อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว! ตอนที่ 18 | Nekopost.net 
NEKOPOST

อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว!

Ch.18 - เรล่า ซาคากุจิ บทท้าย


--อ๊ะ ทำไปซะแล้วสิ

แล้วชั้นก็มองปากกระบอกปืนพลางถอนหายใจ

เอาเถอะ...ถ้าเป็นแบบนี้แล้วก็ช่วยอะไรไม่ได้นะ

แล้วชั้นก็จ้องไปที่อาชญากรแล้วก็หักนิ้วดังกร๊อบๆ

"บอกว่าขยะเป็นขยะมันผิดตรงไหนกัน"
"ไอ้เด็กเปรต ไม่เห็นปืนพกนี่หรือไง? ทำเท่ต่อหน้าผู้หญิงไปก็ไม่ได้อะไรหรอกเฟ้ย?"

ตาลุงยิ้มอย่างเหนือกว่า

"หา? เห็นปืน? ของตั้งใหญ่ขนาดนั้นจะไม่เห็นได้ยังไง หัวขี้เลื่อยเหรอแกน่ะ?"

ด้วยคำพูดของชั้นทำให้พวกเพื่อนร่วมชั้นทำสีหน้าตกใจหันมาที่ชั้นอีกครั้ง

"เฮ้ย ไอ้หนู? คิดว่าตูไม่กล้ายิงเด็กหรือไงวะ? ใน7คนที่ตูฆ่ามีเด็กนักเรียนอยู่3คนที่ยิงตายไปนะเว้ย?"

พูดแบบนั้นแล้วเขาก็ใช้สองมือถือปืนขึ้นมาเล็งที่ดวงตาข้างหนึ่ง
ดูเหมือนจะเล็งเป็นด้วยสิ ท่าทางจะมีความรู้ขั้นต่ำเกี่ยวกับการใช้ปืนอยู่

"จะขอเล็งหัวล่ะ เฮ้ย ไอ้หนู? บอกชื่อมาหน่อยสิ?"
"ชื่อ?"
"ก่อนที่จะนอนตูชอบที่จะนึกชื่อคนที่ฆ่าแล้วหัวเราะออกมาน่ะ พอได้นึกชื่อกับหน้าของไอ้พวกคนดีที่โดยตูฆ่าแล้วมันทำให้ขำจริงๆน่ะ"

เป็นไอ้โรคจิตจริงๆเลยนะ
แบบนี้มันจำเป็นต้องเอาไปประหารให้เร็วที่สุดแล้วล่ะ

"โมริชิตะ ไดกิ"
"งั้นเหรอ จะจำไว้ ถ้าอย่างนั้นก็ลาก่อน--"

เสียงปั้งดังขึ้นมา พวกเพื่อนร่วมชั้นก็สะดุ้ง

[สกิล:ทักษะร่างกายทำงานแล้ว]
[สกิล:ละทิ้งทำงานแล้ว]
[สกิล:สงบนิ่งดุจสายน้ำทำงานแล้ว]
[สกิล:เสริมการตอบสนองของประสาททำงานแล้ว]

มองเห็นกระสุนที่ยิงมาชัดเจน วิถีกระสุนก็เข้าใจหมดแล้ว 
ถ้าเป็นความเร็วต้นระดับนี้จากที่เห็นก็สามารถรับมือได้สบาย 
แต่ว่า ถึงจะรับไปตามปกติแต่ด้วยปากกระบอกขนาดนี้ก็ไม่มีดาเมจล่ะนะ
ถ้าเป็นปืนกลหนักก็คงพอจะมีดาเมจพอตัวอยู่หรอก แต่ปืนเด็กเล่นไม่ว่าทำอะไรก็ทำอะไรชั้นไม่ได้
เอาเถอะ กรณีนี้มันก็ต้องคิดถึงภาพลักษณ์ทางสังคมด้วย ก็เลยให้อาชญากรยิงปืนออกซะก่อน
ชั้นเอียงคอเล็กน้อยหลบกระสุนปืน 
จากนั้นก็พุ่งเข้าไปใกล้อาชญากรที่ยึดห้องเรียน 

