อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว! ตอนที่ 29 | Nekopost.net 
NEKOPOST

อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว!

Ch.29 - VS จิ้งจอกเก้าหาง 3


เย็นวันอาทิตย์ สถานที่คือยามานากะ
ถ้าขึ้นบันไดหินที่ยาวแสนยาวต่อจากนี้ไป สิ่งที่รอฉันอยู่ก็คือสถานที่ซึ่งมีความภาคภูมิใจในความใหญ่--ศาลเจ้าโทรมๆ

เมื่อขึ้นบันไดไปถึงแล้วก็จะอยู่ในเขตพลังของเก้าหาง เขตใต้ปกครองของลูกน้องของเจ้านั่น
ฉันสวมชุดสีขาว สะพายดาบบิเซนโอซาฟุเนะ--เก็บยันต์ทั้งหมดไว้ในกระเป๋าเสื้อแล้วถอนหายใจออกมา

"คากุยะจัง เป็นผลลัพธ์ที่น่าเศร้าจริงๆนะ...นี่คือของขวัญอำลาจากฉันค่ะ"

ท่านพี่พูดแบบนั้นแล้วส่งขวดที่เต็มไปด้วยยาเม็ดมาให้ฉัน

"ต้องโดนกินทั้งเป็นโดนทรมาน โดนข่มขืน...คงจะลำบากแย่เลยนะคะ นี่คือโคเคนค่ะ ถึงเหยื่อสังเวยจะห้ามฆ่าตัวตายก็เถอะ แต่การดิ้นรนเล็กน้อยหรือบรรเทาความทรมานไม่ได้ถูกห้ามค่ะ"

ฉันรับขวดมาแล้วปาใส่หินโดยไม่พูดอะไร 

"คากุยะ...จัง?"
"อย่ามาทำเป็นพูดไม่รู้เรื่องค่ะ อย่ามาทำตัวเป็นคนดีด้วยค่ะ คนที่ตัดความสัมพันธ์พี่น้องของพวกเราก่อนคือท่านพี่...ไม่สิ คุณซาคุยะค่ะ ในตอนสุดท้ายของสุดท้ายแล้ว--จะมาทำตัวใส่ใจน้องสาวหรือไงกันคะ? หยะแหยงค่ะ"

แล้วคุณซาคุยะก็หลบน้ำลายที่ฉันพ่นให้หน้าแล้วหัวเราะฟุฟุ
เพราะเป็นพี่น้องกัน สีหน้านั่นก็เลยเหมือนกับฉันจนน่ากลัว 

"สมเป็นพี่น้องกันจริงๆนะ เหมือนกันจริงๆเลยค่ะ ฉันเองถ้าอยู่ในจุดเดียวกับคากุยะจังก็คงทำเรื่องแบบเดียวกันนี่ล่ะค่ะ"
"เหตุผลที่เล่นงานฉันคืออะไรคะ?"

คุณซาคุยะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายแบบไม่ปิดกั้น

"เพราะว่าคุณเหนือกว่าฉันน่ะสิคะ ไม่อยากเสียมรดกไปน่ะค่ะ"

เพราะว่าเหตุผลมันไร้สาระมากฉันก็เลยหุบปากไม่ลง
ฉันหันไปมองผู้ชายที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราที่ยืนอยู่ข้างๆคุณซาคุยะ--ท่านพ่อด้วยความรู้สึกขุ่นเคือง

"ท่านพ่อ? รู้เรื่องทั้งหมดในครั้งนี้รวมทั้งที่ฉันโดนโกงด้วยสินะคะ?"

ท่านพ่อพยักหน้าเบาๆ 

"การเมืองเองก็เป็นส่วนหนึ่งของพิธีคัดเลือดเหยื่อสังเวย ในครั้งนี้ เจ้าก็แค่ถูกยุยลูกพี่ลูกน้องเล่นงาน...มันก็เท่านั้น"
"แต่ถึงอย่างนั้นนี่มันเกือบจะ...ไม่สิ ให้พูดแบบชัดเจนเลยนี่มันผิดกฎค่ะ แล้วก็ คุณยุยหมั้นอยู่กับลูกชายของบ้านหลักที่กำลังจะขึ้นเป็นใหญ่เป็นโตขององค์กรสินะคะ เรื่องที่สำคัญคือ--เรื่องนั้นสินะคะ?"
"..."

