อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว! ตอนที่ 14 | Nekopost.net 
NEKOPOST

อิเซไค คาเอริ โนะ ยูฉะ กะ เกนได ไซเคียว!

Ch.14 - มาเริ่มการเก็บเลเวลฉบับต่างโลกกันเถอะ บทกลาง


"อะหวา...อะหวา...อะหวาหวา..."

เพราะว่าตกใจมาก ฉัน--ก็เลยทรุดลงมันตรงนั้น
แล้วโมริชิตะคุงก็ยื่นมือมาหาฉันที่ล้มลงแล้วก็พูดออกมา 

"ไปหากาแฟดื่มกันเถอะครับ ท่าทางเราจะมีเรื่องต้องคุยกันอีกยาวเลยนะ...ครับ"

จากนั้น-- 
พวกฉันก็ไปที่ร้านกาแฟใกล้ๆแล้วก็พูดคุยเปิดใจกัน
แต่ถึงจะบอกว่าเปิดใจ แต่ก็ไม่ได้พูดเกี่ยวกับเลือกเหยื่อสังเวยที่จะถวายให้เทพปฏิปักษ์
ทั้งๆที่พึ่งได้เป็นเพื่อนทางเมลกัน แต่ต้องมารู้ว่าเหลือชีวิตอีกไม่นานมันก็ออกจะเกินไปหน่อย...ฉันคิดแบบนั้น
ก่อนก็เลยเลี่ยงที่จะพูดเกี่ยวกับการแข่งล่าปีศาจทุกคืนระหว่างญาติๆกันเอง...การแข่งขันในตระกูลที่เกี่ยวกับพื้นที่แถวนี้

แล้วพอได้ยินเรื่องของเขาฉันก็ตกใจ 
จริงๆแล้วก็นึกว่าล้อเล่นก็เลยจะขำออกมา
แต่เดินทีตัวตนของฉันเองจากสายตาคนธรรมดาแล้วก็เป็นอะไรที่ดูแฟนตาซีอยู่แล้ว... ก็เลยตัดสินใจว่าจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งไปก่อน 


มุมมอง:โมริชิตะ ไดกิ 

ก็นะ ด้วยเรื่องหลายๆเรื่องตอนนี้ชั้น...กำลังดื่มกาแฟอยู่ในร้านกาแฟกับรุ่นพี่อาเบโนะ
ถ้าให้พูดตรงๆ ความรู้สึกที่คิดตอนที่ได้ยินเรื่องของเธอ-- 

--เฮ้ยเฮ้ยจริงเหรอเนี่ย

ก็เป็นแบบนี้ล่ะ
ไม่อยากจะเขื่อเลยว่าเบื้องหลังของโลกเราจะมีโลกจูนิของจริงอยู่เนี่ย... 

ไม่สิ มาคิดดูดีๆแล้วตัวชั้นเองก็แฟนตาซีอยู่แล้วด้วยสิ ชั้นก็ไม่มีสิทธิจะว่าเรื่องของคนพวกนี้ด้วยล่ะนะ
ดูท่าจะไม่ได้โกหกด้วย ยังไงก็คิดว่าเรื่องที่รุ่นพี่พูดเป็นเรื่องจริงดีกว่า 

"คือว่า...รุ่นพี่อาเบโนะ?"
"อะไรเหรอ?"
"ที่เรียกว่าแมงมุมดินเมื่อกี้เนี่ย...เป็นอสูรที่แข็งแกร่งมากสินะครับ?"
"นั่นสินะคะ"

อืม...ชั้นเอียงคอ 
แมงมุมตัวเมื่อครู่แข็งแกร่งพอๆกับบิ๊กสไปเดอร์ เป็นอสูรที่ไม่สามารถจัดการได้ถ้าแค่ระดับนักผจญภัยมือใหม่ของกิลด์

ก็นะ ถ้าให้พูดในทางกลับกันถ้ามีประสบการณ์สักหน่อยก็สามารถจัดการได้ง่ายๆด้วยตัวคนเดียว...

