[นิยายแปล] Mushi Uta ตอนที่ 5.05 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mushi Uta

Ch.5.05 - ไดสึเกะ พาร์ท 6


5.05

 

ไดสึเกะ พาร์ท 5

 

 

“รินะ…? ฉันไม่ได้ยินเลย เธอพูดอะไรน่ะ…”

 

ขณะที่ไดสึเกะพูด เต่าทองยักษ์ส่งเสียงคำรามก้องหู

 

ลมกระโชกยักษ์ดูเหมือนลางร้ายที่จะส่งทุกอย่างปลิวหายไปกำลังปกคลุมอยู่รอบเมืองฮาชิบะ

 

ไดสึเกะหันหน้าหนีเพื่อหลีกเลี่ยงฝุ่นละอองที่ถูกพัดมาและก้มหัวเพื่อมองรินะในอ้อมแขนของเขา

 

“…รินะ…?”

 

เขาเรียกเธอ

 

ยังคงไม่มีการตอบสนอง ด้วยเหตุผลบางอย่างร่างของเด็กสาวซึ่งตาของเธอปิดอยู่นั้นหนักขึ้น

ใบหน้าของเธอแสดงสีหน้าสงบราวกับว่าเธอกำลังหลับไหล “........!”

อารมณ์ที่สับสนปนเปเกิดขึ้นภายในใจของไดสึเกะทันที มือของเขากำลังสั่นเทา บางทีอาจเป็นเพราะเขาใส่กำลังกับพวกมันมากเกินไป

เต่าทองยังคงคำรามด้วยความยินดีจากการเป็นอิสระจากประสงค์ของนายมัน

 

รูปร่างใหญ่โตขนาดเท่าหอคอยเหล็กและเปลือกแข็งแรงปกคลุม จุดสีแดงเลือดเจ็ดจุดปรากฏขึ้นบนปีกของมันเมื่อมันแผ่ออก บนหัวของมันในจุดที่อยู่ใกล้กับพื้นดิน ตารวมหลายดวงกำลังส่องแสงสีแดงสด

ขาของมันดูไม่เหมือนขาอีกต่อไป แต่กลับดูเหมือนเสาหินขนาดใหญ่สองอันที่หยั่งรากลงไปบนพื้น บ้านที่มันกำลังเหยียบอยู่พังเข้าไป ไม่สามารถรับน้ำหนักจากขาที่เหมือนคอนกรีตได้

 

“ในที่สุด…ก็โตเต็มวัยแล้ว?”

 

ฮาจิมองดูเต่าทองที่เปลี่ยนร่างกล่าวเสียงค่อย รอยยิ้มปกติเขาที่จะมีตอนนี้กำลังบิดเบี้ยวอย่างหนัก

“[มูชิ]เต็มวัยที่แข็งแกร่งที่สุดที่เราเคยเจอคือ[มูชิ]ของคาชูระดับ6……และเพื่อเอาชนะ[มูชิ]ตัวนั้น ในครั้งนั้นเราต้องระดมคนอย่างน้อยห้าคนที่ถูกในระดับ1จนถึงระดับ5 --- รวมทั้งนาย [คัคโค] และตอนนี้[มูชิ]ของคาชูระดับ1ก็โตเต็มวัยแล้ว นายจินตนาการได้ไหมว่าสถานการณ์นี้จะกลายเป็นยังไง…..?”

 

น้ำเสียงของฮาจิมีร่องรอยของความกลัว

 

แต่ตอนนี้ไดสึเกะรู้สึกรำคาญเสียงของเขามาก

 

เขาวางร่างของรินะลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล แม้ว่าจะเสียชีวิตไปแล้วใบหน้าสีซีดของเธอก็ยังงดงาม ผมสวยงามของเธอเหมือนระลอกคลื่นสีดำที่กระจายอยู่บนโขดหิน

เจ้าหน้าที่รบของ SEPB ข้างๆ ไดสึเกะทั้งหมดตกอยู่ภายใต้การโจมตีจากเต่าทอง

 

ในขณะเดียวกันกลุ่มคนของ[มูชิบาเนะ]ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ไหวติง ตกใจจากความจริงที่ว่าพวกเขาสูญเสียผู้นำไป พวกเขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น จ้องตรงด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้านหลังหน้ากากที่ไร้ชีวิตชีวาของพวกเขา

 

การสังหารหมู่ฝ่ายเดียวได้เกิดขึ้นต่อหน้าไดสึเกะ

 

[มูชิ]สีเขียวที่ดูเหมือนแมลงเม่าพุ่งเข้าหาหัวของเต่าทองยักษ์ ตั้งใจที่จะใช้ขากรรไกรของมันกัด แต่มันก็จบลงที่กลายเป็นอาหารของเต่าทองแทน

ผีเสื้อหิมะสีขาวพยายามปล่อยผงพิษบนหัวของเต่าทอง แต่ผงกลับถูกพัดกลับโดยคลื่นกระแทกและมันก็ถูกปกคลุมด้วยผงของตัวมันเอง --- ทำให้โฮสต์ของมันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

ด้วงที่มีเปลือกแข็งจนกันกระสุนได้เข้าปะทะกับเต่าทอง แต่ท้ายที่สุดก็ถูกทุบให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยเท้าของมันโดยไม่มีโอกาสที่จะร้องออกมาสักครั้ง สลายไปในอากาศ

ขณะที่ไดสึเกะมองดูอย่างเงียบๆ สติของเขาบิดเบี้ยวอย่างฉับพลันและรู้สึกหน้ามืดในทันที

ในดวงตาของเขา ความทรงจำสุดท้ายที่เขามีกับรินะซึ่งเขาเพิ่งเห็นค่อยๆ เลือนลาง “.............”

ไดสึเกะมอง[มูชิ]คัคโคที่ผสานเข้ากับแขนไปจนถึงปืนของเขา มันกระตุกหนวดของมันที่ยื่นออกมาจากปากกระบอกปืน ดวงตาซึ่งปรากฏที่โคนของหนวดกำลังเปล่งประกายด้วยออร่าสีแดงอ่อน

 

ไดสึเกะพยายามรักษาสติอย่างหนัก จ้องมองที่[มูชิ]ของเขาเอง

 

--- ความฝันของฉันอร่อยอย่างนั้นเลย? ถ้างั้นก็เอาให้อิ่มไปซะเลยสิ!

 

ระหว่างที่ความทรงจำและความฝันของเขากำลังถูกกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว ไดสึเกะตระหนักได้อย่างหนึ่ง [มูชิ]ตรงหน้าเขาคือศัตรูที่เขาจะไม่มีทางอภัยให้

เขาจ้องมองอย่างเกลียดชังที่เต่าทองของรินะ

 

--- ความฝันของรินะอร่อยงั้นเหรอ? แต่ฉันจะให้แกคืนมันมาให้ฉัน เพราะมันเป็นของผู้หญิงที่มีความฝันอย่างเดียวกันกับที่ฉันมี

 

ไดสึเกะเล็งไปที่หัวของเต่าทองอย่างช้าๆ “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!”

ใส่กำลังทั้งหมดลงในการยิง เขาเหนี่ยวไกปืน




NEKOPOST.NET