อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว! ตอนที่ 44 | Nekopost.net 
NEKOPOST

อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว!

Ch.44 - มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟน บทท้าย


"ครับ ก็ไปดูหนังกับหัวหน้าห้องที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นน่ะครับ?"
"อ๊ะระ สารภาพง่ายดายผิดคาดนะคะ"

ท่าทางการพูดนั้นทำเอาชั้นรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย 

"สารภาพเหรอ...เอาเถอะ ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยครับ เดิมทีแม้แต่ตอนนี้พวกเราก็ไม่ได้คบกันอยู่นะครับ...แล้วถึงหัวหน้าห้องกับผม...จะไปเดทกันพรุ่งนี้ก็ไม่มีใครมีสิทธิบ่นหรอกนะครับ"

รุ่นพี่อาเบโนะทำแก้มป่องข้างหนึ่งอย่างไม่พอใจเล็กน้อย 

"ก็ใช่หรอกค่ะ แต่คุณสนใจหัวหน้าห้องเหรอคะ?"
"ก็ไม่ได้เกลียดครับ ออกไปทางชอบด้วยซ้ำ แล้วพูดไปแล้วใช่ไหมครับ...ถ้าไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ชอบผมก็ไม่อยากจะไปเดทด้วยหรอกครับ"

รุ่นพี่อาเบโนะทำแก้มป่องข้างหนึ่ง--พร้อมกับขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ 

"แล้วคุณ...สนใจส่วนไหนของหมูตัวเมียที่เรียกว่าหัวหน้าห้องนั่นละคะ?"
"หมูตัวเมีย..."

ไม่ได้แล้วสิ ชักจะพูดอะไรสะกิดต่อมรุ่นพี่อาเบโนะมากเกินไปละ
เนื่องจากจุดสำคัญมันอยู่ที่หัวหน้าห้อง ชั้นก็เลยตัดสินใจที่จะรีบเปลี่ยนเรื่อง

"แว่นครับ"
"แว่น?"

ต้องปิดตัวแปรที่สุดแสนจะสำคัญอย่างหน้าอกใหญ่กว่ารุ่นพี่ให้มิด 
บางที ถ้าพูดเรื่องนั้นไป...ก็คงเป็นเรื่องใหญ่ไม่ต่างกับราดน้ำมันเข้ากองเพลิง หรือโยนไนโตรกลีเซอรีนเข้าเหตุไฟใหม่ใหญ่แน่ๆ

"ครับ ผมเป็นพวกคลั่งแว่นมาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วล่ะครับ ก็นะ ก็เป็นเหตุผลไร้สาระอะไรแบบนั้นล่ะครับ"
"...หืม"

รุ่นพี่คิดอะไรบางอย่างสักพักแล้วจากนั้นก็พยักหน้า

"ถ้าอย่างนั้นอาหารขยะก็กินหมดแล้วด้วยสิ ไปหาอย่างอื่นทำกันเถอะค่ะ"

แล้ววันนั้นพวกเราก็เปิดเล่นกัน


--วันต่อมา

ก็ไปเจอรุ่นพี่ที่จุดนัดพบแล้วเดินไปโรงเรียนด้วยกัน 
แล้วชั้นก็ลองถามรุ่นพี่อย่างหวาดๆ 

"ปกติรุ่นพี่ใส่คอนแทคเหรอครับ? แล้ววันนี้ก็แบบ...ทำคอนแทคหล่นหาย?"
"เปล่าไม่ใช่หรอกค่ะ"
"งั้นทำไมถึงแว่นล่ะ?"

รุ่นพี่หัวเราะออกมา 

"เมื่อวาน...อยู่ๆรสนิยมใหม่ก็ตื่นขึ้นมาค่ะ ก็เลยซื้อมาระหว่างทางกลับบ้านค่ะ"
"..."
"แน่นอนว่าแว่นตาแฟชั่นค่ะ"
"..."

ช่างเป็นผู้หญิงที่เข้าใจง่ายอะไรอย่างนี้ 
ใช้เหตุผลว่ารสนิยมใหม่ตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าชั้นจะหลงกลเหรอไงฟะผู้หญิงคนนี้!? 

"เหตุจูงใจหลักคือ--ความอิจฉาค่ะ"

กังวลอะไรเกินจำเป็นแล้ว
ดูเหมือนว่าพอเข้าใจทุกอย่างก็เลยเลือกทำอย่างนี้สินะ

"แล้วเป็นยังไงบ้างคะโมริชิตะคุง?"
"เป็นยังไง?"
"เหมาะไหมคะ?"

