[นิยายแปล] Mushi Uta ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mushi Uta

Ch.6 - ไดสึเกะ The Last


6.00

 

ไดสึเกะ The Last

 

 

ไดสึเกะลากเท้าอันหนักอึ้งของเขาเดินโซเซไปอยู่ข้างฮาจิ ฮาจิกำลังนอนอยู่บนพื้นพร้อมกับรอยยิ้มกริ่มตามปกติบนใบหน้า

"งั้นเหรอ…….พวกนายเจอสถานที่ที่เป็นของตัวเองแล้วสินะ….เติมเต็มความฝันตัวเอง….เป็นวิธีเดียว....ที่จะทำให้ได้ชัยชนะ...เหนือ[มูชิ]”

ปริมาณเลือดที่เปรอะเปื้อนบนพื้นดินนั้นน่าสะพรึงกลัว ใบหน้าของชายหนุ่มผู้สูญเสียแว่นตาของเขาซีดจางกว่าแต่ก่อน….ไดสึเกะกลัวว่าจุดจบของเขากำลังเข้ามาใกล้

“ยังหรอก ฉันรู้ว่า[มูชิ]ยังอยู่ในร่างกายของฉัน และเพราะอย่างนั้นฉันจะยังต้องค้นหามันต่อไป”

“….ขอให้พวกนายทั้งหมดโชคดี จากก้นบึ้งของหัวใจเลย”

 

ฮาจิถอนหายใจยาว ดูเหมือนว่าการหายใจของเขาจะผิดปกติขณะที่พยายามหายใจอย่างเจ็บปวด ทุกครั้งที่เขาไอ เลือดอีกจำนวนหนึ่งจะทำให้ขาของไดสึเกะเปื้อน

“ฮาจิ ทำไมถึงช่วยฉัน…?”

 

ไดสึเกะลดศีรษะลงเพื่อเผชิญหน้ากับฮาจิขณะที่เขาถาม

 

ฮาจิเพียงเปิดปากของเขาเล็กน้อยแล้วตอบว่า

 

“นี่ [คัคโค]….ถึงฉันจะไม่ได้ช่วยนายเพื่อให้นายเป็นหนี้บุญคุณฉัน แต่นายช่วยสัญญาเรื่องหนึ่งกับฉันตอบแทนได้ไหม…?”

 

“แน่นอน”

 

“ฉันมีคำพูดที่อยาก…..ส่งไปหาคนที่ฉันรัก….สำหรับสิ่งที่จะพูด ฉันจะปล่อยให้นายจัดการ…..”

 

ฮาจิหัวเราะเสียดสี แต่เขาเริ่มไออีกครั้งหลังจากหัวเราะไปครู่หนึ่ง น้ำตาเริ่มไหลลงมาเป็นสายจากมุมหนึ่งของดวงตา

“เฮ้…….รู้ไหมว่าความฝันของผู้หญิงที่ฉันรักคืออะไร? เธออยากให้ฉันลืมเธอและไล่ตามความสุขของตัวเองหรืออะไรทำนองนั้น…….นายคิดว่ามีความฝันอื่นอีกไหมที่ทำให้เป็นจริงได้ยากกว่าอันนั้น? ไม่ว่าฉันจะคิดยังไงมันก็ไม่มีหรอก……ใช่ ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่...ฉันจะทิ้งน้องสาวเพียงคนเดียวของฉันในโลกนี้เพื่อให้เธอดูแลตัวเองได้ยังไง…? เพราะอย่างนั้น ---

 

“ฉันจะส่งต่อข้อความไปหาเธอ”

 

ไดสึเกะพูดในขณะที่เขาหันหลังให้กับฮาจิ

 

“ฉันไม่แน่ใจว่ามันจะออกมาดีแค่ไหน แต่ฉันจะบอกแน่นอน ฉันสัญญา” “…..ขอบคุณ”

เสียงของฮาจิอ่อนลงจนแทบไม่ได้ยิน ไดสึเกะใช้การส่งสัญญาณแบบไร้สายเพื่อส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ดังนั้นแพทย์ควรจะเดินทางมาแล้ว แต่พวกเขาจะมาได้ทันเวลาหรือเปล่า? โอกาสมีน้อยนิด

 

ไดสึเกะอยากถามฮาจิจริงๆ ว่า [มูชิ]เป็นศัตรูจริงเหรอ? -----

ไดสึเกะรู้สึกว่า[มูชิ]นี่แหละที่รวบรวมผู้ที่มีความฝันแบบเดียวกันเข้าด้วยกัน เขาไม่คิดว่าการพบกันระหว่างเขา ชีกะ และรินะเป็นเรื่องบังเอิญบริสุทธิ์

แต่ก็ไม่เป็นไร

 

คำตอบนั้นควรได้จะได้รับมาด้วยตัวเองเท่านั้น แทนที่จะถามคำถาม ไดสึเกะพูดถึงเรื่องอื่น “สุขสันต์วันคริสต์มาส ฮาจิ ฉันดีใจที่เราได้เจอกัน”

