยเสียงคำสั่งของฟางจ้าว ประตูห้องเช่าก็ปลดล็อกโดยอัตโนมัติ

ฟางจ้าวอัพเกรดระบบรักษาความปลอดภัยที่ประตูของเขาด้วยการตรวจสอบสองชั้น — ตรวจจับกำไลข้อมือของเขาภายในระยะห้าเมตรและประตูจะเปิดออกทันทีเมื่อตรวจจับคำสั่งเสียงของเขา

ภายใต้ความกดดันของปากกระบอกปืน ชายคนแรกเดินเข้าไปในห้องเช่าด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

อีกคนเป็นชายร่างใหญ่สูงเกือบสองเมตร มีรอยสักบนแขนที่เปิดโล่งในอากาศหนาวเย็น กล้ามเนื้อเป็นมัดแข็งแรง ฟางจ้าวบอกได้จากเสียงฝีเท้าที่เข้าหาของเขาว่าคนคนนี้ไม่ได้เชื่องช้าอย่างที่ดูจะเป็น

"มานี่" ฟางจ้าวกวักมือเรียกชายร่างใหญ่

"ทำตัวตามสบาย แล้วหาที่นั่ง ฉันจะปล่อยพวกแกไปหลังจากถามสักสองสามอย่างแล้ว" ฟางจ้าวดึงเก้าอี้ตัวสมบูรณ์เพียงตัวเดียวในห้อง—และนั่งเอง

ชายสองคนกวาดตามองห้องคับแคบเหนือจรดใต้เพียงปราดเดียว ที่เดียวที่นั่งได้คือม้านั่งเตี้ยสองตัว

แม้ว่าม้านั่งเดี่ยวจะเตี้ยเล็กน้อย แต่ก็ดีกว่าการนั่งบนพื้น

ม้านั่งทั้งสองตัวสูง 20 เซนติเมตรใช้เขย่งเอื้อมชั้นวางของสูง ๆ เจ้าขนหยิกยังชอบใช้เป็นที่อาบแดดของมัน ตอนนี้พวกมันดูกระจิ๋วหลิวทันทีที่ชายโตเต็มวัยสองคนนั่งลงไป หนึ่งในพวกเขายังเป็นคนร่างโตอีกต่างหาก

"ลืมมีดที่อยู่ข้างหลังไปซะเถอะ" ฟางจ้าวพูดแทรก

ตอนที่ชายผมทรงหงอนไก่ลากม้านั่งมานั่งลง มือก็จับมีดที่หลังเอวของตัวเองไว้ คำพูดของฟางจ้าวทำให้เขาตกใจจนแทบตัวโยน

แม่งเอ๊ย เจอะกับพวกมือเก๋าซะได้

ชายหัวแดงก้มศีรษะต่ำและก่นสาปแช่งเงียบ ๆ ขณะที่ปล่อยมือของตัวเอง

"ถ้าคุณอยากถามอะไรก็ว่ามาเลยเถอะ พวกเราผิดเองที่เลินเล่อเกินไปจนโดนจับได้ รับงานมาโดยไม่สืบค้นเสียก่อน" ชายผมแดงว่า "แต่อย่าถามว่าใครเป็นผู้ว่าจ้าง เพราะพวกเราก็ไม่แน่ใจ"

"แกไม่แน่ใจ แต่แกเดาได้" ฟางจ้าวไม่มีอารมณ์จะฟังพวกเขาแกล้งโง่ "บอกมา ฟางเซิงจ้างให้พวกแกทำอะไร ?"

ชายผมแดงเปลือกตากระตุกเมื่อได้ยินชื่อ 'ฟางเซิง' จากฟางจ้าว ตอนนี้อีกฝ่ายเผยหน้าไพ่ออกมาแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะลีลาอีก

"คุณก็รู้ว่าพวกเราเพียงแค่รับงานตามคำสั่ง พวกเราทำตามสิ่งที่มีคนจ้าง ใครบางคนได้เสนอ 30,000 ดอลลาร์ให้พวกเราขโมยกำไลข้อมือของคุณ ผู้ว่าจ้างเพียงแค่ส่งข้อความมาหาพวกเรา และเบอร์ที่เขาทิ้งไว้ก็เป็นเบอร์ทิ้งขว้าง แต่ผมเดาได้ว่าบางทีคงเป็นฟางเซิงที่คุณพูดถึง เขาจ้างเพื่อนของผมให้จับตามองความเคลื่อนไหวของคุณ" ชายคนแดงมองฟางจ้าว ต้องการเห็นปฏิกิริยาของฟางจ้าว แต่น่าเสียดายที่ไม่เห็นอะไรเลย

เขาได้เปิดเผยสิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับความเคลื่อนไหวเร็ว ๆ มานี้ของฟางเซิง แต่ทั้งสองไม่รู้ว่าฟางเซิงขโมยเพลงทั้งสามจากฟางจ้าว ฟางเซิงระวังมาก ไม่หลุดปากบอกใครทั้งนั้น

"มีอะไรนอกจากกำไลอีก ?" ฟางจ้าวถาม

ชายหัวแดงพยายามจะบอกว่าไม่มี แต่เขาเหลือบตามองฟางจ้าวและตัดสินใจบอกความจริง "เขาบอกว่าถ้าพวกเราสั่งสอนคุณด้วย เขาจะจ่ายให้พวกเราเพิ่มอีก 10,000 ดอลลาร์"

"ไม่ได้บอกให้ฆ่าฉัน ?"

