[นิยายแปล] Mushi Uta ตอนที่ 5.06 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mushi Uta

Ch.5.06 - ชีกะ พาร์ท 8


5.06

 

ชีกะ พาร์ท 8

 

 

ชีกะยืนอยู่ด้านบนสุดของอาคารเรียนที่ถูกทำลายกลายเป็นเศษกองหิน

 

แม้ว่าน้ำตาของเธอจะเหือดแห้งไปแล้ว ชีกะก็ยังยืนนิ่งเหมือนตุ๊กตา ยังคงพูดพึมพำคำเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่หลายครั้ง

"พอแล้ว...หยุดที... "

 

ซากปรักหักพังของโรงเรียนในตอนกลางคืนถูกปกคลุมไปด้วยแสงออร่าสีขาวส่องสว่างอีกครั้ง "*พังทลาย...….ทำลาย…….”

 [มูชิ]สีขาวบริสุทธิ์ยังคงปลอมเสียงของชีกะต่อไป ขณะเดียวกันก็ลอยอยู่ข้างหน้าเธอ

 

ลวดลายดอกไม้สีเงินขาวเริ่มปรากฏขึ้นบนเปลือกสีขาวของมัน ขณะเดียวกันปีกบางโปร่งใสของมันยังคงหยุดนิ่ง ดูเหมือนว่า[มูชิ]ตัวนี้จะสามารถควบคุมแรงโน้มถ่วงได้ มันลอยได้อย่างอิสระท่ามกลางแสงออร่าสีขาว ดวงตาที่อยู่ข้างของหัวของมันกระพริบด้วยแสงสีแดงเข้ม

 

“ไป -----!”

 

หลังจากจักจั่นของ[มินมิน]สะสมพลังของมันเสร็จ มันบินตรงไปยังหิ่งห้อยสีขาวเหมือนกระสุน หิ่งห้อยสีขาวเปล่งแสงสว่างขึ้นฉับพลัน

จั๊กจั่นที่กำลังพุ่งเข้าหาขณะที่หมุนด้วยความเร็วสูงหยุดการเคลื่อนที่ของมันกลางอากาศทันที

“อึก……บ้าจริง!”

 

[มินมิน]กัดฟันแน่น แม้ว่าจั๊กจั่นสามารถเข้าใกล้กับชีกะได้มาก แต่มันก็จะถูกผลักกลับออกมาในพริบตา

 

แสงสีขาวบริสุทธิ์เอ่อล้นทั้งห้องเรียนอีก

 

ในขณะที่หิ่งห้อยและจักจั่นปะทะกัน [มูชิ]ทั้งหมดที่อยู่รอบๆ ชีกะก็เริ่มกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

หอยทากที่มีเปลือกแข็งถูกขยี้เป็นชิ้นๆ โดยพลังที่คล้ายกับมือที่มองไม่เห็น

 

ท่ามกลางเมฆหนาที่ปกคลุมท้องฟ้ายามราตรี เงาขนาดใหญ่ปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไม่มีทั้งดวงดาวหรือพระจันทร์

 

มันเป็น[มูชิ]ที่โจมตีชีกะตัวแรก ด้วงยักษ์เฮอร์คิวลิสที่มีขนาดเท่ากับเรือลาดตระเวน มันกระพือปีกสามคู่ พยายามพัดชีกะให้ปลิวไปด้วยลมกระโชกแรง

อย่างไรก็ตาม ลมแรงไม่สามารถเข้าใกล้ชีกะได้ “*หยุดนะ……อย่าทำร้ายฉัน……”

เสียงพึมพำของชีกะซึ่งคล้ายกับเสียงระฆังดังขึ้นทั่วทั้งบริเวณ ลมแรงถูกพัดกลับมาซึ่งส่งผลให้ด้วงยักษ์เฮอร์คิวลิสเสียสมดุลกลางอากาศ

 

