อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว! ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST

อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว!

Ch.5 - VS เด็กเก บทท้าย


"--ก็ไปต่างโลกน่ะอะไรประมาณนั้น?"

"พูดอะไรออกมากันน่ะแก...?"

ชั้นเข้าไปใกล้มิยาซาโกะที่คุ้มกันมุระชิมะแล้วก็จับข้อมือขวาเบาๆ 

"เฮ้ย กะ...!?"
"เอาล่ะ"

พใส่แรงบิดเข้าไปนิดหนึ่ง ก็เกิดเสียงคล้ายกิ่งไม้หักกับข้อมือของมิยาซาโกะที่เละเป็นซาก
ระหว่างที่เห็นแขนของตัวเองที่หักเป็นมุมที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ห้องต่องแต่งไปมา แล้วมิยาซาโกะก็ส่งเสียงอุทานออกมา

"หา...? นี่มันอะไรกัน...?"

พอผ่านไปหลายวินาทีต่อมา มิยาซาโกะก็มองจ้องไปที่แขนของตัวเองอีกครั้ง-- 

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!"

ดูเหมือนว่ากว่าจะรู้ว่าเจ็บก็ต้องใช้เวลาสักพัก
มิยาซาโกะล้มลงไปตรงนั้น แล้วก็ลงไปกลิ้งบนพื้นพร้อมกรีดร้องออกมา 

"เฮ้ยโมริชิตะแก--อุ๊ก"

แล้วก็เข้าไปดีดหน้าผากของนากาตะที่คุ้มกันมุระชิมะ
ดูเหมือนตอนที่กระโหลกหน้าผากแหลกก็หมดสติไปทันที

"ก ก ก กะ แก...ทำอะไรลงไป? นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

มุระชิมะที่เหลืออยู่พอเห็นทั้งสองคนโดยจัดการก็ดูเหมือนจะเข้าใจดีแล้วว่ากำลังของพวกเรามันต่างกัน 

เห็นเช่นนั้นมุระชิมะก็คลั่ง โหวกเหวกไปมาแล้วก็ฟาดไม้เบสบอลโลหะไปทั่วบริเวณนั้น
การขู่ด้วยการเหวี่ยงไม้เบสบอลโลหะมันมีความหมายอะไรกันน่ะ...เอาเถอะ ยังไงตอนนี้หน้าของมุระชิมะก็หน้าซีด แถมดวงตายังถูกย้อมไปด้วยความหวาดกลัวไปหมดแล้ว

ชั้นค่อยๆเดินไปยังมุระชิมะที่กำลังหวาดกลัว

"อย่าเข้ามานะ! อย่าเข้ามา! อย่าเข้ามาอย่าเข้ามาอย่าเข้ามา!"
"อย่าพูดอะไรเย็นชาแบบนั้นสิ ในทุกวันทุกวัน...พวกนายสามคนก็แกล้งชั้นหลังเลิกเรียนมาตลอดไม่ใช่เหรอ ถูกพวกแกเรียกครั้งแล้วครั้งเล่า"

ไม้เบสบอลโลหะของมุระชิมะฟาดลงมาที่กลางหัวของชั้น 
เสียงโลหะแก๊งดังขึ้นอีกครั้งภายในป่า ที่ปากของมุระชิมะก็มีรอยยิ้มเกิดขึ้นมา

"เฮ้ย กะ กะ แก กกกก๊าาาาาาาาาาาาา อะ อาา อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!"

ในที่สุดมุระชิมะตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว 
เพราะว่าได้เห็นชั้นที่รับไม้เบสบอลโลหะเข้าไปเต็มๆโดยไม่ได้สะทกสะท้านอะไรแถมยังยิ้มออกมาได้...เอาเถอะ ถ้าให้พูดมันก็เรื่องที่แน่นอนล่ะนะ

ถ้าจุดยืนเรากลับกัน แม้แต่ชั้นเองก็คงจะกลัว

"ดังนั้นแล้ว อย่ามายุ่งกับชั้นอีกตลอดไปนะเว้ย?"

ชั้นใช้สองมือยกเอวของมุระชิมะขึ้นไปสูงๆ

แล้วก็โยนมุระชิมะขึ้นไปข้างบน 
มุระชิมะถูกขว้างขึ้นไปราวๆ15เมตร--จากนั้นก็ร่วงหล่นลงมา

"อี๋!"

พร้อมกับที่มุระชิมะตะโกนออกมาก็กระแทกเข้ากับพื้นแล้วก็หมดสติไป 
ดูเหมือนว่าจะเอาขาลงด้วยสิ กระดูกสักส่วนคงจะหักไม่ผิดแน่นอน

"เอาล่ะ เท่านี้ทุกคนก็สลบหมดแล้วสินะ...ก่อนอื่นก็เวทรักษา"

ฝ่ามือของชั้นถูกหุ้มด้วยประกายสีเขียว 

ชั้นสามารถใช้ได้ถึงเวทรักษาขั้นกลางดังนั้นถ้าแค่แขนขาขาดก็สามารถรักษาได้ทันที 
ถ้าอวัยวะภายในเสียหาย...ก็คงพูดไม่ได้ว่ารักษาได้
แต่ถ้าเป็นเวทรักษาสมบูรณ์แบบที่คุณเจ้าหญิงมีถ้าไม่ได้ตายคาที่ก็สามารถรักษาได้ทุกอย่างล่ะนะ 

แล้วชั้นก็ทำการรักษาบาดแผลของทั้งสามคนที่สลบไปภายในพริบตา

"ต่อไปก็ควบคุมความทรงจำ"

ถ้าใช้เวทล้างสมองที่เป็นเวทระดับสูงของเวทปั่นป่วนจิตใจก็สามารถที่จะควบคุมความทรงจำได้
แต่ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็ได้อย่างมากแค่ประมาณ20~30นาทีก่อน เนื่องจากทำได้แค่ควบคุมความทรงจำที่ยังไม่ได้ในบันทึกสมองสมบูรณ์แบบ ก็เลยไม่ใช่ว่าจะทำได้ทุกอย่าง 

แต่ก็นะ ถ้าใช้ปิดสถานการณ์นี้ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
แน่นอนว่าการควบคุมความทรงจำไม่ได้ลบไปถึงความกลัวที่มีต่อชั้นของทั้งสามคน
ต่อจากนี้เจ้าพวกนี้ถึงจะไม่รู้เรื่องอะไรแต่ก็คงจะรู้สึกว่าถ้ายุ่งกับชั้นแล้วต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ 

"เฮ่อ...น่ารำคาญจริงๆเลยนะ"


เท่านี้ชั้นก็สามารถตัดขาดอดีตกับพวกมุระชิมะแล้วก็สามารถใช้ชีวิตใหม่ได้แล้ว




NEKOPOST.NET