Superstars of Tomorrow ตอนที่ 31 | Nekopost.net 
NEKOPOST

Superstars of Tomorrow

Ch.31 - ไม่น่าใช่เขา


031 ไม่น่าใช่เขา

ปัง !

มันเป็นมุมมืดและเสียงปืนลั่นไม่ดังนัก มันจึงไม่เรียกความสนใจบนถนนมืดที่คึกคักในยามราตรี บางร้านกำลังเปิดเพลงเสียงดังลั่นไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เย่ว์ฉิงกำลังชำระเงินที่เคาน์เตอร์ เขาเลิกศีรษะขึ้นทันทีและมองไปในทิศทางของเสียงปืน มันอาจหลบเลี่ยงจากคนอื่นได้ แต่มันโดดเด่นสำหรับเขาท่ามกลางเสียงอึกทึกของเสียงอื่น ๆ เขาไม่ได้ยินมันชัดเจน แต่สัญชาตญาณของเขาบอกว่ามันคือเสียงปืน

ร้านของเขาคนค่อนข้างแน่น ดังนั้นเย่ว์ฉิงจึงออกไปข้างนอกไม่ได้ เขานั่งที่เคาน์เตอร์ ปรับกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งตรงทางเข้าและมองหน้าจอของตัวเอง มุมถนนอยู่ห่างจากที่นี่ไปหน่อย กล้องตรงทางเข้าของเขามีระยะที่จำกัด

นักเรียนระดับการศึกษาขั้นกลางบางคนกำลังขี่สเก็ตบอร์ดผ่านไป หยอกล้อเล่นกับพรรคพวก

ไม่ใช่พวกนี้

คนเมาสองสามคนกำลังโหวกเหวกใส่กัน

ไม่ใช่พวกนี้ด้วย

หือ ?

เย่ว์ฉิงเห็นคนหนึ่งบนหน้าจอของเขา

ฟางจ้าว ?

ฟางจ้าวถือบางอย่างในมือ เย่ว์ฉิงขยายภาพและดูอีกครั้ง พบว่ามันเป็นแค่กล่องซื้อกลับบ้านจากร้านบาร์บีคิวใกล้ ๆ

ไม่นานนักฟางจ้าวก็โผล่มาในร้านของเย่ว์ฉิง

"ทำโอทีเหรอ ?" เย่ว์ถามพร้อมรอยยิ้มและดวงตาหยั่งเชิง

"เร็ว ๆ มานี่งานเยอะ แต่มันจะเริ่มยุ่งมากขึ้นอีกหลังจากนี้ ผมอาจจะไม่ได้กลับมาหลายวันติดต่อกัน ทำโอทีที่บริษัทเลยน่ะ" ฟางจ้าวเปิดกล่องอาหาร

เขายื่นเนื้อบาร์บีคิวให้เย่ว์ฉิง "มั้ยครับ ?"

"ขอบใจ ! เนื้อบาร์บีคิวร้านนี้ดี รับมาจากมู่โจว ไม่ใช่เนื้อขึ้นรูป"

เมื่อได้อาหาร เย่ว์ฉิงก็ยิ้มกว้าง เขาดึงเหล้าหนึ่งขวดจากชั้นออกมาและยื่นแก้วให้ฟางจ้าว

"ได้โบนัส ?" เย่ว์ฉิงถาม เขารู้ว่าเนื้อบาร์บีคิวไม่ใช่ถูก ผู้คนในละแวกใกล้เคียงมักทานอาหารขึ้นรูปที่ถูกบีบอัดเป็นปกติ เนื้อบาร์บีคิวจริงคือของหรูหราสำหรับถนนมืด ชิ้นเท่าฝ่ามือมีราคา 200 หรือ 300 ดอลลาร์ เย่ว์ฉิงตามใจปากแค่ครั้งสองครั้งต่อเดือน

"ใช่ เลยฟุ่มเฟือยหน่อย" ฟางจ้าวยื่นให้เย่ว์ฉิงอีกชิ้น

"จะว่าไป เพลงใหม่ของแกยอดมาก ฉันโหลดมาล่ะ มิวสิควิดีโอก็ดูดีเหมือนกัน ฉันแนะนำให้เพื่อนเก่าแก่ของฉัน พวกมันก็ชอบกัน ได้ยินในข่าววันนี้ว่าแกจะปล่อยเพลงที่สอง ?" เย่ว์ฉิวถาม

"หลังจากนี้เลยต้องทำโอทีเนี่ยแหละ"

"ฉันเป็นกำลังใจให้ แล้วพวกเราจะรอ ฮ่ะฮ่า !"