“*ถ้าฉันต้องเจ็บปวด……ทุกอย่างก็ถูกทำลายไปเสียดีกว่า……”

 

ในเวลาเดียวกัน ลมกระโชกแรงที่เกิดจากหิ่งห้อยสีขาวเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ ชีกะ เศษซีเมนต์ที่ถูกลมแรงพัดขึ้นมาพุ่งเข้ากระหน่ำใส่ด้วงยักษ์เฮอร์คิวลิส ของเหลวในร่างกายจำนวนมากหลั่งไหลออกมาขณะที่มันตกลงไปด้านนอกอาคารเรียน

“อ๊ากกกกกกกกก!”

 

ชายร่างผอมสูงสวมเสื้อโค้ทสีดำตัวใหญ่งอตัวขดคู้ทันทีด้วยความเจ็บปวด ในเวลาเดียวกันเกล็ดหิมะเคลื่อนผ่านกำแพงเสียงอัลตร้าโซนิคของจั๊กจั่น เข้าสัมผัสกับร่างกายของมัน

“อะ…อ๊าาาาา!”

 

ขณะที่ปีกของจั๊กจั่นเริ่มแตกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยเสียง "เปรี๊ยะ" สีหน้าสิ้นหวังผุดขึ้นบนใบหน้าของ[มินมิน]ทันที

มูชิทสึกิคนอื่นเสียความตั้งใจที่จะสู้ไปแล้ว แม้ว่าจะไม่มีใครหนีออกไป แต่ก็ไม่มีใครพยายามโจมตีชีกะเช่นกัน

 

อย่างไรก็ตาม หิ่งห้อยสีขาวยังคงโจมตีอย่างไร้ความปราณีต่อไป

 

ราวกับว่าพวกมันทำลายตัวเอง [มูชิ]มากมายเริ่มแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยขณะที่โฮสต์ที่อยู่ในระยะไกลก็ล้มตัวลงเช่นกัน

“อ๊าาาาาาาาา!!”

 

ขาของจั๊กจั่นของ[มินมิน]แตกสลายทีละข้างพร้อมกับเสียงแตกหัก “ อย่า -----!”

ริมฝีปากของ[มินมิน]เปื้อนเลือด เพื่อระงับความกลัวและความเจ็บปวดของเธอเอง เธอกัดริมฝีปาก

“มาดูถูกฉันนะ!!”

 

ทันใดนั้น พายุอัลตราโซนิกขนาดยักษ์เกิดขึ้น

 

จักจั่นเริ่มหมุนตัวอีกครั้ง เข้าหาชีกะอย่างช้าๆ

 

“ฉันไม่เหมือนกับคนอ่อนแอพวกนั้น! ฉันไม่เหมือนกับพวกคนที่ยอมแพ้ง่ายๆ นั่น! ฉันจะจับเธอให้ได้แล้วจากนั้นก็เปลี่ยนตัวเองจากมูชิทสึกิกลับไปเป็นคนธรรมดา! จริงๆ แล้วฉัน…คุณฮาจิต้องทำตัวแบบนั้นเพราะฉันเป็นมูชิทสึกิแน่!...…”

จั๊กจั่นซึ่งกำลังเข้าใกล้ชีกะอย่างช้าๆ เริ่มเปล่งเสียงแตกร้าวออกมามากขึ้น มันค่อยๆ แตกออกเป็นชิ้นๆ

อย่างไรก็ตาม จั๊กจั่นไม่ได้หยุดเดินหน้า แรงเสียดทานที่เกิดจากแรงสองแรงกระทำต่อกันกำลังแผดเผาจั๊กจั่นด้วยอากาศที่ลุกเป็นไฟ

ชีกะทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างหวาดกลัว

 

เธอทำได้เพียงจ้องอย่างสับสนไปที่ดวงตาของ[มินมิน] ซึ่งค่อยๆ สูญเสียประกายของมันไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่ยอมถอนตัว

 

และจากนั้น ตรงระยะหนึ่งเมตรจากด้านหน้าของชีกะ จั๊กจั่นหยุดเคลื่อนไหว "…ทำไม………”

จั๊กจั่นหล่นลงบนพื้นขณะที่ร่างของมันไหม้กลายเป็นตอตะโกอย่างช้าๆ

 

"ทำไม......ถึงต้องเป็นเธอกับ[คัคโค]?...เราเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ฉันก็มีความฝันเหมือนกันนะ...