"ห๊ะ"

ในระหว่างที่มันพูดอย่างนั้นชั้นก็เข้าประชิดตัวอาชญากรได้
แล้วก็ปล่อยหมัดขวาฮุคเข้าไปที่หน้าของอาชญากร
อาชญากรยึดห้องเรียนส่งเสียงร้องแปลกๆออกมา--เพราะโดนซัดเข้าหัวเต็มๆเลมล้มลงไปตรงนั้น

"..."
"..."
"..."
"..."
"..."

ภายในห้องเงียบงัน 
สายตาของทุกคนมันเจ็บปวดจริงๆ อา แบบนี้มันน่ารำคาญจริงๆเลย
เอาล่ะ เอายังไงดี...ตอนที่คิดแบบนั้น คุณซาคากุจิก็เข้ามาถามชั้น 

"นาย...เมื่อกี้มัน...?"

ชั้นคิดสักพัก คิดแล้วคิดอีก--แล้วก็พูดออกมา 

"ไม่หรอก ฉัน...เคยฝึก...ไอคิโดมาบ้างน่ะ"

แม้แต่ตัวเองยังคิดว่าเป็นคำแก้ตัวที่ไม่ได้เรื่องมากเลย 
แต่ว่าก็ยังดีกว่าไม่พูดอะไร

"..."
"..."
"..."
"..."
"..."

สายตากับความเงียบของทุกคนในห้องมันเจ็บปวดจริงๆนะเนี่ย 
ตอนที่คิดว่า อา อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดแล้วนั่นเอง-- 

"ไอคิโด! ศิลปะการต่อสู้ลึกลับของทางตะวันออกสินะ!"

เรล่า ซาคากุจิทำหน้าชื่อชมแล้วพยักหน้าอย่างแรง 

"ไม่คาดคิดเลยว่านายจะเป็นผู้เชี่ยวชาญศาสตร์การต่อสู้ลึกลับค่ะ! ทั้งเรื่องที่รู้สึกแปลกๆครั้งแรกกับที่อาเบโนะ คากุยะยอมรับอย่างรวดเร็วก็เป็นเพราะอย่างนี้สินะคะ!"

คุณซาคากุจิที่ดูจะยอมรับอะไรไปเองก็พยักหน้าคนเดียว
อา ยัยนี่...เป็นพวกที่เชื่อเรื่องนินจายอดมนุษย์ในหนังอเมริกาสินะ
ไอคิโดเองก็ถูกทำซะเทพแบบแปลกๆเลยสินะ

"เหล่าทาส! รวมทั้งทุกคนในห้อง! จงสรรเสริญให้กับ--ผู้เชี่ยวชาญไอคิโดที่จัดการอาชญากรยึดห้องเรียนกันเถอะค่ะ!"

ทาสทั้งหกของคุณซาคากุจิก็เข้ามาล้อมชั้นแล้วเริ่มทำการสรรเสริญ

"วัชโช่ย! วัชโช่ย! โมริชิตะวัชโช่ย!"

แล้วพวกนักเรียนชายปกติในห้องก็เข้ามาใกล้ชั้น 

"งั้นเหรอ! โมริชิตะเป็นผู้สำเร็จวิชาไอคิโดสินะ! สุดยอดด!"
"ไอคิโดนี่ไม่ใช่เล่นๆจริงๆ!"
"สุดยอด! สุดยอดจริงๆ! ไอคิโดสุดยอด!"

จากนั้นพวกเด็กผู้หญิงในห้องก็เข้ามา 

"โมริชิตะคุง! ขอบคุณนะ! ไอคิโด! ขอบคุณนะ!"
"สุดยอดค่ะ! ไอคิโดนี่ไม่ใช่เล่นๆจริงๆค่ะ!"
"วัชโช่ย! วัชโช่ย! โมริชิตะวัชโช่ย!"