"รุ่นพี่อาเบโนะ? อยากจะขอวินิจฉัยสเตตัสของคุณหน่อยนะครับ..."
"ประ...เมินสเตตัส?"
"ใช่ครับ ถ้าไม่ชอบก็คิดว่าไม่ต้อง ถ้าไม่ว่าอะไรก็คิดว่าได้เถอะครับ แค่นั้นก็พอแล้วครับ ถ้าอีกฝ่ายไม่เห็นชอบก็เป็นสกิลที่ทำอะไรไม่ได้ครับ"

[สกิล:ประเมินสเตตัสทำงานแล้ว]

รุ่นพี่อาเบโนะเบิกตากว้างแวบหนึ่ง แล้วก็พยักหน้าเบาๆ 
เยี่ยม ดูเหมือนว่าจะได้รับอนุญาตให้ส่องสเตตัสแล้วนะ

พริบตาถัดมาข้อมูลสเตตัสของรุ่นพี่ก็ไหลเข้ามาในหัวของชั้น 
แถมให้ว่าสเตตัสของชั้นให้ความรู้สึกประมาณนี้ 

ชื่อ:ไดกิ=โมริชิตะ
เผ่าพันธุ์:ฮิวแมน
อาชีพ:ผู้กล้า
สถานะ:ปกติ
เลเวล:78
HP:6455/6455
MP:1850/1850

พลังโจมตี:4650
พลังป้องกัน:3209
พลังเวท:2700
หลบหลีก:2824

แล้วนี่ก็คือสเตตัสของคนธรรมดาเลเวล1ในต่างโลก

ชื่อ:ตัวประกอบ
เผ่าพันธุ์:ฮิวแมน
อาชีพ:ชาวบ้าน
สถานะ:ปกติ
เลเวล:1
HP:35/35
MP:10/10

พลังโจมตี:35
พลังป้องกัน:32
พลังเวท:8
หลบหลีก:14

แล้วนี่ก็รุ่นพี่อาเบโนะ

ชื่อ:คากุยะ=อาเบโนะ
เผ่าพันธุ์:ฮิวแมน
อาชีพ:มิโกะ
สถานะ:ปกติ
เลเวล:1
HP:352/352
MP:378/378

พลังโจมตี:280
พลังป้องกัน:240
พลังเวท:320
หลบหลีก:240

・สกิล
ทักษะยันต์ปราบผีสายตระกูลอาเบโนะ (เลเวล3)
ไอคิโด (เลเวล2)
 ทักษะคาตานะ (เลเวล2)
 เสริมความสามารถร่างกาย (เลเวล2) 
เสริมการตอบสนองของประสาท (เลเวล2) 

ยอมรับเลยว่าสำหรับเลเวล1แล้วเป็นสเตตัสที่น่าตกใจมาก
แต่ว่านี่ไม่ใช่สเตัสที่เพิ่มขึ้นจากโบนัสเพิ่มเลเวลแต่เป็นค่าความพยายามที่ทะลุขึ้นจากการฝึก
ก็เลยเป็นเลเวลที่น่าตกใจจริงๆในความหมายนั้นอยู่หรอก... 

ก็นะ ให้พูดตรงๆมันก็แค่ระดับที่เหนือกว่านักผจญภัยมือใหม่นิดหน่อยเท่านั้นล่ะ

ถ้าให้แปลงเป็นเลเวลของนักผจญภัยแล้วก็ประมาณ6~8
ที่โลกฝั่งนั้นก็มีสามารถใช้ความพยายามของตนเองเพิ่มเพิ่มเลเวลสกิลให้ทักษะดาบหรือทักษะเวทได้
แต่สุดท้ายแล้วมันก็แค่ของพื้นฐาน 
ในการฝึกสกิล การใช้โบนัสที่ได้มาพร้อมกับการเพิ่มเลเวลมาเพิ่มเลเวลสกิลถือเป็นวิธีหลักที่สั้นที่สุด เรื่องนี้ถือเป็นสามัญสำนึกของโลกทางนั้นเลยล่ะ

"เอาเถอะ ก่อนอื่นก็คือรุ่นพี่อาเบโนะอ่อนแอที่สุดในบรรดาญาติๆ...ก็เลยอยากจะแข็งแกร่งขึ้นสินะครับ?"
"ต้องถูกขี้แห้งอย่างโมริชิตะคุงบอกว่าอ่อนแอที่สุดเนี่ย เอาตามตรงแล้ว...รู้สึกเสียใจมากค่ะ แต่ก็เป็นความจริงก็เลยค้านไม่ได้สักนิดเลยค่ะ"
"ขี้แห้ง? ไม่ใช่ขี้เปียกแล้วเหรอ?"
"เพราะยอมรับในพลังของคุณก็เลยเดเระขึ้นมานิดหน่อยค่ะ เลยเลื่อนระดับจากขี้เปียกเป็นขี้แห้งให้ค่ะ ดีใจซะเถอะค่ะ"