…ฉันแค่อยากช่วย คนที่ฉันรัก..."

 

จากมุมหนึ่งดวงตาของ[มินมิน]ที่ค่อยๆ สูญเสียประกายของมัน น้ำตาก็เริ่มหยดลง

 

อย่างไรก็ตาม หิ่งห้อยไม่ได้หยุดการโจมตีใส่จั๊กจั่นซึ่งเกือบจะถึงจุดจบของมัน หิ่งห้อยยังคงส่งแรงที่มองไม่เห็นใส่จักจั่นที่กำลังจะตายต่อไป

"….…คุณฮาจิ...…ช่วยด้วย……ฉันไม่อยาก...”

 

ทั้งร่างของ[มินมิน]ล้มเอียงขณะที่เธอคุกเข่าลงบนพื้นอย่างช้าๆ "*ถ้าฉันต้องเจ็บปวด ถ้างั้นทุกอย่างก็หายไปเสียดีกว่า..."

ชีกะที่ไม่สามารถอดกลั้นความรู้สึกของเธอได้อีกต่อไป เกาะหิ่งห้อยจากทางด้านหลังทันที "หยุดนะ! หยุดแย่งเอาความฝันของคนอื่นนะ......!"

แม้ว่าความฝันของเธอจะเกือบถูกกินไปหมดสิ้น และแม้ความสับสนเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้เธอล้มพับลง ชีกะก็ยังไม่สามารถทนที่จะเห็นการสังหารหมู่ที่เกิดขึ้นต่อหน้าเธอในตอนนี้ได้ เธอยังคงร้องไห้ต่อไปด้วยเสียงที่แทบจะฟังไม่เข้าใจ

"ใช่... ฉันยอมรับว่าฉันเคยเรื่องนั้นมาก่อนจริงๆ! ฉันคิดจริงๆ ทำไมถึงเป็นฉันเป็นคนเดียวด้วยที่ต้องผ่านเรื่องน่าเศร้าแบบนี้?! ทุกคนกลัวฉัน......ไม่มีใครอยากจะช่วยฉัน......ฉันคิดจริงๆ ว่าถ้าฉันเป็นคนเดียวที่จะต้องทุกข์ทรมานถ้างั้นทุกคนก็หายไปซะได้ก็ดี......! "

 

ดวงตาสีแดงของหิ่งห้อยจับจ้องที่ชีกะโดยตรง

 

สำหรับชีกะ เธอจ้องมันกลับไปด้วยน้ำตาที่เอ่อน้ำ

 

"เธอก็รู้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ฉันอดทนและเฝ้ารอมาตลอด ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอแย่งชิงความฝันอันมีค่าของฉันอีก... ฉันจะสู้จนกว่าจะถึงที่สุด! ถึงสี่ปีก่อนฉันจะยอมแพ้ แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้อีกต่อไปแล้ว ในที่สุดฉันก็ได้พบกับคนสำคัญที่แบ่งปันความฝันคล้ายกัน......ฉันรู้สึกว่าในที่สุดโอกาสที่จะทำให้ความฝันของฉันเป็นจริงได้มาถึง......"

ขณะที่หิ่งห้อยสีขาวเปล่งแสงสีขาวจากทั่วทั้งตัวอีกครั้ง [มูชิ]มากมายที่อยู่รอบๆ ก็เริ่มเปล่งเสียงกรีดร้องใกล้ตายอย่างเจ็บปวด

"หยุดนะ!"

