NEKOPOST

อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว!

Ch.27 - VS จิ้งจอกเก้าหาง 1


"--ริดสีดวงไงคะ!"

พอได้ยินคำสารภาพสุดชีวิตของฉันโมริชิตะ ไดกิก็ทำสีหน้ารู้สึกผิดออกมา 
โมริชิตะคนแม่ทำสีหน้าพูดอะไรไม่ออก แม้แต่อาเบโนะ คากุยะก็ยังทำสีหน้า"ถามเรื่องแย่ๆไปแล้วสิ..."ขึ้นมา

ภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบ...บรรยากาศมาคุผ่านไปสักพัก โมริชิตะคนแม่ก็เอากำปั้นทุบฝ่ามือดังปัง

"วันนี้เป็นปาร์ตี้วันเกิดของไดกิจังค่า~! ถ้าอย่างนั้นก็มามอบของขวัญกันเถอะค่า~!"

โมริชิตะคนแม่ก็เดินกลับไปที่ครัวแล้วหยิบห่อที่ส่อประกายระยิบระยับออกมา 
แล้วอาเบโนะ คากุยะก็หยิบกล่องที่ห่อเอาไว้ออกมาจากกระเป๋า

แล้วก็มีเหงื่อไหลออกมาที่หลังของฉัน 
ตั้งแต่ตอนที่ถูกบอกให้กินข้าวก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย...แต่พอมาคิดดูดีๆแล้วก็เป็นโอกาสที่ดีมากสำหรับเปิดงานปาร์ตี้วันเกิด

ถ้าปล่อยให้เป็นเวลามอบของขวัญทั้งๆแบบนี้ล่ะก็ นอกจากเรื่องที่ฉันเป็นริดสีดวงแล้วยังจะต้องถูกมองเป็นชาวต่างชาติสุดน่าสงสารที่อ่านบรรยากาศไม่เป็นแน่ๆ 

สำหรับฉันที่ได้รับการอบรมในฐานะหลักสูตรผู้นำที่วาติกันแล้ว...จะมาถูกชาวเกาะจากตะวันออกไกลมามองว่าเป็นเด็กที่น่าสงสารไม่ได้เด็ดขาด

--แต่ว่า ฉันก็ไม่มีของขวัญมา

ทำยังไงดี ทำยังไงดี...ตอนที่คิดแบบนั้น อาเบโนะ คากุยะก็เอากล่องมาวางบนโต๊ะแล้วถอนหายใจ

"นี่คือของขวัญจากฉันกับเรล่า ซาคากุจิค่ะโมริชิตะคุง"
"เอ๊ะ? คุณซาคากุจิรู้เรื่องวันเกิดของชั้นมาก่อนด้วยเหรอ?"
"ร ระ เรื่องนั้นก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วสิคะ!"

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ความจริงแล้วฉันแปลกใจมาก 
ฉันตามอาเบโนะ คากุยะไปอย่างเป็นธรรมชาติ...ฉันแปลกใจเรื่องนั้นล่ะ
คิดว่าเป็นผู้หญิงเลือดเย็นที่ไม่มีทั้งเลือดทั้งน้ำตาแท้ๆ...แต่เอาเถอะ จบโดยที่ไม่ต้องอายได้ก็ดีแล้ว
ยังไงก็ตาม...ติดหนี้อาเบโนะ คากุยะเข้าให้แล้ว

--ก็ให้ของขวัญไปด้วยความรู้สึกแบบนั้นแล้วงานวันเกิดก็เริ่มขึ้น

แถมให้ว่าเค้กวันเกิดหลากสีที่โมริชิตะคนแม่เตรียมไว้ให้มันทาด้วยสีจริงทำให้แม้แต่โมริชิตะ ไดกิก็ไม่เอามันเข้าปาก


มุมมอง:โมริชิตะ ไดกิ 

พักเที่ยงวันต่อมาจากวันเกิด
หัวหน้าห้องที่สวมแว่น--มุระยามะ โทกะก็มาทักชั้นที่กินแซนด์วิชอยู่ในสวน
นมโตคัพG ส่วนสูง154เซนน้ำหนัก52กิโล หุ้นอุดมสมบูรณ์ดูท้วมเล็กน้อย