เดเระแล้วเหรอ!?
นี่คือเดเระแล้วเหรอ!? 
เอาเถอะ การใช้คำมันก็เปลี่ยนไปนิดหน่อย...ความน่ารักก็เพิ่มขึ้นมาล่ะนะ

"แล้ว ถ้าไม่แข็งแกร่งขึ้นจะเป็นเรื่องสินะครับ? ก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นเรื่องสืบทอดมรดกหรือสืบทอดตำแหน่งอะไร แต่ก็อยู่ในระดับต่ำสุดในการแข่งจัดการภูติผีที่จัดขึ้นเพียงแค่ครั้งเดียวในหลายวันมานี้...ก็เลยจะเป็นเรื่องใหญ่สินะครับ"
"ก็นะ ก็ตามที่คุณพูด...ถ้าไม่แข็งแกร่งขึ้นจะเป็นเรื่องใหญ่น่ะค่ะ แต่ว่า...ไม่สามารถทำได้...ก็เลยเป็นปัญหาค่ะ"

ชั้นก้มหน้าคิดสักพัก 
เรียกพนักงานมาแล้วให้คิดเงินค่ากาแฟในส่วนสองคน

"ถ้าอย่างนั้นรุ่นพี่? ไปดาดฟ้าโรงเรียนกันสักแปปไหมครับ"
"ดาดฟ้า? ทำไมเหรอ?"
"อยากแข็งแกร่งขึ้นใช่ไหมล่ะครับ?"
"หมายความว่า...ยังไง?"
"ดูเหมือนโลกฝั่งนี้จะไม่มีแนวคิดเรื่องเลเวลกับค่าประสบการณ์อยู่สินะครับ"

ใช่แล้ว ดังนั้นเลเวลของรุ่นพี่อาเบโนะก็เลยเป็นแค่เลเวล1ยังไงล่ะ 
ความจริงแล้วตอนที่จัดการสาวปากฉีกหรือแมงมุมดินเอง...ชั้นก็ไม่ได้รับค่าประสบการณ์มา
ที่ต่างโลกถ้ากำจัดอสูร ก็จะเกิดประกายแสงอ่อนๆไหลออกมาจากศพแล้วไหลเข้ามาที่หัวใจของชั้น

ประกายนั่นคือประกายที่เปลี่ยนมาจากจิตวิญาณของอสูรที่จัดการไป 
หรือก็คือการรับดวงวิญญาณนั้นมา ไม่สิ ไม่ใช่สินะ
ถ้าให้พูดแบบตรงๆก็คือ กลืนกินวิญญาณของศัตรูมาแล้วเสริมความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณของตัวเองขึ้น หรือก็คือการเพิ่มเลเวลนั่นเอง

"เลเวล...? ค่าประสบการณ์?"

ถึงจะจัดการอสูรในญี่ปุ่นไปก็ไม่สามารถเพิ่มเลเวลได้ 
แต่ว่า ถ้าจัดการอสูรที่ต่างโลกก็จะสามารถเพิ่มเลเวลได้
ดังนั้นฉันถึงได้มีความสามารถในการต่อสู้ที่หลุดไปอีกมิติ บางทีถึงรุ่นพี่อาเบโนะจะฝึกหนักเช้ายันเย็นไป...ต่อให้พยายามไปขนาดไหน สุดท้ายแล้วก็มีพลังระดับที่พูดได้ว่าน่าตกใจ[สำหรับเลเวล1]เท่านั้นเอง 

--แต่ว่า
ถ้าเกิดชั้นกับต่างโลกไม่ได้พิเศษอะไร...แต่เพียงแค่ปีศาจของโลกนี้มันไม่มีค่าประสบการณ์เฉยๆล่ะ?

ถ้าเป็นแบบนั้น รุ่นพี่อาเบโนะก็--

"ฝากได้เลยครับ ผมมีแผนอยู่ครับ ถ้าไปได้สวยก็จะแข็งแกร่งขึ้นประมาณ1.5เท่าจากตอนนี้เลยครับ แถมยัง...ใช้ไม่กี่ชั่วโมงเอง"




NEKOPOST.NET