 

ชีกะบีบเค้นกำลังที่เหลืออยู่ของเธอออกมา พยายามที่จะหยุด[มูชิ]ของเธอไว้

 

"ทำไมถึงทำแบบนี้! เธอมีสิทธิ์อะไรที่จะทำแบบนี้! เราแค่พยายามอย่างถึงที่สุดที่จะเติมเต็มความฝันของเรา ทำไมถึงขัดขวางเรา?! ช่วยหยุดแย่งเอาความฝันไปจากพวกเราสักทีได้ไหม!"

 

ไม่ว่าชีกะจะร่ำร้องเสียใจแค่ไหน ความเจ็บปวดของเธอก็ไม่สามารถเข้าไปถึงหิ่งห้อยได้ หิ่งห้อยยังคงโจมตีอย่างไร้ความปราณีต่อฝูง[มูชิ]ตรงหน้าต่อไป

แม้ว่าชีกะอยากจะตะโกนต่อ แต่อาการหน้ามืดเกิดฉับพลัน เธอล้มลงใส่หลังของหิ่งห้อยอย่างสิ้นเรี่ยวแรง

ไม่มีอะไรที่เธอทำได้อีกแล้ว...

 

ตอนนี้ แม้แต่การยกนิ้วก็เป็นไปไม่ได้

 

ความฝันถูกพรากไปในขณะที่คนสำคัญถูกแยกจากกัน สิ่งเดียวที่เธอเหลือทิ้งไว้คือความโดดเดี่ยว

"ขอร้องล่ะ......หยุดที…..."

 

เธอพึมพัมราวกับว่ากำลังพูดละเมอ

 

ความรู้สึกเศร้าโศกคล้ายคลึงกับเมื่อสี่ปีที่แล้วเริ่มขึ้นภายในตัวชีกะ ความรู้สึกไร้กำลังจากการพ่ายแพ้ให้กับ[มูชิ]ของเธอ ความรู้สึกกลัวว่าเธออาจจะลืมทุกอย่าง และความรู้สึกสิ้นหวังที่เธอจะสูญเสียทุกอย่างไป เธอรู้สึกทั้งหมดนี้ในขณะที่ค่อยๆ ง่วงงุนจากความรู้สึกของการสูญเสียข้างในใจของเธอ ทันใดนั้น ชีกะนึกถึง[คัคโค]

ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่? เขายังจำคำสัญญาที่มีเธอได้หรือเปล่า? ถ้าเป็นไปได้เธออยากจะพบกับเขาและพูดคุยกับเขาอีกครั้ง

 

เธออยากรู้สิ่งที่เกิดขึ้นกับ[คัคโค]ในช่วงระยะเวลาสี่ปีที่เธอเป็นผู้ร่วงหล่น

 

ขอโทษนะ แต่ตอนนี้ฉัน ---

 

น้ำตาที่เธอคิดว่าเหือดแห้งหมดไปแล้วเริ่มทำให้แก้มของเธอเปียกชื้นอีกครั้ง

 

รู้สึกทรมาณจัง ----

 

ทุกๆ อย่างมันฝืนทนได้ยากเกินไป มันเป็นความฝันที่ยากขนาดนั้นเลยเหรอ?

ความฝันนี้มันขอมากเกินไปงั้นเหรอ?

 

ชีกะแค่อยากจะมีสถานที่ที่เป็นของเธอ ที่ที่เธอสามารถอยู่ได้ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น... ความฝันนี้ จะทำให้เป็นจริงได้หลังจากต้องทนทุกข์ทรมาณกับความเจ็บปวดมากขนาดนี้เลยเหรอ?

