อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว! ตอนที่ 26 | Nekopost.net 
NEKOPOST

อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว!

Ch.26 - คุณแม่ บทท้าย


"โมริชิตะคุง? นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?"
"อา เปรี้ยวเกินไปสำหรับคนกินครั้งแรกคจะไม่ไหวสินะ"
"มันเป็นเรื่องคนละมิติกันแล้วค่ะ!? คิดว่าจะตายจริงๆแล้วค่ะ!"

อาเบโนะ คากุยะกำลังขุ่นเคือง 
แต่การที่เธอที่ปกติจะเป็นสายคูลแสดงอารมณ์ออกมาได้ขนาดนี้ถือเป็นเรื่อแปลก

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ที่เปรี้ยวมีแค่ยากิโซบะล่ะครับ"
"จริงๆนะคะ?"

หลังจากนั้นไม่กี่สิบวินาทีก็ได้ยินเสียงดังมาจากในครัว

"ทุกคนกินของเผ็ดได้ไหมค้า~?"

โลลิผมดำสวมผ้าพันคอที่รูปร่างเหมือนเด็ก9ขวบ...โมริชิตะคนแม่ก็ตะโกนถามพวกเราที่นั่งอยู่บนโต๊ะ

"...ของชอบเลยค่ะ"

อาเบโนะ คากุยะพยักหน้าอย่าแรง 

"ฉันไม่ค่อย...ถูกกับของเผ็ดค่ะ..."

พอได้ยินคำพูดของฉันอาเบโนะ คากุยะก็ยิ้มที่มุมปาก 

"ฟุฟุ คุณเรล่า ซาคากุจิ? ทั้งๆที่บอกว่าโตที่อิตาลีแท้ๆแต่ไม่ชอบของเผ็ดเหรอคะ?"
"ตรงนั้นไม่เห็นเกี่ยวกับอิตาลีเลยค่ะ!"
"ฟุฟุ ถ้าอย่างนั้นขอเปลี่ยนคำพูดนะคะ คุณเรล่า ซาคากุจิที่ไม่มีเพื่อนเป็นแค่เด็กน้อยที่กินเผ็ดไม่ได้สินะคะ?"
"ตรงนั้นไม่เห็นเกี่ยวกับที่ไม่มีเพื่อนเลยค่ะ!"
"ฟุฟุ ถ้าอย่างนั้นขอเปลี่ยนคำพูดนะคะ คุณเรล่า ซาคากุจิที่กินเผ็ดไม่ได้เป็นแค่เด็กน้อยอกกระดานสินะคะ?"
"มันเกี่ยวกับอกกระดานตรงไหนกัน! ก็แค่ได้โอกาสก็เลยอยากจะมาด่าฉันสินะ! ยัยนิสัยเสียเอ๊ย!"

แล้วโมริชิตะคนแม่ก็เอากุ้งทอดราดซอสพริกกับผักกาดหอมใส่พูนจานใหญ่มา
จากรูปร่างก็ดูสดน่าอร่อยมาก

"คนที่ไม่ถนัดกินของเผ็ดไม่กินจะดีกว่านะค้า~ ยังมีอาหารอย่างอื่นอยู่อีกค่ะ"

พอได้ยินอย่างนั้น อาเบโนะ คากุยะก็ยิ้มอย่างภาคภุูมิใจในชัยชนะใส่ฉันแล้วก็แบ่งกุ้งทอดราดซอสพริกใส่จานเล็ก 

"ฟูฟุ การที่กินกุ้งทอดราดซอสพริกที่น่าอร่อยแบบนี้ไม่ได้เนี่ย ช่างเป็นลิ้นเด็กน้อยที่น่าเสียดายจริงๆนะคะ"

หลังจากที่เธอแบ่งกุ้งทอดราดซอสพริกใส่จานเล็กเสร็จ จากนั้นก็ใช้ตะเกียบคีบกุ้งเข้าปาก--

"พรู๊ดดดด!!!!!"