"ไม่ ๆๆ พวกเราไม่รับจ้างฆ่า" ชายหัวแดงปัดปฏิเสธอย่างรวดเร็ว ยกท่อนเหล็กไฟฟ้าที่ตอนนี้นิ่งเงียบแล้วขึ้นมาเล็กน้อย "นี่เป็นของขู่เล่นเท่านั้น จริง ๆ นะ พวกเราไม่เคยรับจ้างฆ่า ! มีนักฆ่าเพียงหยิบมือเท่านั้นแหละที่ถนนมืด และพวกเขาก็ช่างเลือกสุด ๆ คนทั่วไปไม่สามารถติดต่อพวกเขาโดยตรงได้ และราคาของค่าจ้างก็สูงมาก รายรับงานเดียวของพวกเขา พวกเราต้องใช้เวลาเป็นสิบ ๆ ปี" ท่อนเหล็กไฟฟ้าถูกควบคุมอย่างเข้มงวด แต่สิ่งของประเภทนี้หาได้ง่ายนักในถนนมืด

เพื่อนร่างโตที่นั่งถัดจากชายหัวแดงพยักหน้า ส่วนใหญ่พวกเขาหลีกเลี่ยงจากงานฆ่าจริง ๆ พวกเขาไม่อยากตาย ทั้งหมดที่พวกเขาทำก็คือทำมาหากิน ทำไมต้องเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง ?

ตราบที่พวกเขาอยู่ภายในขอบเขต ไม่มีใครจะเสียเวลามาตามล่าพวกเขา แต่การเอาชีวิตคนมันแตกต่างกัน การหลบหนีไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ

ฟางจ้าวมองทั้งสองคนแก้ตัวเต็มที่และโยนความผิดให้ฟางเซิงทั้งหมด แต่เขาไม่ถูกหลอกด้วยท่าทางยอมจำนนของทั้งสอง ถ้าเขาเสียสมาธิหรือลดการป้องกันตัวเองลงเพียงวินาที พวกเขาจะใช้โอกาสนั้นพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที สองคนนี้ไม่ใช่พวกอ่อนหัดที่เพิ่งเข้ามาทำธุรกิจ พวกเขามีประสบการณ์มากมาย การพูดจาง่าย ๆ ไม่เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาเกรงกลัว ดังนั้นฟางจ้าวจึงชักปืนของตัวเองออกมาตรง ๆ อย่างแรกขู่ จากนั้นก็พูดคุย เรื่องง่าย ๆ และยังทำให้พวกเขาเชื่องด้วย

"โดยทั่วไปงานของพวกเราคือช่วยทวงหนี้เท่านั้น พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย !" ชายหัวแดงโอดครวญ

"งั้นแกมาทำอะไรที่นี่ ?" ฟางจ้าวถาม

เห็นฟางจ้าวจ้องมอง ชายหัวแดงจึงเลิกโอดครวญและถูมือตัวเองไปมา "ปีใหม่... จะปีใหม่แล้วใช่มั้ยล่ะ ? พวกเราแค่อยากได้เงินพิเศษเพิ่มเติม"

สามหมื่นดอลลาร์ เป็นราคาที่งามจริง ๆ สำหรับถนนมืด มันทำเอาพวกเขาใจสั่น แถมฟางเซิงก็เคยให้ใครบางคนจับตามองฟางจ้าวมาก่อน พวกเขาคิดว่ามันไม่ใช่งานยาก ตอนที่ได้รับข้อความว่าฟางจ้าวกลับมา พวกเขาก็รีบตะกายมาเตรียมตัวที่หน้าห้องเช่าเลย น้อยนักที่จะรู้ว่าพวกเขาจะลงเอย​ในสถานการณ์แบบนี้

ขณะที่ชายหัวแดงพูด เสียงออดประตูดัง

เป็นเย่ว์ฉิง

ลูกค้าบอกเย่ว์ฉิงว่าเขาเห็นชายที่มีรอยสักรูปสัตว์ที่แก้มตรงไปชั้นสอง เขาเลยรีบขึ้นมาเพื่อดูให้แน่ใจว่าฟางจ้าวไม่เป็นอะไร

"ฉันได้ยินว่าคนที่มีรอยสักรูปสัตว์บนแก้มโผล่หัวมา..." เย่ว์ฉิงยังพูดไม่จบประโยค ตอนที่เขาเห็นชายสองคนที่มีรอยสักบนหน้ากำลังคุกเข่า... ไม่สิ น่าจะนั่ง อยู่ภายในห้องเช่าของฟางจ้าว

