[นิยายแปล] Mushi Uta ตอนที่ 5.04 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mushi Uta

Ch.5.04 - The Others


5.04

 

The Others

 

 

“รินะ…เฮ้…ฉันไม่ได้ยินที่เธอพูดเลยนะ…”

 

รินะรู้สึกว่าเสียงของไดสึเกะอยู่ไกลมาก

 

บางทีคำพูดของเขาอาจเป็นเพียงภาพหลอน...สติของเธอหนักอึ้งจนเธอกำลังอุปทานไปเอง เธอพยายามที่จะลืมตาที่หนักอึ้ง เงยหน้าขึ้นเพื่อดูใบหน้าของไดสึเกะ

ภาพเดียวกันกับเพื่อนร่วมห้องของเธอที่ปกติเธอจะเห็นในชั้นเรียนเข้ามาในสายตาเธอ เด็กผู้ชายที่ไม่น่าเชื่อถือและโดดเด่นน้อยกว่าใครๆ ในชั้นเรียน แน่นอนว่ามันยากที่จะเชื่อว่าความจริงแล้วเขาคือ[คัคโค] มูชิทสึกิที่แข็งแกร่งที่สุดซึ่งผลักเธอเข้าสู่ความสิ้นหวังมากมายหลายครั้ง

 

--- หรือทั้งหมดนี้เป็นความฝันกันนะ?

 

รินะคิดเรื่องทั้งหมดนี้ด้วยความงุนงง ใช่แล้ว นี่ต้องเป็นเป็นความฝัน…ไม่ว่าเธอจะคิดยังไง การที่รักแรกของเธอดันเป็นศัตรูที่เธอเกลียดชัง --- มันก็ตลกเกินไป

อย่างไรก็ตาม ความอบอุ่นที่มาจากแขนแข็งแรงคู่หนึ่งได้โอบกอดรินะอย่างชัดเจน ราวกับมันกำลังพยายามบอกบางสิ่งกับเธอ

แต่เดาว่านี่คงแค่ส่วนเดียวที่ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม? ---

 

รินะจับแขนของเด็กหนุ่มแน่น…… ปฏิบัติราวกับว่ามันสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเธอเอง

“นี่ คุสึริยะ รู้รึเปล่า? ฉันเฝ้ามองนายมาตลอด…”

 

--- มาลองคิดดูแล้ว ทุกอย่างเริ่มขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน

 

ลืมเก็บรูปวาดหลังจากที่เธอวาดเสร็จ รินะกลับไปที่ห้องเรียนศิลปะ ใจกลางห้องเรียนซึ่งควรจะว่างเปล่ามีเด็กผู้ชายวัยรุ่นยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ

มันเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย หนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นชายที่เธอจำได้ว่าอยู่ในห้องเรียนเดียวกัน พวกเธอทั้งสองไม่เคยมีโอกาสได้คุยกันมาก่อน

รินะไม่สามารถพาตัวเองไปเข้าห้องเรียนได้

 

เธอมีความประทับใจเล็กน้อยเกี่ยวกับเด็กหนุ่ม จำได้แค่เพียงเรื่องของเขาอย่างคร่าวๆ เท่านั้น แต่บรรยากาศของเด็กหนุ่มนั้นแตกต่างจากปกติ เด็กหนุ่มกำลังจ้องมองที่ภาพวาดของรินะด้วยท่าทีสงบมาก สีหน้าที่แสดงออกบนใบหน้าของเขาแม้ว่าจะดูสงบ มันก็เหมือนว่าเขากำลังตั้งใจที่จะระงับความรู้สึกลึกๆ ข้างในตัว นั่นคือสิ่งที่รินะไม่เคยเห็นมาก่อน --- ไม่ เธอเคยเห็นสีหน้าเช่นนี้มาก่อนอย่างแน่นอน

รินะนั่งอยู่บนกองวัสดุศิลปะที่ซ้อนกันอยู่บนระเบียงทางเดิน เธอไม่สามารถทิ้งรูปวาดไว้อย่างนี้ได้ แต่เธอก็ไม่สามารถเข้าไปในห้องเรียนได้เช่นกัน

พวกเธอสองคนแค่อยู่ในจุดของตัวเอง เงียบและนิ่งเฉยเป็นเวลาราวสามสิบนาที เด็กหนุ่มมองดูภาพวาด รินะมองดูเด็กหนุ่ม

--- ในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มเปลี่ยนสีหน้าของเขาเป็นครั้งแรก เขายิ้ม

ไม่ใช่เพราะเขาหัวเราะให้ชิ้นงานศิลปะ หรือเป็นเพราะเขากำลังเยาะเย้ยมัน เป็นเพียงแค่รอยยิ้มแห่งความอิจฉา

มันเหมือนกับสีหน้าที่เธอมีขณะที่เธอมองดูภาพตอนที่กำลังวาดรูป รอยยิ้มเดียวกับที่เธอมีในขณะที่เธอกำลังมองหารอยยิ้มของผู้คนที่มีความสุขบนท้องถนน

รินะรู้สึกว่าบางอย่างในตัวเธอตื่นขึ้นมา

 

ทันทีที่เธอเห็นรอยยิ้มของเด็กหนุ่ม ความเจ็บปวดอันอบอุ่นทะลวงผ่านหน้าอกของเธอ

 

เมื่อนึกย้อนกลับไปตั้งแต่วินาทีนั้นมา รินะคอยมองดูเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าชั้นเรียนเสมอ เธออยากที่จะเห็นโลกของเด็กผู้ชายธรรมดาที่ไม่สะดุดตาคนนี้ อยากรู้เกี่ยวกับความคิดของเขา เพราะเหตุนั้นเธอจึงเฝ้ามองดูเขามาตลอด

 

“คุสึริยะก็รับรู้ถึงตัวฉันมาตลอดเหมือนกัน…”

 

แม้ว่าเธอจะเป็นศัตรู แม้ว่าเธอจะแค่ถูกจับตามอง ไดสึเกะก็มองดูรินะอยู่เสมอ แม้ว่าทั้งสองจะไม่เคยแลกเปลี่ยนสายตากัน กระนั้นพวกเธอก็มองดูกันและกันมาเสมอ รู้เรื่องนั้นแล้ว รินะมีความสุข

 

มันดูเหมือนไดสึเกะจะไม่เคยรับรู้ถึงสายตาของรินะ และเธอก็ไม่เคยรับรู้ถึงสายตาของเขา

 

หากพวกเธอสองคนพบว่าพวกเธอมักจะมองดูกันและกันเสมอเร็วกว่านี้ บางทีพวกเธออาจจะไม่ได้ทำร้ายกันและกันแบบนี้ ----

 

แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเธอทั้งสองจะต้องแข่งกันเองเพื่อแย่งชีกะ… รินะยิ้ม เปิดปากของเธอออก

“ในที่สุดฉันก็จำความฝันของฉันได้แล้ว……”

 

เธอเก็บรักษาความรู้สึกอบอุ่นอันมีค่าที่มาจากอ้อมแขนของเด็กหนุ่มและคิด

 

ได้พบชีกะและนาย...สำหรับเรื่องนั้น ฉันรู้สึกมีความสุขจริงๆ ---

 

แต่...บางทีนี่ก็อาจเป็นภาพหลอนอีกอย่าง...

 

แล้วเปลวไฟแห่งชีวิตของรินะอ่อนแอลง จนถึงจุดที่มันเกือบจะดับไป




NEKOPOST.NET