ประธานกรรมการตัดสินพิธีคัดเลือกในครั้งนี้ก็คือท่านพ่อ 
ปกติแล้ววิธีเล่นใหญ่ขนาดนั้นมันต้องถูกห้าม 
แต่ครั้งนี้มันก็ไม่ได้เกิดขึ้น 
ถ้าบอกว่าเป็นการแข่งเรื่องการเมืองก็คงจะทำกันขนาดนั้นล่ะ ไม่สิ...ถ้ามีเรื่องการเมืองมายุ่งเกี่ยวถึงขนาดนั้นยังไงฉันก็ต้องแพ้อยู่แล้ว

ฉันถอนหายใจ--ลึก และลึกลงไป

"ขอบคุณสำหรับ17ปีนะคะ ท่านพ่อ"
"โชคร้ายไปหน่อยนะ คากุยะ"
"ค่ะ จริงๆด้วย"

ก็อยากที่จะตบหน้าท่านพ่อแรงๆ แต่ก็ห้ามตัวเองเอาไว้ 

แล้วฉันก็เริ่มเดินขึ้นไปบนบันไดหินอันยาวแสนยาว


ระหว่างทางฉันก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า 
จากนั้นก็หยุดยืนสักพักแล้วเขียนเมลให้โมริชิตะคุง 

[ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆแต่ก็สนุกนะคะ ถ้าเกิดว่าได้เกิดใหม่แล้วกลับมาพบกันอีก คราวหน้าถ้าไม่ใช่แค่เพื่อนทางเมลแต่ได้เป็นเพื่อนของคุณคงจะน่ายินดีมากค่ะ ขอบคุณจริงๆค่ะ แล้วก็--ลาก่อน]

ระหว่างที่เขียนเมลก็น้ำตาไหลออกมา
พร้อมกับที่ส่งข้อความไป ฉันก็โยนโทรศัพท์มือถือไปทั้งๆอย่างนั้นแล้วก็ใช้เท้าเหยียบอย่างสุดแรง
เศษชิ้นส่วนเครื่องจักรความละเอียดสูงแหลกกระจายไปทั่ว เท่านี้ทุกสิ่งที่เชื่อมโยงฉันกับโลกภายนอกทุกอย่างก็หายไปแล้ว

ปีนบันไดไปได้สักพักก็เห็นศาลเจ้าโทรมๆ
พร้อมกับแมงมุมดิน2ตัว 

ก่อนอื่นก็คือเก้าหางได้ใช้แมงมุมดิน2ตัวนี้ทำให้ฉันอ่อนแอลง หลังจากนั้นจึงได้ค่อยมาย่ำยีสินะ 

ถึงจะแข็งแกร่งขึ้นเพราะโมริชิตะคุง แต่สำหรับฉันในตอนนี้ก็รับมือแมงมุมดินได้แค่อย่างมาก1ตัว
ถ้ามา2ตัวพร้อมกัน ในตอนนั้น...ฉันก็คงถูกจัดการใน2นาที

--แต่ก็จะไม่ยอมปล่อยในเล่นงานอยู่เฉยๆแน่

ฉันจ้องไปที่แมงมุมดินแล้วชักดาบออกมาจากเอว จากนั้นก็ส่งเสียงทักไปยังหญิงสาวผมทองที่ยืนอยู่ตรงซุ้มประตูศาลเจ้า

"มาทำอะไรที่นี่กันน่ะ? เรล่า ซาคากุจิ?"



สาวน้อยถือหอก--เฟค ลองกินุส
บิกินี่อาเมอร์ติดกระโปรงที่ดูเปิดผิวหนังมากกว่าปกติ
แล้วก็ปีกสีขาวบริสุทธิ์ที่เป็นสัญลักษณ์ของทูตสวรรค์อาภรณ์เวท