ระหว่างที่ทุกคนสรรเสริญชั้นก็คิด 

พวกนาย...นี่ใสซื่อกันขนาดไหนเนี่ย หลอกง่ายกับคิดในแง่ดีกันเกินไปแล้วนะ...แต่ว่า--

--ขอบคุณ...ที่ติ๊งต๊องกันนะ 


หลังจากการสอบปากคำของตำรวจจบลงในระหว่างการกลับบ้าน
ตรงหน้าชั้นก็มียัยเปี๊ยกทวินเทลผมทองปรากฎตัวขึ้นมา 

"ผู้เชี่ยวชาญไอคิโด...สามารถหลบกระสุนปืนได้อย่างง่ายดาย...ให้ตายสิ มีผู้ชายที่เกิดความคาดหมายอยู่ในห้องด้วยสินะ"
"อ๊ะ รู้ว่าหลบสินะ"
"ถึงจะคิดว่าฟังหลายๆอย่างมาจากคากุยะแล้วก็เถอะ แต่ฉันเองก็ไม่ใช่มือสมัครเล่นนะ"

จากนั้นก็ยืดอก แล้วก็ชี้นิ้วชี้มือขวามาที่ชั้น

"ยังไงก็ตาม นายจะมาเป็นอาจารย์ของฉันสินะ!"
"อาจารย์!?"
"จะสอนไอคิโดให้ฉันสินะ! ถ้ารวมศาสตร์การต่อสู้ลึกลับของตะวันออกเข้ากับพลังของฉันแล้วล่ะก็จะทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นได้แน่!"
"เอ๊ะ...?"
"ก่อนอื่นก็ส่งเบอร์โทรศัพท์กับอีเมลของนายมาซะ!"

เฮ้ยเฮ้ยให้มันพอดีหน่อย 
ยัยสัตว์หายากนี่พูดอะไรออกมาเนี่ย 

"ไม่ แต่ว่า..."
"ที่นายต้องสอนไอคิโดให้ฉันน่ะก็เพราะ...นี่คือความจริงของโลกที่ฉันเป็นคนตัดสิน! หลังจากนี้...ฉันจะคอยอยู่ข้างๆนายตลอดเองเตรียมตัวไว้ด้วยล่ะ!"
"โอะ...โอ้..."

ชั้นไหล่ตก ท้อใจแล้วก็คิด

--คนที่อยู่ในโลกจูนิเนี่ย...ให้ความรู้สึกเหมือนกับนางเอกในไลท์โนเวลจริงๆเลยนะ 

แต่ถึงอย่างนั้นพอมาโดนจริงๆแล้วเนี่ยมันน่ารำคาญชะมัด 
น่ารำคาญแบบสุดๆ
ถ้าเป็นสาวงามอกโตแต่ป็นยันเดเระก็รับได้อยู่หรอก...แต่นมก็ไม่มีแล้วมาทำแบบนี้มันน่ารำคาญจริงๆ

[สกิล:ความต้านทานการโจมตีทางจิตใจทำงานแล้ว]

ขอบคุณมากเสียงของพระเจ้า
ไม่มีสกิลสนับสนุนไหนที่รู้สึกขอบคุณได้ขนาดนี้อีกแล้ว ขอโทษที่ตบมุกมาตลอดตั้งแต่กลับมานะ
คู่หูของชั้นก็มีแค่นายเท่านั้นล่ะ 

"ช่างเถอะน่าบอกเบอร์โทรศัพท์กับอีเมลมาซะ!"

ระหว่างที่กำลังเหนื่อยใจ ก็จดอีเมลกับเบอร์โทรศัพท์ลงบนกระดาษแล้วส่งให้คุณซาคากุจิไป


จากนั้นก็ถึงเวลาพลบค่ำ

การต่อสู้--งานเทศกาลตัดสินชีวิตระหว่างสายเลือดของบ้านอาเบโนะก็ได้เริ่มขึ้น 




NEKOPOST.NET