Superstars of Tomorrow ตอนที่ 14 | Nekopost.net 
NEKOPOST

Superstars of Tomorrow

Ch.14 - อย่าตั้งเป้าสูงเกินไป พ่อหนุ่ม


014 อย่าตั้งเป้าสูงเกินไป พ่อหนุ่ม

หลังตู้อังจากไป ฟางจ้าวตรวจสอบออฟฟิศของตัวเองอย่างถี่ถ้วน

นอกเหนือจากโต๊ะทำงานและมินิคอมพิวเตอร์ของเขาแล้ว สิ่งที่เห็นได้อย่างชัดเจนคือแถวตู้หนังสือ

ในวันนี้น้อยคนมากที่จะอ่านหนังสือเล่ม แต่ก็ยังพอมีอยู่ บ้างคือพวกที่ชอบของย้อนยุค อีกส่วนชอบสัมผัสและหน้าตาของกระดาษ

ชั้นหนังสือในออฟฟิศมีราว 10,000 เล่ม บางส่วนของพวกมันดูใหม่ บ้างยู่ยี่จากการใช้งานซ้ำ ๆ บางทีคงมีการปรับปรุงคุณภาพของกระดาษ เพราะฟางจ้าวไม่เห็นหน้าที่ชำรุดเลย หรือบางทีเล่มที่เสียหายอาจถูกเปลี่ยนเป็นเล่มใหม่แทนแล้วก็ได้

ใครจะรู้ว่าชั้นหนังสือนี้สั่งสมประสบการณ์ของเหล่าหัวหน้างานมากแค่ไหน

ฟางจ้าวกวาดตามอง หนังสือส่วนมากเกี่ยวกับวิชวลไอดอล ครอบคลุมทั้งประวัติศาสตร์ของวิชวลไอดอล จนถึงความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีในขอบข่าย ยันการออกแบบสัณฐานวิทยา

'แนวคิดวิชวลไอดอลและลักษณะทางวัฒนธรรม'​, 'สุนทรียศาสตร์แห่งเรือนร่างวิชวลไอดอล'​, 'การแสดงอารมณ์ในวิชวลไอดอล'​, 'บทสรุปการวิเคราะห์มิติเร็กซ์' ……

ฟางจ้าวหยิบหนังสือเกี่ยวกับการพัฒนาทางวัฒนธรรมของวิชวลไอดอลขึ้นมาและเริ่มอ่านบนเก้าอี้ออฟฟิศของตัวเอง

ออฟฟิศบรรยากาศดีกว่าสภาพแวดล้อมในถนนมืดมาก ไม่มีสิ่งรบกวน เขามีแสงสว่างจากหน้าต่างที่เปิดไว้เพียงพอ ไม่จำเป็นต้องเปิดไฟ

พลิกกระดาษทีละหน้า ๆ ยิ่งฟางจ้าวอ่านเขาก็ยิ่งรู้สึกถึงความแตกต่างในอุตสาหกรรมบันเทิงของยุคนี้ จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงคือหลังจากปลายศตวรรษก่อน ในปี 206 ของยุคใหม่ เร็กซ์ ผู้ได้รับการเรียกขานว่าเป็นบิดาแห่งวิชวลไอดอล ได้คิดค้น 'มิติเร็กซ์' ซึ่งเปิดตัวไอดอลเสมือนจริงขึ้นสู่เวทีใหญ่ร่วมกับดารามากมาย การแข่งขันที่เปิดกว้างระหว่างดาราจริงและวิชวลไอดอลได้รับการบันทึกว่าเป็นจุดสูงสุดแห่งยุควิชวล

"หลังจากยุคโลกาวินาศ เศรษฐกิจโลกฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีแผ่ขยาย ในหมู่พวกมันคือการถือกำเนิดของเทคโนโลยีดิจิตอล ซึ่งแปลงข้อมูลที่มีอยู่ทั้งหมดให้อยู่ในรูปแบบดิจิตอลและสร้างประสบการณ์การรับรู้แบบใหม่ที่ครอบคลุมการมองเห็น, การรับกลิ่น และประสาทสัมผัสอื่น ๆ ของมนุษย์ ผ่านอัลกอริธึมและกระบวนการบางอย่าง การปฏิวัติดิจิตอลยังปูทางไปสู่ภาพ, ข้อความ เสียง และรูปทรงทางกายภาพอื่น ๆ ที่ไม่มีอยู่จริงในโลกแห่งความเป็นจริง