เรล่า ซาคากุจิก็ยักไหล่ 

"จัดการปีศาจบนโลกใบนี้ นั่นคือหน้าที่ของฉันค่ะ"
"ทั้งๆที่เอาแต่ไล่ล่าพวกลูกกระจ๊อกแล้วทำเป็นไม่เห็นของจริงอย่างเก้าหางเลยแท้ๆน่ะนะ?"
"ยังไงกับเก้าหางฉันคงช่วยอะไรไม่ได้หรอกค่ะ แต่ ถ้าแค่ถึงระดับแมงมุมดิน...ก็สบายๆค่ะ"
"แต่ถึงจะพูดแบบนั้นสำหรับคุณแล้วแมงมุมดินก็สุดๆแล้วนี่คะ คราวก่อนก็ได้ยินว่าแพ้มานี่คะ"
"--ถ้าตายก่อนที่จะได้ใช้หนี้ก็แย่สิคะ"
"...หนี้?"
"วันเกิดของโมริชิตะ ไดกิไง ที่ช่วยกลบเกลื่อนให้น่ะค่ะ"

เพราะว่าตกใจฉันก็เลยยิ้มออกมา 
ดูเหมือนแค่เรื่อพรรค์นั้นจะทำให้เธอคนนี้ยอมเสี่ยงชีวิตได้เลยแฮะ

ไม่สิ เพราะว่ามีความทระนงตนที่ไม่ยอมเสียเกียรติของตนขนาดนั้นถึงได้เป็น--ทูตสวรรค์อาภรณ์เวท:โดมิเนียนส์สินะ

"แล้วก็อาจจะเป็นการจุ้นจ้านเกินไปหน่อย แต่ฉันบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้โมริชิตะ ไดกิไปแล้วค่ะ ถึงจะไม่รู้ว่าเขาทำได้ขนาดไหนก็เถอะ ฉันเองก็ตราบใดที่ยังไม่เป็นอันตรายกับฉัน--ก็จะคอยอยู่ช่วยเธอจนกว่าเขาจะมาค่ะ ห้พูดในทางกลับกันถ้าเป็นอันตรายขึ้นมาจะหนีทันทีเลยนะคะ? เอาเถอะ นี่คือกฏของฉันที่ฉันเป็นคนตัดสินเองค่ะ ยังไงก็คงไม่ไปใช้หนี้ถึงโลกนั้นหรอกนะคะ"

ฉันรู้สึกเจ็บที่อก

"...เขาอะไรนะ?"
"ก่อนจะมาที่นี่ได้ส่งเมลไปค่ะ แต่เขาอยู่นอกเขตสัญญาณก็เลยยังไม่ได้ตอบกลับมาค่ะ"

เมืองที่พวกเราอยู่ห่างจากที่นี่ไป2กิโล 
ไม่ว่าจะเป็นเส้นทางไหน เขาก็ไม่มีทางมาถึงที่นี่ทันก่อนที่ฉันจะถูกกิน 

ตรงหน้า30เมตร 
พอฉันจ้องแมงมุมดิน ก็มีภูตผีปีศาจหลากชนิดอีกหลายสิบตัวผุดขึ้นมาจากดิน 
แล้วเรล่า ซาคากุจิก็หันหลังให้ฉัน 

อยู่ในสภาพปกป้องหลังซึ่งกันและกัน 
ทั้งนอกสนามรบ ทั้งในสนามรบ ปกติแล้วเรล่า ซาคากุจิก็เป็นได้แค่ตัวเกะกะน่ารำคาญ

แต่ว่าคนที่จะเชื่อใจฝากหลังกันได้ขนาดนี้ก็ไม่มีอีกแล้ว
ให้พูดตรงๆ ถ้าให้เทียบกับกำลังรบรวมกันของมิโกะ4คนที่รุมฉัน...บางทีเธอคนนี้คงจะแข็งแกร่งกว่า
สมกับที่เรียกกันว่าหน่วยพิเศษของวาติกัน

"ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าจะได้มาร่วมสู้กับมิโกะของฝั่งตะวันออกเนี่ย...แม้แต่ฝันยังไม่เคยเลยค่ะ"

ฉันหัวเราะออกมา แล้วเรล่า ซาคากุจิที่อยู่ข้างหลังก็พูดออกมา 

"นั่นมันคำพูดของทางนี้ค่ะ"

แล้วฉันกับเรล่า ซาคากุจิก็จ้องไปยังภูตผีปีศาจรอบๆ

"--มาเริ่มกันเถอะค่ะ การขุดรากถอนโคนพวกปีศาจ"




NEKOPOST.NET