พูดตรงๆไม่เหมาะสักนิด
โดยพื้นฐานแล้วชั้นน่ะชอบแก๊ปโมเอะแบบที่พอถอดแว่นแล้วจริงๆเป็นคนสวยผิดคาด

ในกรณีของรุ่นพี่ถึงจะใส่แว่นก็ยังเป็นคนสวยแบบปกติ 
และพอรุ่นพี่ใส่แว่นแล้วระดับความสวยของใบหน้าก็ลดลงมา1ระดับ 

หรือก็คือให้ความเห็นอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกจากว่ามันไม่เหมาะ 
ดวงตาเปล่งประกาย ถ้าเป็นหมาก็คงจะกำลังส่ายหางไปมา รุ่นพี่กำลังรอคำตอบของชั้นอยู่--แต่จะโกหกก็คงไม่ดีเท่าไหร่
ตรงนี้ก็ตอบมันตรงๆไปเลยดีกว่า 

"ไม่เห็นจะเหมาะสักนิดเลยอะครับ?"

ใบหน้าของรุ่นพี่กลายเป็นแดงก่ำ แล้วก็เปลี่ยนเป็นสีซีด 
เห็นเลือดบนใบหน้าปูดขึ้นมา ตาเหลือกออกมาเล็กน้อย
รุ่นพี่อาเบโนะถอดแว่นแล้วก็--เขวี้ยงทิ้งลงพื้น

แว่นแตกกระจาย จากนั้นรุ่นพี่อาเบโนะก็ถอยห่างออกไปจากชั้นได้5เมตรแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา 
แล้วหลังจากเธอแตะโทรศัพท์ไปได้สักพักสมาร์ทโฟนของชั้นก็ดังขึ้นมา

"นี่โมริชิตะคุง?"
"มีอะไรเหรอครับรุ่นพี่อาเบโนะ? แล้วทำไมต้องคุยผ่านโทรศัพท์เหรอครับ?"
"--กลับมาเป็นเพื่อนทางเมลกันเถอะค่ะ"
"เอ๊ะ?"
"ฉันเจ็บปวดมากค่ะ เพราะว่าคุณบอกว่าชอบแว่นเมื่อวานก็เลยไปซื้อแว่นแท้ๆ...รู้ไหมคะว่าเมื่อเช้าฉันรู้สึกตื่นเต้นขนาดไหนกัน?"
"อย่างนั้นเองเหรอ...ครับ"
"ดังนั้นกลับมาเป็นเพื่อนทางเมลกันเถอะค่ะ จะมาเป็นเพื่อนกันนี่มันยังเร็วไปจริงๆด้วยค่ะ มาค่อยๆเริ่มใหม่ให้คุ้นเคยจากเพื่อนทางเมลกันเถอะค่ะ"

อา น่ารำคาญว้อย 
เป็นยัยสาวกับระเบิดจริงๆเลยนะยัยนี่

ระหว่างที่คิดแบบนั้น ฉันก็คิดต่อว่าจะทำยังไงดี 
แต่แทนที่จะแถไปเรื่อยก็ควรจะพูดความรู้สึกจริงๆออกไปตรงๆสินะ 

"รุ่นพี่ไม่เหมาะกันแว่นเลยครับ"
"ยังจะพูดอีกเหรอคะ? จะเลิกเป็นเพื่อนทางเมลด้วยเหรอคะ?"
"รุ่นพี่--แค่ใบหน้าเปล่าๆก็สวยที่สุดแล้วล่ะครับ งดงาม...มากแล้วครับ ผมรู้สึกชอบใบหน้าเปล่าๆของรุ่นพี่ครับ ดังนั้นเลิกใส่แว่นเถอะครับ"
"...รู้สึก...ชอบ?"
"ครับ ผมชอบใบหน้าเปล่าๆของรุ่นพี่ครับ"

แล้วสายโทรศัพท์ก็ตัดไป จากนั้นเธอก็เดินมาหาชั้น
แล้วก็เอาทั้งสองมือมาเกี่ยวแขนขวาของชั้น
หรือที่เรียกกันว่า ท่าคล้องแขน 

"เอาล่ะ ไปโรงเรียนกันเถอะค่ะ--ดาร์ลิง"
"ดาร์ลิง!?"
"ค่ะ ไปกันเถอะ"
"เดี๋ยวมันจะกลายเป็นประเด็นเอาช่วยเลิกคล้องแขนจะได้ไหมครับ?"
"หัวใจฉันมันกำลังพองโตค่ะ ดังนั้นขอแค่วันนี้ยังไงก็ต้องทำอย่างนี้ไปโรงเรียนค่ะ"
"แต่ว่าหน้าอกมันมาโดนแขนขวาแล้วนะครับ?"
"ก็โดนแล้วยังไงล่ะคะ?"
"ก็คิดว่าแล้วไงล่ะ!"

--รู้สึกเหนื่อยกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ 
แต่ว่า..ช่วงนี้ก็มีบ้างที่ดันไปคิดว่าน่ารักอยู่นิดหน่อย ชั้นเองก็เริ่มที่จะโดนผู้หญิงคนนี้ทำให้หลงผิดแล้วสินะ

เอาเถอะ แล้วพวกเราก็ไปโรงเรียนพร้อมกับสวยตาของนักเรียนทั้งโรงเรียนที่มองมาด้วยความรู้สึกแบบนั้นล่ะ




NEKOPOST.NET