อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว! ตอนที่ 59 | Nekopost.net 
NEKOPOST

อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว!

Ch.59 - ทานากะ ฮานาโกะ ~เซราฟีน่า~


"องค์หญิง! ขอเอาของไปซักให้นะคะ!"

ฉันที่ทักทายคุณเพื่อนบ้านเสร็จแล้วก็ส่งเสียงข้ามประตูไปหาองค์หญิงที่กำลังอาบน้ำ 

"อืม ขอบคุณสำหรับทุกครั้งนะเซราฟีน่า"

ตอบกลับมาด้วยเสียงอันงดงามเหมือนทุกที 
เสียงน่ารักกับรูปลักษณ์ปานนางฟ้า 
คำขอบคุณขององค์หญิงกลายเป็นความรู้สึกอันอบอุ่นแพร่ขยายอยู่ในใจของฉัน 

--ฉันอยู่ที่นี่เพื่อปกป้ององค์หญิง 

ในสนามรบองค์หญิงจะใช้ความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองอัตโนมัติไปยังแนวหน้าที่เสี่ยงอันตรายที่สุด 
ความสำคัญในการมีอยู่ของพวกเราการ์เดียนส์ก็เพื่อลดภาระขององค์หญิงลงให้ได้สักเล็กน้อยก็ยังดี

แล้วความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองอัตโนมัติขององค์หญิงก็ต้องใช้พลังเวท 
ความเร็วในการเสียพลังเวทในการฟื้นฟูอย่างต่อเนื่องนั้นไม่ใช่เรื่องเล่นๆ 
หน้าที่ของพวกเราไม่ใช่แค่การคุ้มกันองค์หญิงทางกายภาพอย่างเดียวเท่านั้น อีกหน้าที่หนึ่งก็คือการเป็นแหล่งพลังให้องค์หญิง

วิชาเคลื่อนย้ายพลังเวท...พวกเราจะมอบพลังเวทของตัวเองให้กับองค์หญิง ต่อให้องค์หญิงหมดพลังเวท...ก็จะสามารถใช้ความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองอัตโนมัติได้ต่อราวกับนกอมตะ 

แล้วหน้าที่ของพวกเราในการสนับสนุนองค์หญิงแม้แต่ในการใช้ชีวิตปกติก็ไม่ได้เปลี่ยนไป ต่อให้เป็นเรื่องเบ็ดเตล็ดเล็กน้อยจิ๊บจ๊อยแค่ไหนการทำให้สำเร็จลุล่วงก็คือหน้าที่ของพวกเรา

เอาเสื้อผ้าใช้แล้วขององค์หญิงลงเครื่องซักผ้า
แน่นอนว่าบรากับกางเกงในลายทางก็ต้องแยกออกไปก่อนแล้ว ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต

--องค์หญิงเป็นพวกอาบน้ำนาน จะต้องใช้เวลาอาบน้ำอย่างน้อยก็1ชั่วโมงตลอด 
ฉันตรวจสอบนาฬิกาข้อมือ เพื่อยืนยันเวลาที่เหลือ 

--เยี่ยม ได้อยู่ แบบนี้ความไม่แตกแน่ 

ไปที่ครัว เอาน้ำร้อนจากหม้อไฟฟ้าใส่กาน้ำ
จากนั้นก็จุดไฟกาน้ำ 

"วันนี้...เอาเป็นดาร์จีลิงละกัน"

ชาดำคือหนึ่งในความบันเทิงสุดยอดของชาวอังกฤษ 
กาที่เต็มไปด้วยน้ำร้อนมีฟองผุดขึ้นมา 
แล้วฉันก็ใส่ใบชากับกางเกงในและบราขององค์หญิงลงไป

คนให้เข้ากันแล้วรออีกหลายนาที 

เท่านี้ก็ได้ชาดำที่สกัดสารจากองค์หญิงได้แบบเต็มที่แล้ว
ฉันถือกาน้ำแล้วเดินไปที่ห้องของตัวเอง 


เทชาลงแก้ว แล้วก็ล็อกกุญแจห้องของตัวเอง

จากนั้นก็หยิบโปสเตอร์ที่ใช้รูปถ่ายขององค์หญิงออกมาจากตู้เสื้อผ้าหลายใบ 
เหลือเอาไว้1ใบ เอาหมุดปักแขวนไว้ที่ห้อง 
แล้วก็หยิบหมอนข้างออกมา แน่นอนว่าเป็นหมอนข้างที่ใส่โปสเตอร์ขององค์หญิง 
และสุดท้ายฉันก็หยิบ--ชุดชั้นในใช่แล้วขององค์หญิงที่ยืมมาก่อนหน้านี้ออกมาจากลิ้นชัก
เพราะเป็นของที่ยืมมาเมื่อเช้า ถึงจะไม่ดีเท่าของสด แต่วันนี้ต้องอดทนกับเจ้านี่ไปก่อน
ต่อจากนั้นฉันก็เอากางเกงในขององค์หญิงสวมหัว 

--หรือที่เรียกกันว่า...แบบเฮนไตคาเมน

สุดท้ายก็ถือหมอนข้างไว้ที่มือข้างหนึ่ง อีกข้างก็ถือถ้วยชาไว้ 
พอแตะถ้วยที่ปาก ก็ได้กลิ่นหอมกลมกล่อมของดาร์จีลิงเข้าจมูก 

--มันช่าง...สงบจริงๆ ทำไมถึงได้เป็นเวลาที่มีความสุขขนาดนี้นะ 

ฉันปล่อยตัวไปตามอารมณ์แล้ว แต่ก็ต้องกลั้นน้ำตาที่จะไหลออกมาสุดชีวิต

"อา...องค์หญิง"

มองขึ้นฟ้าแล้วสูดลมหายใจ 
ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนั้นนะ 
ทำไมถึงได้สง่างามถึงขนาดนั้นนะ 

"องค์หญิง...องค์หญิง...อา....องค์หญิง...ฟุ..ฟุ...ซู้ด----!!!"

ไม่ไหว ฉันจะบ้าแล้ว
แต่ว่าความน่ารักที่มากเกินไปขององค์หญิงต่างหากที่ผิด

แล้วฉันก็รู้สึกอะไรแปลกๆ 

--กลิ่นกางเกงในขององค์หญิง...ไม่เหมือนกับทุกที

นี่มัน...กลิ่นหอมที่โชยออกมาเล็กน้อยนี่...อย่าบอกนะว่า...กลิ่นของเพศหญิง?
จะว่าไปเมื่อคืนวานองค์หญิงก็มีเรื่องทะเลาะแนวลามกหน่อยๆแบบเลิฟคอมกับคุณเพื่อนบ้าน

อย่าบอกนะ...ฉันตกใจจนพูดอะไรไม่ออก 

องค์หญิง ไปที่ห้องของเจ้านักเรียนน่าเบื่อนั่น...แล้วผสมพันธุ์กัน...?

ก็ตรวจสอบชุดชั้นในขององค์หญิงมาตั้งแต่ยังเด็ก แต่กลิ่นแบบนี้พึ่งเคยเจอครั้งแรก 
หรือก็คือ--คิดได้เลยว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติ
ฉันถอดเสื้อเชิ้ตขององค์หญิงที่สวมอยู่ ดื่มชาดำหมดภายในอึกเดียว แล้วก็สบถออกมา  

"โมริชิตะ ไดกิ...เรื่องนี้ต้องมาคุยกันหน่อยแล้ว"




NEKOPOST.NET