ฟางจ้าวซื้อเนื้อบาร์บีคิวมาสิบชิ้น เขากับเย่ว์ฉิงกินคนละสามและเก็บอีกสามชิ้นให้อ้ายหวัน อ้ายหวันบอกว่าเขากำลังยุ่งเกินกว่าจะแวะไป และขอให้ฟางจ้าวเก็บเนื้อไว้กับเย่ว์ฉิง เขาจะไปเอาตอนเรื่องที่ร้านของเขาจบแล้ว

ฟางจ้าวนำเนื้อที่เหลือในกล่องขึ้นบันได

ภายในร้านค้า เย่ว์ฉิงตบหน้าผากตัวเอง เขาง่วนกับการกินและดื่ม ลืมที่จะถามฟางจ้าวไปเลยว่าเห็นอะไรผิดปกติที่มุมถนนรึเปล่า แต่มันคงไม่มีอะไรเกี่ยวกับเด็กคนนั้นหรอก ถ้าอย่างนั้นใครกันล่ะ ?

เย่ว์ฉิงดึงจอกล้องวงจรปิดและเริ่มดูคนที่ผ่านไปมา

เย็นวันนี้มีเรื่องที่ถนนมืด มันเป็นการทะเลาะรุนแรง แต่ไม่มีใครตาย เย่ว์ฉิงได้รับรู้ว่าปืนหายไป แต่ปืนหายไม่ใช่สิ่งที่ผู้คนจะพูดคุยกันในที่สาธารณะ ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่ปืนถูกกฎหมาย ปืนส่วนใหญ่ที่หมุนเวียนในถนนมืดถูกทำขึ้นในโรงงานใต้ดิน พวกมันไม่เคยถูกจดทะเบียนและไม่มีใครป่าวประกาศตอนที่พวกมันหาย

เขาไม่รู้ว่าท้ายที่สุดใครเป็นคนหยิบปืนไป แต่เสียงยิงปืนจากมุมถนนต้องเกี่ยวข้องกับปืนที่หายไปแน่ ๆ

ใครเอาปืนไป ?

เย่ว์ฉิงมองหน้าจอครู่หนึ่ง แต่ไม่พบคนที่น่าสงสัย เขายอมแพ้ในที่สุด เอาเถอะ แค่อย่าสร้างปัญหาให้เขาก็พอ

ทางด้านฟางจ้าว เขามาถึงชั้นสองแล้ว ทันทีที่เปิดประตู เจ้าขนหยิกก็เข้าหา กระดิกหางของมันอย่างแรง กลิ่นของเนื้อบาร์บีคิวยิ่งทำให้มันตื่นเต้น ส่งเสียงครางไม่หยุด

ฟางจ้าวมองไปทั่วห้องและไม่พบอะไรเสียหาย เขาลูบหัวสุนัข "ดีมาก"

เขาวางเนื้อบาร์บีคิวบนจานสุนัข ปิดหน้าต่างและดึงผ้าม่าน ฟางจ้าวถอดเสื้อตัวนอกออก และดึงปืนพกที่เหน็บไว้ออกมา

ปืนรุ่นค่อนข้างเก่า แต่มันก็ยังก้าวหน้ากว่ายุคของฟางจ้าว มีการปรับปรุงมากมาย

ฟางจ้าวหยิบกระสุนออกจากกระเป๋าเสื้อ

ดังนั้นตอนที่เย่ว์ฉิงกำลังเกาะขอบจอค้นหาคนน่าสงสัยที่หยิบปืนไป ฟางจ้าวที่ชั้นบนกำลังศึกษาปืนที่เขาริบมาแล้ว มันห่างจากยุคของเขาเป็นเวลานานมาก เขาไม่รู้ระบบปืนรุ่นปัจจุบัน ดังนั้นจึงทำการศึกษา

วันถัดมา ฟางจ้าวพาเจ้าขนหยิกลงบันไดไปร้านของเย่ว์ฉิง เขาต้องค้างที่ออฟฟิศหลายวัน จำเป็นต้องให้เย่ว์ฉิงช่วยดูห้องเช่าชั้นสองของเขาหน่อย