---- ถ้าเธอเจออะไรที่ทำให้รู้สึกไม่ดีแล้ว จำไว้นะว่าจะมาหาผมตอนไหนก็ได้น่ะ!!" ความทรงจำเริ่มแว่บผ่านภายในจิตใจของเธอ

---- “ผมจะรีบไปที่นั่นทันที! ไม่ว่าอยู่ไหนผมจะวิ่งไปอยู่ข้างๆ ทันทีแน่นอน!” นี่คือคำพูดที่ไดสุเกะพูด

ฉับพลันดวงตาที่กำลังค่อยๆ มืดมนลงของชีกะก็ฟื้นประกายของมันกลับมา

 

ไดสุเกะคุง ---

 

ฉันอยากเจอเธอ ฉันอยากเจอเธออีกและจากนั้นก็ไปสวนสนุกด้วยกันอีกครั้ง เราสัญญากันไว้ไม่ใช่เหรอ?

ชีกะรวบรวมอารมณ์ความรู้สึกที่แตกสลายของเธอไว้ จากนั้นก็คว้าหิ่งห้อยสีขาวแน่นอีกครั้ง

 

ฉันจะพบเขาอีก และครั้งนี้ฉันจะเปิดเผยทุกอย่างกับเขา!

 

แม้ว่าไดสุเกะจะกลัวเธอ และถึงขั้นเกลียดเธอเพราะความจริงนั้นมันก็ไม่เป็นไร ชีกะจะพยายามหยุด[มูชิ]ของเธอด้วยกำลังที่เหลืออยู่ จากนั้นมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่สัญญากันไว้...ไดสุเกะจะกำลังรอเธออยู่ที่นั่นอย่างแน่นอน

 

"*หยุดนะ......ฉันกลัว..."

 

หิ่งห้อยสีขาวพูดเลียนเสียงของชีกะ ชีกะยิ้ม

“อืม ฉันกลัว……ฉันกลัวมาก……”

 

ชีกะไม่รู้ว่าไดสุเกะจะยอมรับเธอหรือเปล่า และไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถเติมเต็มความฝันของเธอได้หรือไม่ แต่ในเวลาเดียวกันเธอก็กลัวว่าเธอจะทำให้ไดสุเกะบาดเจ็บ

"แต่......ฉันกลัวยิ่งกว่า...ถ้าฉันจะไม่สามารถเจอไดสุเกะคุงได้อีก" เพียงแค่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ เธอก็รู้สึกกลัว

 

ดวงตาสีแดงแผดเผาของหิ่งห้อยเริ่มสั่นไหว "ดังนั้น ฉันจะไม่ยอมแพ้ ----"

แสงสว่างสีขาวที่กำลังโจมตีอย่างต่อเนื่องทันใดนั้นก็สลัวลง อย่างไรก็ตาม วินาทีต่อมาชีกะรู้สึกถึงแรงปะทะแผดเผาเข้าที่ท้องของเธอ "อา...…"

เสื้อคลุมสีขาวที่ชีกะสวมใส่นั้นถูกย้อมด้วยสีแดงจากเลือดจำนวนมาก เธอค่อยหันหัวไปรอบๆ อย่างช้าๆ

ที่มุมหนึ่งของอาคารโรงเรียน ด้วงยักษ์เฮอร์คิวลิสกำลังขยับร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บและเล็งหัวของมันมาที่ชีกะ เขาย่อยทั้งหมดบนร่างของมันหายไปหมดแล้ว ในทางตรงกันข้ามวัตถุคล้ายเข็มสีดำจำนวนมากปรากฏขึ้นรอบเท้าของชีกะ และหนึ่งในนั้นแทงอยู่ที่ท้องของเธอ

 

วิสัยทัศน์ของชีกะนั้นบิดเบี้ยวไปอย่างสิ้นเชิง

 

ภายในใจของเธอ ภาพของเธอเพลิดเพลินไปกับขบวนพาเหรดที่สวนสนุกกับไดสุเกะปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ

 

อีกครั้ง กับไดสุเกะคุง ---

 

ภายใต้สายตาของหิ่งห้อยสีขาว ชีกะล้มพับลง




NEKOPOST.NET