"รูปแบบเสมือนจริงที่สืบมาจากเทคโนโลยีดิจิตอลเป็นผลพลอยได้จากยุคเสมือนจริงของมนุษยชาติ พวกมันข้ามจากโลกเสมือนสู่โลกแห่งความเป็นจริงราวกับมีชีวิตต่อหน้าผู้คน สร้างความพิศวงต่อผู้ชมที่หน้าจอและอัดฉีดชีวิตไปสู่สัญนิยม ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มิติเร็กซ์ คือสิ่งประดิษฐ์เขย่าโลก..."

ฟางจ้าวตื่นตากับภาพรวมของมิติเร็กซ์ในหนังสือนัก

'มิติเร็กซ์' คือโลกเสมือนจริง เป็นโปรแกรมที่ผสมผสานระหว่างฟิสิกส์และวิทยาการคอมพิวเตอร์ คิดค้นโดย เร็กซ์ สมิท บิดาแห่งวิชวลไอดอลของยุคใหม่ เมื่อ 300 ปีก่อน วิชวลไอดอลถูกสร้างขึ้นด้วยโปรแกรมนี้

300 ปีก่อน เร็กซ์ สมิท ได้ปฏิวัติเทคโนโลยีเสมือนจริงด้วยการคิดค้นมิติเร็กซ์ ซึ่งเปิดทางให้ศิลปินดิจิตอลแห่งอนาคตสามารถสร้างรูปแบบเสมือนจริงได้ดีขึ้นและสมจริงมากขึ้น

"มิติเร็กซ์ได้รวบรวมสีนับล้านสี เอาชนะข้อจำกัดของการฉายภาพดิจิตอล สร้างเอฟเฟ็กต์ให้การเคลื่อนไหวของวิชวลไอดอลลื่นไหลและเป็นธรรมชาติยิ่งขึ้น โดยไม่ต้องคำนึงถึงมุมมอง พวกมันดูราวกับมนุษย์จริงที่แตะต้องได้"

ข้อความในหนังสือ "การสร้างวิชวลไอดอลคือกระบวนการสร้างภาพในโลกเสมือน และมอบพลังชีวิตให้พวกมันในโลกเสมือนจริง"

วิชวลไอดอลถือกำเนิดในมิติเร็กซ์ ได้รับชีวิตจากความคิดของศิลปินดิจิตอลที่ทำงานเบื้องหลัง และความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีดิจิตอล

ในช่วง 300 ปีที่ผ่านมา เทคโนโลยีเสมือนจริงได้ผ่านการปรับปรุงมานับครั้งไม่ถ้วนซึ่งทำให้วิชวลไอดอลสมบูรณ์แบบ แต่ความก้าวหน้าทั้งหมดนี้สร้างขึ้นบนพื้นฐานของมิติเร็กซ์ สามารถพูดได้เลยว่า มิติเร็กซ์คือรากฐานที่สำคัญของเทคโนโลยีเสมือนจริง

เร็กซ์ สมิท สร้างมิติเร็กซ์ เพื่อวางรากฐานสำหรับยุคทองของวิชวลไอดอล แต่ 300 ปีต่อมา เร็กซ์ สมิทและยุคทองได้ผ่านพ้นไปแล้ว นั่นไม่ใช่ความผิดของโปรแกรม กุญแจคือพรสวรรค์ของมนุษย์

ความเชี่ยวชาญของมนุษย์คือแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังมิติเร็กซ์ 'หัตถ์เทวะ'​ ที่ปั้นวิชวลไอดอล !