เขาเดินผ่านฮาจิผู้ซึ่งแสดงสีหน้าสงบบนใบหน้าของเขา อย่างไรก็ตามมีเงาร่างคนสามคนขวางทางอยู่

ไดสึเกะเดินหน้าต่อโดยไม่สนใจผู้ขวางทาง “ ……ไสหัวไป ฮารุคิโยะ”

ไดสึเกะเปลี่ยนสีหน้าของเขากลับไปเป็นแบบที่เขาเคยมีในฐานะ[คัคโค] “นายไม่คิดเหรอว่านายมีชีวิตมานานเกินไปแล้วน่ะ [คัคโค]?” อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ มั่นคง และหนักแน่น

เสียงนั้นเป็นของวัยรุ่นที่มีผมสีแดงเพลิงผู้มีสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นผ้าพันแผลพันไปทั่วใบหน้าของเขา มีความสูงที่น่าภูมิใจ เขาสวมเสื้อโค้ทหนังหนาและเอาสองมือของเขาล้วงในกระเป๋า เขายืนอยู่ตรงนั้นในท่าโพสของผู้มีอำนาจด้วยหัวที่เชิดสูง เช่นเดียวกับรูปปั้นของวีรบุรุษในอดีตและฉายรัศมีออร่าที่ทำให้รู้สึกเหมือนเขาเป็นตัวตนที่สูงส่ง

ฮารุคิโยะ --- ผู้นำหนุ่มขององค์กรมูชิทสึกิอีกแห่งนอกเหนือจาก SEPB และ[มูชิบาเนะ] แม้ว่าตัวตนของเขาจะถูกปกคลุมไปด้วยความลึกลับ ไดสึเกะก็ได้มีการติดต่อกับเขามามากกว่าหนึ่งครั้งแล้ว

 

“จากนี้ไปตั้งใจจะทำอะไรงั้นเหรอ [คัคโค]?”

 

เด็กผู้ชายตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างฮารุคิโยะหรือที่รู้จักกันในชื่อ คุเสะซากิ อุเมะ ถามเขาด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“…”

 

อีกคนที่ยืนอยู่ข้างฮารุคิโยะเป็นเด็กผู้หญิงอายุประมาณสิบห้าซึ่งจ้องมองใบหน้าของไดสึเกะอย่างเงียบๆ เธอมีผมสีดำยาวและชุดที่เป็นสีดำพอๆ กันซึ่งให้ความประทับใจไม่รู้ลืม

แม้ว่าเธอจะดูน่ารักมาก แต่ใบหน้าของเธอก็เหมือนกับตุ๊กตาที่ไม่มีอารมณ์ใดๆ ไดสึเกะดูเหมือนจะจำได้ว่าชื่อของเด็กผู้หญิงคนนั้นคือซาคากิ ฮารุกะ

“…..พวกนายไม่ต้องมายุ่ง”

 

ไดสึเกะพูดข้ามไหล่ขณะที่เขาเดินผ่านฮารุคิโยะและคนของเขา

 

แต่เสียงของฮารุคิโยะที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความสนุกสนานหยุดไดสึเกะที่กำลังเดิน

 

“ถ้านายวางแผนจะไปที่ที่[ฟุยุโฮตารุ]อยู่ตอนนี้ ฉันจะฆ่านายทันที มันยังเร็วเกินไปที่จะให้พวกนายสองคนพบกัน”

ไดสึเกะจ้องฮารุคิโยะกลับ

 

“ฉันไม่สนแผนการของนาย ฉันแค่อยากจัดการทุกอย่างที่ฉันต้องทำตอนนี้” “จัดการทุกอย่าง?”

“ฉันมีเรื่องที่ต้องเข้าร่วม ฉันจะเล่นเกมของนายในเวลาอื่น ฉะนั้นไปซะ”

 

"ได้! นั่นแหละสิ่งที่ฉันอยากได้ยิน มันจะไม่สนุกอะไรเลยถ้านายหยุดเล่นด้วย”

 

ไดสึเกะปัดไหล่ของฮารุคิโยะขณะที่เขาเดินผ่าน ทั้งสองไม่สบตากันแม้แต่สักครั้ง แต่สีหน้าของพวกเขาตรงกันข้ามกันกันและกันอย่างสิ้นเชิง

เด็กหนุ่มผมแดงที่สวมรอยยิ้มคลุ้มคลั่งหันไปเผชิญหน้ากับไดสึเกะ ซึ่งกำลังลากร่างกายที่เหนื่อยล้าและมีรอยแผลไปข้างหน้า พูดอย่างยั่วยุว่า

“ตอนนี้ฉันชักสนใจที่จะเอาตัว[ฟุยุโฮตารุ]มาไว้กับตัวเองจริงๆ แล้ว “

 

ไดสึเกะหยุดครู่หนึ่ง แต่ก็เดินต่อไปเกือบจะทันที “ทำตามที่นายอยากเถอะ เธอ…พวกเราจะไม่แพ้ใครอีกแล้ว”

ทันใดนั้น หิมะเริ่มตกจากที่ที่สูงขึ้นไปข้างบนของทั้งสอง




NEKOPOST.NET