อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว! ตอนที่ 24 | Nekopost.net 
NEKOPOST

อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว!

Ch.24 - คุณแม่ บทแรก


ชื่อของฉันคือเรล่า ซาคากุจิ
ตอนนี้ ฉันอยู่หน้าบ้านของโมริชิตะ ไดกิ เพื่อนร่วมชั้น 
ถ้าให้พูดว่าทำอะไรอยู่ ก็คือกำลังดักซุ่มรออยู่ 
ให้พูดก็คือหมอนี่เป็นผู้เชี่ยวชาญไอคิโดที่เป็นศาสตร์การต่อสู้ลึกลับแห่งแดนตะวันออก 
ถ้าฉันที่พูดได้ว่าเป็นผลึกรวมของศาสตร์ปราบผีแห่งตะวันตกได้พลังลึกลับของไอคิโดแห่งตะวันออกมา...ก็จะแข็งแกร่งไร้เทียมทาน! 
เท่านี้อาเบโนะ คากุยะก็ไม่มีทางไล่ตามฉันทันแล้ว--

--หืม! นั่นมันโมริชิตะ ไดกิ! 

"เดี๋ยวสินาย! รีบๆมาสอนไอคิโดได้แล้วนะยะ!"

ฉันเองมือซ้ายแตะเอวแล้วใช้นิ้วชี้มือขวาชี้ไปที่โมริชิตะ ไดกิ

"อ๊ะ...คุณซาคากุจิ"

แล้วตอนนั้นเองฉันก็สบตาเข้ากับผู้หญืงที่อยู่ข้างๆของโมริชิตะ ไดกิ

"...เรล่า ซาคากุจิ"
"ทำไมเธอถึงได้มาอยู่ที่หน้าบ้านของโมริชิตะ ไดกิได้ยะ!?"

พอจ้องไปที่อาเบโนะ คากุยะ เธอก็หัวเราะกลับมา

"ก็คงเป็นเรื่องที่คนไม่มีเพื่อนอย่างคุณไม่เข้าใจหรอกค่ะ"
"หืม? เพื่อน?"
"วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ17ปีของโมริชิตะคุงค่ะ เอาเถอะ สำหรับคนไม่มีเพื่อนอย่างคุณแล้วคงจะไม่เข้าใจแนวคิดอย่างคำว่างานวันเกิดหรอกค่ะ"
"...ไม่เข้าใจเลยค่ะ"
"birthday home party ค่ะ เอาเถอะ ก็คิดว่าเป็นโลกที่คนไม่มีเพื่อนอย่างคุณคงไม่มีทางเข้าใจหรอกค่ะ"

จากนั้นอาเบโนะ คากุยะที่หัวเราะแล้วมองมาทางนี้อย่างดูถูกก็เดินเข้ามา 

"จ จ จะว่าไปแล้ว...ด ดูเหมือนพวกเธอ...จะสนิทกันดีสินะ? ก่อนหน้านี้ก็กินข้าวกล่องด้วยกันด้วยนี่"

แล้วอาเบโนะ คากุยะก็สะบัดผมที่ยาวถึงไหล่ 

"รู้ด้วยสินะคะ? รู้ด้วยจริงๆสินะคะ? แหม ลำบากใจจังเลยค่ะ~...ลำบากใจจังเลยที่ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวค่ะ~ ให้พูดตามตรงเลยนะคะ? ฉันเองก็อยากมีช่วงเวลาตัวคนเดียวบ้างจังเลยค่ะ~ ต้องรับโทรศัพท์จากเพื่อนน่ารำคาญจริงๆค่ะ~...อะแฮ่ม เอาเถอะ คนไม่มีเพื่อนอย่างคุณคงไม่เข้าใจหรอกค่ะ"

ยัยนี่น่ารำคาญจริงๆ
ก็คือดีใจที่มีเพื่อนเลยเอามาอวดฉันสินะ?

เอาแต่เน้นคำว่า[ไม่มีเพื่อน]มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว... 

"ดังนั้นต่อจากนี้จะเป็นโฮมปาร์ตี้งานวันเกิดที่บ้านโมริชิตะคุงค่ะ[คนที่ไม่เกี่ยวข้อง]ก็เชิญออกไปเถอะค่ะ"
"รุ่นพี่ก็มาตามใจตัวเองไม่ใช่หรือไงกัน...ไม่ได้มีปาร์ตี้อะไรสักหน่อยครับ...คนที่มาก็มีแค่รุ่นพี่ด้วย"

ถึงตรงนั้นโมริชิตะ ไดกิก็ส่งเสียงออกมา 

"แต่ว่านะ รุ่นพี่อาเบโนะก็ใช่...พวกเธอเนี่ยทำไม...ถึงได้ทำตัวเหมือนนางเอกไลท์โนเวลยุคก่อนจังเลยเนี่ย ไอ้พวกที่มีพื้นเรื่องเป็นต่างโลกที่มีการต่อสู้พลังพิเศษในโรงเรียน..."
"อะ อะ อะไรยะ! ฉันก็ไม่ได้รู้เรื่องไลท์โนเวลอะไรหรอกนะ! อย่างมากก็แค่อ่านไม่กี่เล่มระดับที่ไม่เกินจริงที่เรียนภาษาญี่ปุ่นเท่านั้นเอง!"
" เอาเถอะ ช่างเรื่องนั้นดีกว่าคุณซาคากุจิ? ดูท่าทางไม่ว่ายังไงรุ่นพี่ก็อยากจะมากินข้าวที่บ้านชั้น...ตอนกินข้าวเที่ยงก็เลยเมลบอกคุณแม่เอาไว้แล้ว ดูเหมือนคุณแม่จะตั้งใจจนถึงขั้นเตรียมอาหารไว้ระดับที่จัดปาร์ตี้ได้เลยล่ะนะ ถ้าจำไม่ผิดคุณซาคากุจิอาศัยอยู่ตัวคนเดียวสินะ? ถ้าไม่ว่าอะไรจะมากินข้าวด้วยกันไหม?"