อาเบโนะ คากุยะพ่นกุ้งออกมาอย่างแรงราวกับรูปปั้นเมอร์ไลออน 

จากนั้นก็ฟุบลงไปไอบนโต๊ะแล้วก็หายใจอย่างแรง

"อะไรกัน!? กุ้งทอดราดซอสพริกนี่มันอะไรกัน...นี่มันไม่ใช่ของเผ็ดแล้วค่ะ!!!?"
"ใส่เดวิลซอสเข้าไป3ขวดค้า~ คนที่ไม่ถนัดของเผ็ดคงจะไม่ไหวสินะค้า~"

นั่นมันซอสโคตรเผ็ดในตำนานที่ว่ากันว่าเผ็ดมากสินะ!? 
จากข่าวลือแล้วได้ยินมาว่าเผ็ดมากจนหัวใจวายได้เลยนี่คะ!? 

"กุ้งทอดราดซอสพริกของคุณแม่เป็นของชั้นยอดเลยนะ ถ้าไม่เผ็ดระดับนี้ยังไงก็คงไม่ได้จริๆล่ะ"
"จะว่าไปแล้วเด็กสาวต่างประเทศทางนี้ยังไม่ได้กินอะไรสินะค้า~?"

ปีศาจน้อยถามมาด้วยรอยยิ้มจนทำให้ฉันต้องพยักหน้าเบาๆ

"ของเผ็ดยังไงก็คงไม่ไหว ของเปรี้ยวเองก็ไม่ค่อยเหมาะกับฉันเท่าไหร่น่ะ?"

แล้วโลลิผมดำก็น้ำตาคลอ 

"แค่ลองชิม...หน่อยก็ไม่ได้เหรอคะ?"

พอได้เห็นใบหน้าไร้เดียงสาที่ทำท่าจะร้องไห้แล้ว ก็รู้สึกว่าตัวเองทำผิดยังไงไม่รู้
อย่างน้อยก็คงต้องสักคำ...ฉันยื่นตะเกียบไปที่จานยากิโซบะ
แล้วถึงตรงนั้นอาเบโนะ คากุยะก็ส่ายหน้าให้ฉัน 

"...ไม่กินยากิโซบะจะดีกว่านะ"
"ทำไมล่ะ?"
"...เพราะมันเป็นกรดค่ะ เพราะว่ามันใช้ของที่ไม่ใช่ของกินค่ะ"
"เรื่องนั้นรู้แล้วค่ะ"
"...กุ้งทอดราดซอสพริกถึงจะเผ็ดเกินไป...แต่อย่างน้อยก็เป็นของกินค่ะ ถึงจะไม่ชอบของเผ็ดก็เถอะ จะไม่พูดว่าอะไรหรอกนะแต่กินทางนั้นน่าจะดีกว่า"
"คุณซาคากุจิ ชั้นเองก็คิดว่ายากิโซบะคงไม่เหมาะกับพวกมือสมัครเล่นนะ แต่ว่าคุณแม่ก็ทำท่าจะร้องไห้ด้วย...ถ้าชิมสักหน่อยก็ช่วยได้มากเลย"

ฉันรับคำพูดของทั้งสองคนนั้นแล้วก็ส่ายหน้า

"ฉันเป็น...น่ะ เลยกินของเผ็ดไม่ได้ค่ะ"
"เอ๊ะ? อะไรนะคะ? ไม่ค่อยได้ยินเลยค่ะ"
"ก็บอกว่า ฉันเป็น...ไง ก็เลยกินของเผ็ดไม่ได้ค่ะ!"
"เอ๊ะ? คุณซาคากุจิ? อะไรนะครับ? ไม่ค่อยได้ยินเลยครับ..."
"ก็บอกว่าฉันเป็น--"

ฉันเงียบไปสักพัก
หลังจากนั้นก็ถอนหายใจเข้าออกเฮือกใหญ่แล้วพูดออกมา

"--ริดสีดวงไงคะ!"




NEKOPOST.NET