"คือว่า...โมริชิตะคุง?"
"หืม? มีอะไรเหรอหัวหน้าห้อง?"
"...นี่ค่ะ"

หัวหน้าห้องพูดแบบนั้นแล้วก็ยื่นห้อผ้าเล็กๆให้ชั้น

"นี่คือ?"
"ข้าวกล่อง ฉันทำมาเพื่อโมริชิตะคุงค่ะ"

โอ๊ะ? โอ๊ะ? โอ๊ะ?
หมายความว่ายังไงกันเจ้านี่? 

"ข้าวกล่อง...ทำไมกัน?"
"ที่ช่วยเอาไว้ตอนโดนยึดห้องก่อนหน้านี่น่ะค่ะ นี่คือคำขอบคุณค่ะ พยายามทำเต็มที่เลยคิดว่าน่าจะอร่อยนะคะ"
"จะว่าไปแล้วชั้นก็ช่วยพรหมจรรย์ของหัวหน้าห้องไว้สินะ"
"อืม ก็เลยมาขอบคุณค่ะ"
"..."

เพราะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ชั้นเลยเปิดใช้งานสมองเต็มที่เพื่อเรียบเรียงเรื่องราวต่างๆ 
แล้ว ชั้นก็--

--โอ้อ้อ้อ้อ้อ้อ้! แล้วชั้นก็ทำท่าชัยชนะจากก้นบึ้งของหัวใจ

อย่างนี้นี่เอง
ก็เพราะว่าหนึ่งใน3เป้าหมายใหญ่ในชีวิตของชั้น การได้รับข้าวกล่องทำมือจากสาวนมโตได้สำเร็จลุล่วงลงแล้ว
แต่ว่าข้าวกล่องที่รุ่นพี่อาเบโนะทำนั้นบุคลิกคนที่ทำมันน่าเศร้าไปหน่อยดังนั้นไม่นับ

ยังไงก็ตาม นี่มันน่าดีใจสุดๆเลย 

"ขอบคุณนะหัวหน้าห้อง!"
"แล้วก็นะโมริชิตะคุง?"
"หืม? อะไรเหรอ?"
"วันอาทิตย์นี้...ว่างไหมคะ?"
"ก็ว่างอยู่หรอก ทำไมเหรอ?"
"คือว่า คือว่านะ?"
"หืม?"
"ไปเดท...กันไหมคะ?"

โอ๊ะ?
...โอ๊ะ? 

--โอ้อ้อ้อ้อ้อ้อ้อ้อ้อ้อ้!?

เพื่อยืนยันว่ามันเกิดอะไรขึ้นชั้นก็เลยลองดึงแก้มดู 
อืม เจ็บ
หรือก็คือไม่ได้ฝันอยู่ 

"เดทเนี่ย...ที่คู่ชายหญิงเขาทำกันสินะ?"
"อืม ใช่แล้วค่ะ"
"แล้วทำไมกัน?"
"คือว่า คือว่านะ?"
"...หืม?"
"โมริชิตะคุงตอนที่จับการโจรนั่น--เท่สุดๆไปเลยค่ะ?"

มาแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!
ในที่สุดก็มาแล้ว! 
มันมาแล้ว!

19ปีแห่งความโดดเดี่ยว

3ปีที่ชั้นช่วยคนมาตลอดที่ต่างโลก--จนสุดท้ายก็สามารถช่วยโลกนั้นได้ 
แต่ชั้นก็รู้สึกแปลกๆมาตลอด
ปกติแล้วถ้าพูดถึงผู้กล้ามันก็ต้องเป็นที่นิยมสิ 
แต่ว่า ชั้นก็ยังซิงอยู่

และในที่สุด ในที่สุด--ก็ได้รับค่าตอบแทนมาแล้ว 
ในที่สุดชั้นก็ได้รางวัลที่คู่ควรมาแล้ว 

ใช่แล้ว ในที่สุดชั้นเอง-- 

--ก็ได้เป็นที่นิยมกับเขาสักที! 




NEKOPOST.NET