ถ้าเลือกได้ ฟางจ้าวคงอยากจะท่องเวลาไปเมื่อ 300 ปีก่อน และมองดูยุคทองของวิชวลไอดอลด้วยตาของตัวเอง ช่วงเวลานั้นมีการบันทึกไว้เป็นอย่างดีในหนังสือและภาพยนตร์ แต่ภาพฟุตเทจก็ยังไม่ทิ้งความประทับใจได้เท่ากับของจริง

กลับมาที่โลกแห่งความเป็นจริง ฟางจ้าวมีปัญหาอยู่ในมือแล้ว เขาสามารถหาช่างเทคนิคผู้เชี่ยวชาญได้ แต่อันดับแรกเขาต้องตัดสินใจว่าวิชวลไอดอลของเขาหน้าตาเป็นอย่างไร ?

หนังสือบอกว่า "ในมิติเร็กซ์ คุณคือศิลปินจับพู่กัน, คือช่างแกะสลักถือสิ่ว ก่อร่างสร้างฝันของคุณเอง"

ปัญหาที่ฟางจ้าวเผชิญหน้าคือ ถ้าเขามีพู่กันและสิ่ว เขาจะวาดอะไร ? แกะสลักอะไร ?

ขณะที่ฟางจ้าวดำดิ่งไปในภวังค์ เขาก็มีผู้มาเยือน — สามคน ไม่น้อยเลย

หัวหน้าแผนกเรียบเรียงเสียงประสาน หยาเอ้อหลิน, หัวหน้าแผนกปฏิบัติการ จูเลี่ยน และหัวหน้าแผนกปฏิบัติการกองหลัง ปู้หลาย ปรากฏตัวพร้อมกัน

"ชิ หายากจริงที่เห็นใครสักคนอยู่บนชั้นนี้อีกครั้ง" หยาเอ้อหลินยกนิ้วที่ดูไร้กระดูกของเขาและชี้ที่มุมออฟฟิศ "มันยังว่างเกินไปอยู่ดีนะ"

"ไม่ต้องห่วงน่ะ ฟางจ้าวใช่มั้ย ?" หัวหน้าแผนกปฏิบัติการกองหลัง ปู้หลาย กล่าวด้วยน้ำเสียงห่วงใย "พรุ่งนี้ฉันจะส่งโซฟามาให้ บอกฉันได้ถ้าเธอต้องการอะไร ตราบที่ไม่เป็นปัญหามากเกินไป ฉันจะดูแลให้"

"ไม่ต้องทำตัวเป็นคนแปลกหน้ากับปู้หลายหรอก เขาเงินหนา ตักตวงเข้าไว้ เธอจะได้ดูแลเรื่องอื่นได้" จูเลี่ยนหยอกเล่น

ทั้งสามสงสัยเกี่ยวกับโปรเจ็กต์ พวกเขายังรู้สึกว่ามันเป็นรูปแบบที่ไม่ดีในการมอบหมายโปรเจ็กต์ทางตันแบบนี้ให้เด็กใหม่ ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นเด็กใหม่ที่แสดงผลงานได้เป็นอย่างดีในการแข่งขันหน้าใหม่ด้วย นี่มันรังแกกันชัด ๆ ?

แม้พวกเขาจะรู้สึกไม่ดี แต่พวกเขาก็ไม่เคยคิดจะรับโปรเจ็กต์ด้วยตัวเอง ทั้งหมดที่ปู้หลายจะเสนอได้คือการโยนทรัพยากรบางส่วนให้ เขาไม่อยากแตะต้องโปรเจ็กต์ด้วยตัวเอง

"ฟางจ้าว ฉันรู้ว่าความเชี่ยวชาญของเธอคือการแต่งเพลง เธอรู้เกี่ยวกับวิชวลไอดอลมากแค่ไหน ?" จูเลี่ยนถาม

ในแง่ของอายุ ฟางจ้าวกระทั่งแก่กว่าปู้หลาย ที่แก่สุดในบรรดาทั้งสาม แต่เขาติดอยู่ในร่างเด็กหนุ่ม​ การรับรู้ได้ถึงทัศนคติจุนเจือของพวกเขา ฟางจ้าวไม่ได้รับเอาบทสนทนามาจริงจังมากนัก สำหรับคำถามของจูเลี่ยน ฟางจ้าวไตร่ตรองและกล่าว "วิชวลไอดอลอย่างซุนหวยและเฟ่ยลี่ซี ?"