"สองคนนี้คือ ?" เย่ว์ฉิงชี้ชายสองคนด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"แวะมาจิบชาน่ะ" ฟางจ้าวว่า

ชายสองคนที่นั่งบนม้านั่งเล่นตามบท ยกถ้วยชาใช้แล้วทิ้งราคาถูกที่เติม....น้ำประปาอุณหภูมิห้องไว้

นักเลงสองคนนี้เติบโตที่ถนนมืด แน่นอนว่าพวกเขารู้เรื่องของเย่ว์ฉิง ดังนั้นพวกเขาจึงหลีกเลี่ยงร้านค้าของเย่ว์ฉิงและเดินอ้อมมา ใครจะไปคิดว่าเขาจะโผล่มาที่นี่

ฟางจ้าวสนิทกับเย่ว์ฉิงงั้นเหรอ ?

ชายผมแดงหลับตาลงปกปิดประกายความสิ้นหวังของตัวเอง ฟางจ้าวคนเดียวก็เป็นปัญหาพอแล้ว ถ้าพวกเขาชิงกำไลของฟางจ้าวไปจริง ๆ เย่ว์ฉิงจะช่วยเพื่อนของตัวเองจัดการพวกเขาไหม ?

พวกเขาไม่ได้สืบเรื่องของเป้าหมายเพียงพอ ถ้าพวกเขารู้ พวกเขาคงไม่รับงานนี้แล้ว ฟางเซิงขุดหลุมดักพวกเขา !

อย่างไรก็ตามตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ชายผมแดงก็ฉีกยิ้มที่เขาคิดว่าเป็นรอยยิ้มซื่อ ๆ โชว์ฟันสีเขียวเรืองแสงของตัวเอง

เย่ว์ฉิงมองทั้งคู่อย่างถี่ถ้วน พวกเขานั่งบนม้านั่งเตี้ยสองตัวอย่างเชื่อฟังอย่างกับนักเรียนกำลังฟังการสอนบรรยาย ถ้าเมินเรื่องร่างกายบึกบึนกับรอยสักของพวกเขาไป เย่ว์ฉิงคงคิดว่าพวกเขาตกเป็นเหยื่อ

สิ่งนี้ทำให้เย่ว์ฉิงสับสนเล็กน้อย

ฟางจ้าวรู้จักพวกนี้จริง ๆ เหรอ ?

สองคนนี้เป็นหน้าตาที่คุ้นเคยในถนนมืด พวกเขาไม่ใช่คนของอาคารนี้แต่อยู่ถัดไปอีกสองบล็อก พวกเขาเคยมาซื้อของที่ร้านของเย่ว์ฉิงมาก่อน เย่ว์ฉิงจำได้

เขามองฟางจ้าวที่ดูไม่ได้ถูกคุกคาม ใครบางคนกำลังเฝ้าร้านค้าของเขา — ภรรยาของเขายังไม่กลับจากทำงาน ดังนั้นเขาจึงออกมานานไม่ได้ เวลาเกินกว่าห้านาที คนในร้านของเขาจะเริ่มคันคะเยอไม่ซื่อสัตย์กันแล้ว

"งั้นก็... ถ้ามีอะไรก็ตะโกนเรียกล่ะ ฉันอยู่ข้างล่างได้ยินอยู่แล้ว" เย่ว์ฉิงว่า

"ครับ ขอบคุณ"

"ดี ถ้างั้น... จิบชากันต่อเถอะ" เย่ว์ฉิงยังคงสับสนตอนที่เขาลงไปข้างล่างและส่ายศีรษะ เขาอ่านความคิดวัยรุ่นสมัยนี้ไม่ออกเลยจริง ๆ

หลังจากเย่ว์ฉิงจากไปแล้ว ชายผมแดงยังคงป้องกันตัวเองอยู่ที่เดิม แทบอยากเรียกฟางจ้าวว่าท่านปู่ใจจะขาด ตราบที่ฟางจ้าวจะปล่อยตัวพวกเขาไป

ฟางจ้าวฟังพวกเขาเงียบ ๆ และกล่าว: "ฉันจำได้ว่า บนถนนมืดมีคำพูดกล่าวไว้ว่า 'ไม่มีการแก้แค้นข้ามคืน'"

ในถนนมืด ประโยคนี้ไม่ได้หมายถึงว่าจะหลังจากข้ามคืนจะไม่มีการแก้แค้นจริง ๆ แต่มันหมายถึงว่าความแค้นในวันนี้ต้องได้รับการชำระในวันเดียวกัน

ชายหัวแดงเข้าใจความหมายดี และกล่าว "พวกเราจะไปคุยกับฟางเซิงเอง แต่ว่า...พวกเราไม่มีที่อยู่ของเขา"

"ฉันมี" ฟางจ้าวตอบ




NEKOPOST.NET