อ้ายหวันก็อยู่ด้วย เขากำลังบอกเย่ว์ฉิงเกี่ยวกับเด็กหนุ่มสี่คนที่เขารักษาที่ร้านขายยาของตัวเองเมื่อคืน

ตอนที่เด็กสี่คนนี้ไปโรงเรียนก็ไปลักเล็กขโมยน้อยและปล้นชิงทรัพย์คนอื่น ตอนนี้ออกจากโรงเรียนแล้ว พวกเขาก็ยังทำต่อ ก่อนหน้านี้เป้าหมายของพวกเขาคือคนนอก ปล้นได้นิด ๆ หน่อย ๆ และไม่เคยฆ่าใคร ดังนั้นคนที่อาศัยในถนนมืดจึงทำหลับหูหลับตา แต่งานเมื่อคืนของพวกเขาดูเหมือนจะผิดพลาด ทั้งสี่คนโดนอัดเสียน่วม

อ้ายหวันถามพวกเขา​ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนแรกทั้งสี่หุบปากสนิท แต่ในไม่ช้าอ้ายหวันก็ได้รับสองสามคำของพวกเขา

"ฉันเดาว่าเด็กสี่คนเป็นคนเก็บปืนไป แต่ว่าใครเป็นคนอัดพวกมัน มันหุบปากเงียบ ทั้งสี่คนมีแผลตามเนื้อตามตัว ดูน่าอนาถ พวกมันจะทรมานไปสักพัก แต่ไม่ได้ร้ายแรง คนที่ทำร้ายพวกมันแค่อยากสั่งสอน"

"งั้นเสียงปืนยิงที่มุมถนนมาจากเด็กสี่คนนั้น ?" เย่ว์ฉิงถาม

"ใช่ที่ไหน เด็กพวกนั้นไม่เคยแตะปืนมาก่อน ต่อให้มีปืน พวกมันก็ไม่กล้ายิงหรอก ต่อให้กล้า พวกมันก็โดนอัดก่อนจะได้เห็นอะไรชัดเจนแล้ว นั่นยิงโดยคนที่ทำร้ายพวกมัน คงจะแค่ขู่พวกมัน หนึ่งในเด็กสี่คนกลัวจนฉี่ราด ฉันได้กลิ่นฉี่ตอนที่พวกมันมาที่ร้านฉัน" อ้ายหวันคาดเดาพลางส่ายหัว

เห็นฟางจ้าวกำลังเดินเข้ามา อ้ายหวันทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม "เนื้อบาร์บีคิวเมื่อวานยอดมาก ได้ยินว่าเธอต้องอยู่ออฟฟิศสักระยะ ? สบายใจได้ เหล่าเย่ว์กับฉันจะช่วยดูห้องเช่าให้ ไม่มีใครกล้าแตะต้องหน้าต่างเธอแน่ แค่ครั้งหน้าที่ได้โบนัส เลี้ยงเนื้อบาร์บีคิวพวกเราอีกล่ะ"

"ได้ ไม่มีปัญหา" ฟางจ้าวตอบชัดถ้อยชัดคำ เขากำลังรีบ

"ไปเถอะ ๆ ไม่ต้องห่วงเรื่องห้องของแก" เย่ว์ฉิงโยนบิสกิตบีบอัดถุงหนึ่งให้ฟางจ้าว "ไว้กินระหว่างทาง"

"ขอบคุณครับ !" ฟางจ้าวเก็บใส่ในกระเป๋าเสื้อและรีบออกไป เจ้าขนหยิกตามไปด้วย

ตอนที่ฟางจ้าวหายลับไป อ้ายหวันยกเรื่องที่คุยค้างไว้กับเย่ว์ฉิงมาคุยต่อ "ว่าไป ในเขตของพวกเรา มีคนนอกคนไหนที่มีความสามารถแบบนั้นบ้าง ?"

"แกกำลังคิดว่าเป็นเจ้าเด็กนั่น ?" เย่ว์ฉิงชี้เงาของฟางจ้าว

อ้ายหวันส่ายศีรษะหนักแน่น "หมอนั่น ? เขาเป็นนักดนตรี จะเป็นเขาไปได้ยังไง ? เด็กสี่คนนั้นบอกว่าคนที่ทำร้ายพวกมันชัดเจนเลยว่ารู้วิธีใช้ปืน แต่ไม่ใช่ว่าแกเป็นทหารผ่านศึกคนเดียวในถนนนี้เลยหรอกเรอะ เหล่าเย่ว์ ?"