หัวหน้าแผนกสามคนเงียบไปชั่วขณะ นั่นเป็นความเห็นที่ยากจะต่อความนัก

หลังจากครู่หนึ่ง จูเลี่ยนพูดล้อเล่น​ "อย่าตั้งเป้าสูงเกินไป พ่อหนุ่ม ไม่งั้นเธอจะผิดหวังเอานะ"

ทุกคนรู้ดีว่าสองบริษัทในสามยักษ์ใหญ่เก่งในการผลิตวิชวลไอดอล โดยเฉพาะทงซานทรูเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ใครก็ตามที่พวกเขาปั้นเรียกแฟนคลับได้เป็นสิบล้านคน ซุนหวยเป็นอีกหนึ่งในความสำเร็จ พวกเขากระทั่งเริ่มวางบทเขาในภาพยนตร์แล้ว ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาจะยิ่งกลายเป็นที่นิยม วิชวลไอดอลราคาถูกของซิลเวอร์วิงก์จะเอาอะไรไปเทียบ ?

"ไม่จำเป็นต้องถึงระดับซุนหวยและเฟ่ยลี่ซีหรอก ใช่แล้ว แค่ทำให้ดีที่สุดของเธอ ถ้าเธอล้มเหลว ไม่มีใครกล่าวโทษเธอหรอก" ปู้หลายกล่าวพลางถอนหายใจ

หยาเอ้อหลินกลอกตา แน่นอน พวกเขาไม่โทษฟางจ้าวหรอก แต่เบื้องบนน่ะคนละเรื่อง

"พวกคุณสามคนมีวิชวลไอดอลโปรดกันรึเปล่า ?" ฟางจ้าวถาม

"แน่นอน !" หยาเอ้อหลินเกือบจะพูดบางอย่าง แต่แสร้งหัวเราะแทน "นั่นมันนานมาแล้วน่ะ ไม่มีค่าให้พูดถึงหรอก"

ฟางจ้าวเบนสายตาไปที่จูเลี่ยนและปู้หลาย ทั้งสองก็ไม่แบ่งปันข้อมูลเช่นกัน

"เราแค่เป็นห่วงน่ะ ฟางจ้าว พวกเราต้องกลับไปทำงานแล้วล่ะ" ปู้หลายโบกมือและออกไป

"ฉันก็ต้องไปแล้ว"

"ฉันด้วย"

จูเลี่ยนและหยาเอ้อหลินติดตามไป ทันทีที่ก้าวออกจากประตู หยาเอ้อหลินดีใจที่หยุดความคิดของตัวเองทัน ถ้าเขาพูดมากไปแล้วฟางจ้าวเกิดสร้างวิชวลไอดอลตามพื้นความคิดของเขา เขาคงโดนกล่าวโทษในความล้มเหลวของโปรเจ็กต์ไปด้วย

โชคดีจริงที่ยั้งไว้ !

หลังจากหัวหน้าแผนกทั้งสามจากไป ฟางจ้าวเพิ่งอ่านหนังสือได้ไม่กี่หน้า ตอนที่มีใครอีกคนปรากฏตัว

ผู้มาใหม่อายุราว 30 หนวดของเขายุ่งเหยิงและผมยาวหนึ่งฝ่ามือชวนให้นึกถึงไม้ม็อบ มีรอยบนใบหน้าของเขา บางทีคงจะเกิดจากจากนอนหลับบนโต๊ะตัวเอง นี่คือพนักงานหนึ่งเดียวที่ตู้อังพูดถึง

"สวัสดี ฉันชื่อ จู่เหวิน ช่างเทคนิคของแผนกวิชวลไอดอล"

"ฉันชื่อ ฟางจ้าว โปรดิวเซอร์วิชวลโปรเจ็กต์คนปัจจุบัน" ฟางจ้าวส่งสัญญาณให้ซูเหวินหาเก้าอี้ของตัวเอง

จู่เหวินลากเก้าอี้และนั่งลง แหกขาอย่างสบายใจ "ฉันรู้จักนาย ทั้งแผนกได้ยินกันหมด"