แล้วท้องของฉันก็ร้อง 
จะว่าไปแล้วก็กำลังรู้สึกสนใจเกี่ยวกับกลิ่นหอมแปลกๆของอาหารที่โชมมาจากภายในบ้านของโมริชิตะ ไดกิตั้งแต่เมื่อกี้แล้วด้วยสิ

"โมริชิตะคุง? นี่มันต้องเป็น...friendly event ที่ฉันที่ได้เป็นเพื่อนทางเมลได้รับเท่านั้นนะคะ"
"ช่วยอย่าสประดิษฐ์คำปริศนาอย่าง friendly event ขึ้นมาตามใจเถอะครับ!"
"การที่จะให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาใน friendly event ฉันขอค้านหัวชนฝาค่ะ"
"แต่เดิมทีตอนนี้พวกเราเองตอนนี้ก็เป็นเพื่อนทางเมลไม่ใช่เหรอไงกันครับ?"

พอได้ยินแบบนั้นความมีชีวิตชีวาของอาเบโนะ คากุยะก็หายไป
เนื่องจากถึงขั้นเห็นวิญญาณหลุดออกจากปากเลย ก็เลยทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมา

"ก็นะ กำลังหิวอยู่ด้วยสิแล้วต้องมาคุยเรื่องการฝึกไอคิโดด้วย เข้าใจแล้วค่ะ! จะขอมอบสิทธิการกินข้าวเย็นร่วมกันให้ค่ะ!"
"ก็แล้วทำไมเธอถึงได้ทำตัวยิ่งใหญ่แบบนั้นกันเล่า..."

แล้วที่ด้านหลังของฉัน--ประตูบ้านของโมริชิตะคุงก็เปิดออกมา 

"ไดกิจังยินดีต้องรับกับบ้านค่า~! ขอต้อนรับทุกคนด้วยนะค้า~!"

มีโลลิผมดำที่รูปร่างดูแล้วน่าอายุประมาณ9ขวบอยู่ 
สวมผ้ากันเปื้อนแล้วยิ้มอยู่ตรงนั้น 
แถมหน้าตายังน่ารักมาก 
 

挿絵(By みてみん)

--พาขุพาขุพาขุพาขุ

ฉันกับอาเบโนะ คากุยะยืนปากสั่นเป็นปลาทองในเหยือกอยู่ตรงนั้น
แล้วฉันกับคากุยะก็มองหน้าของโลลิกับโมริชิตะ ไดกิสลับกันไปมา 

"มีอะไรน่ะพวกเธอ?"

หลังจากหายใจเข้าออกลึกๆหลายครั้ง อาเบโนะ คากุยะก็ถามโมริชิตะ ไดกิออกไป 

"โมริชิตะคุง? เรียกเด็กที่เป็นญาติมางานวันเกิดด้วยเหรอคะ?"
"ไม่นิ?"
"น้องสาวของโมริชิตะคุงอายุ13ปีสินะคะ?"
"ก็ใช่ครับ?"
"ไม่ใช่น้องสาว... งั้น คนคนนี้คือ?"

คากุยะตัดเข้าเนื้อหาหลักทันที 
จากที่เห็นก็อายุ9ขวบ ไม่ว่าจะวิเคราะห์ยังไงนี่มันก็ไร้เหตุผลเกินไปแล้ว

"..."

โมริชิตะ ไดกิเงียบไปสักพัก
หลังจากนั้นเขาก็ถอนหายใจเข้าออกเฮือกใหญ่แล้วพูดออกมา

"ก็คุณแม่น่ะ?"

หลังจากคิดไปสักพักโมริชิตะ ไดกิก็ทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือ

"ก็นะคุณแม่ของเราหน้าอ่อนไปหน่อยล่ะนะ"

จะดูอ่อนกว่าวัยแค่ไหนมันก็มีขีดจำกัดนะยะ!

จากนั้นอาเบโนะ คากุยะก็ทำท่าคิดอะไรบางอย่าง แล้วก็ถอนหายใจออกมา 

"นี่ โมริชิตะคุง?"
"มีอะไรเหรอครับ?"
"เมื่อกี้บอกว่าพวกฉันเหมือนไลท์โนเวลสินะคะ..."
"ครับ มีอะไรเหรอครับ?"
"ทั้งประวัติของคุณ ทั้งเรื่องคราวนี้อีก...รวมจากทุกๆเรื่องแล้ว..."
"ครับ?"

"--ตัวตนของคุณนั่นล่ะที่ดูเป็นไลท์โนเวลที่สุดแล้วค่ะ"




NEKOPOST.NET