เย่ว์ฉิงก็ไม่คิดว่าเป็นฟางจ้าวเช่นกัน "ให้ฉันดูก่อนว่าเร็ว ๆ นี้มีคนเช่าใหม่กี่คน"

ตอนที่ฟางจ้าวออกจากถนนมืด เพราะรถไฟสาธารณะไม่อนุญาตให้นำสัตว์เลี้ยงขึ้นไป เขาจึงต้องเรียกรถเช่าไปที่ศูนย์รับรองสัตว์เลี้ยงเพื่อขอใบอนุญาตสำหรับสุนัขของเขา เขาตั้งชื่อ "ขนหยิก" เป็นชื่อของมัน

หลังจากสุนัขถูกฝังชิปแล้ว จึงถือว่าเป็นสัตว์เลี้ยงที่มีเจ้าของ ชิปเป็นเหมือนกับ ID ไม่ว่ามันจะไปที่ไหน ฟางจ้าวก็สามารถพบมันได้ บางสถานที่ต้องมีการแสกนชิปเพื่อเข้า แถมยังมีข้อมูลประจำตัวสัตว์เลี้ยงและชื่อเจ้าของด้วย

หลังจากลงทะเบียนสัตว์เลี้ยงของตัวเอง ฟางจ้าวนำมันไปที่บริษัท

พนักงานชั้นล่างงุนงงเมื่อเห็นฟางจ้าวนำสุนัขมาทำงาน จากนั้นก็พบว่าฟางจ้าวไม่ถูกเรียกหยุด ! รปภ.มองเขาผ่าน ๆ และปล่อยไป ไม่มีเจตนาจะขัดขวางแต่อย่างใด

"ฉันดูไม่ผิดใช่มั้ย ? คนที่เพิ่งผ่านไปคือฟางจ้าว ?"

"ใช่ เขายังพาหมามาด้วย !"

"เด็กใหม่เดี๋ยวนี้น่ากลัวจริง ?"

"เหอะ เขาเด็กกว่านายอีก แล้วก็สามารถสร้าง 'มหากาพย์' ได้แล้ว"

"ข้อมูลของนายเก่าแล้ว ตามข้อมูลใหม่ที่ฉันได้มา ฟางจ้าวได้รับการเลื่อนตำแหน่งแล้ว"

......

ฟางจ้าวไม่สนใจความเห็นของคนอื่น เข้าไปในลิฟท์ เขาติดต่อปู้หลาย ร่างที่ได้รับนี้อ่อนแอเกินไปและเขาอยากออกกำลัง

"โอ้ ผู้จัดการฟาง ยินดีด้วยกับการเลื่อนตำแหน่ง !" ใบหน้าสูงวัยของปู้หลายยิ้มกว้างอย่างมีอัธยาศัย

"ขอบคุณครับ"

"ทำไม ยืมอุปกรณ์เหรอ ? ฉันจะคุยกับคนที่แผนกทรัพย์สินให้ ให้พวกเขาจัดหาให้เธอเลย ไม่ต้องไปยืม"

"เปล่าครับ ผมแค่อยากถามว่ามีพวกเครื่อง​ออกกำลังกายหรืออะไรพวกนั้นบ้างรึเปล่าน่ะ"

"ฉันไม่คิดว่ามีนะ แต่ฉันสั่งให้ได้ ถึงบริษัทจะมียิมแล้วก็เถอะ เธออยากติดตั้งที่แผนก ?"

"กำลังคิดแบบนั้นอยู่ครับ"

"ไม่มีปัญหา ชั้นของเธอค่อนข้างกว้างอยู่แล้ว อะไรอีกมั้ย ? ฉันจะให้พวกเขาหาให้เลย ?"

"มีเครื่องเล่นเกมมั้ยครับ ?"

"...ผู้จัดการฟาง เธอมาทำงานนะ"

"ผมอยากได้ประเภทเครื่องยิงปืน จะดีมากถ้ามันสมจริงด้วย"

"ฟางจ้าว เธอมาทำงานนะ"

"เอาเป็นเกมที่ไม่เก่าเกินไป ยิ่งใหม่ก็ยิ่งดี"

"ฟางจ้าว เธอมาทำงานนะ !!"




NEKOPOST.NET