ฟางจ้าวรู้ว่าชื่อเสียงใหม่ของเขาไม่ได้มาจากการแข่งขันผู้มีความสามารถหน้าใหม่ แม้ว่าการแข่งขันจะเป็นเรื่องสำคัญของเด็กใหม่ แต่มันไม่ได้สำคัญกับพนักงานคนอื่น ๆ เขามีความคิดหรอกว่าชื่อเสียงใหม่ของเขามาจากไหน

ทั้งบริษัทรู้ว่าโปรเจ็กต์วิชวลไอดอลถูกโยนให้เด็กใหม่จากแผนกแต่งเพลง มันเป็นประเด็นร้อนบนบอร์ดอินเตอร์เน็ต ช่างเทคนิคอย่างจู่เหวินก็ติดตาม

"สรุปว่ามีพวกเราแค่สองคนในโปรเจ็กต์ ?" ฟางจ้าวถาม

"ใช่ แค่พวกเราสองคน" จู่เหวินตอบอย่างไม่กระตือรือร้น "เคยมีอีกสามคน แต่พวกเขายื่นขอย้ายเมื่อเช้า ตอนได้ยินว่านายได้รับมอบหมายในโปรเจ็กต์"

สรุปว่าก่อนการมาถึงของฟางจ้าว แผนกวิชวลโปรเจ็กต์ไม่ได้ว่างไปทั้งหมด มีพนักงานสี่คนเมื่อเช้านี้ แผนกไม่มีผู้จัดการมานับแต่ที่โปรเจ็กต์ล้มเหลวเมื่อปีก่อน หัวหน้าแผนกคนล่าสุดยังอยู่โรงพยาบาล ว่ากันว่าเขาแบกรับเอาความล้มเหลวอย่างหนักและติดหล่มภาวะซึมเศร้าสุด ๆ เขาพักที่โรงพยาบาลนับแต่นั้นมา ไม่มีใครรู้ว่าจริง ๆ แล้วเขาเป็นอย่างไร

ในเมื่อพวกเขาไม่มีหัวหน้างาน เหล่าพนักงานก็เริงร่าอย่างกับเด็กเลี้ยงแกะไร้กังวล เซ็นเข้างานและจากนั้นก็งีบและเล่นเกมจนหมดวัน รายรับของพวกเขาไม่ดีนัก แต่มันก็ไม่จำเป็นต้องมีความพยายามอะไรมาก

หลังจากคำว่าแผนกกำลังจะโดนฟื้นฟู พนักงานทั้งสามก็เผ่นป่าราบ

"ทำไมคุณถึงตัดสินใจอยู่ ?" ฟางจ้าวถาม "ทุกคนไปกันหมดแล้วคุณตัดสินใจอยู่ต่อได้ยังไง ?"

"ฉันย้ายไม่ทัน" จู่เหวินกล่าวพลางหาว "ฉันหลับตอนกำลังเขียนขอย้าย เพิ่งจะตื่นเนี่ย"

ฟางจ้าว "..." ไม่ต้องสงสัยเลยที่ตู้อังไม่ตำหนิจู่เหวินตอนที่จับได้ว่าเขานอนหลับ บางทีเขาคงกลัวว่าจะทำพนักงานคนสุดท้ายขยาด

จู่เหวินยังคงหาว ฟางจ้าวพลันถาม "คุณติดตามคนดังคนไหนรึเปล่า ?"

"หมายถึงวิชวลไอดอลที่ยังโลดแล่นในอินเตอร์เน็ตอยู่น่ะเหรอ ?"

"ใช่ แต่ของเก่าก็นับด้วย"

"งั้นก็ไม่มี" จู่เหวินยิ้มโชว์ฟันขาว "เพราะว่าฉันเป็นช่างเทคนิคมิติเร็กซ์"

ฟาวจ้าวจำได้ว่าตอนที่อ่านหนังสือ ช่างเทคนิคมิติเร็กซ์ส่วนใหญ่มีความคิดแบบเดียวกัน : ฉันเทิดทูนแต่ไอดอลที่ฉันสร้าง ไอดอลที่ถูกสร้างโดยคนอื่นก็คือไอดอลของคนอื่น ไอดอลของฉันต้องถูกสร้างด้วยน้ำมือของฉันเอง !

 



NEKOPOST.NET