[นิยายแปล] Mushi Uta ตอนที่ 5.03 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mushi Uta

Ch.5.03 - ไดสึเกะ พาร์ท 5


5.03

 

ไดสึเกะ พาร์ท 5

 

 

“รินะ! ตั้งสติเอาไว้!”

 

ไดสึเกะเรียกรินะที่กำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา

 

รินะจับจ้องอย่างว่างเปล่าด้วยดวงตาทั้งสองข้าง ดูเหมือนจะยังมีร่องรอยของอารมณ์ความรู้สึกหลงเหลืออยู่บ้างจากสีหน้าของเธอ

 

มันจะต้องไม่เป็นไร ไม่ผิดแน่นอน รินะเป็นคนที่ไดสึเกะสู้ด้วยมาตลอด เพราะเหตุนั้นไดสึเกะจึงรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ที่ตายของเธออย่างแน่นอน ---

“เปล่า…ประโยชน์ [มูชิ]นั่น…ไม่ฟังฉันอีกแล้ว…..”

 

รินะพูดด้วยเสียงที่เบามาก ระหว่างที่เต่าทองอยู่ข้างหลังเธอยังคงขยายใหญ่ขึ้นต่อไป ดวงตาของเต่าทองกำลังเผาไหม้ด้วยเจตนาที่จะต่อต้าน มันสั่นร่างกายของมันด้วยความปิติ ชื่นชมยินดีเมื่อได้รับอิสรภาพ

 

เต่าทองคำรามอีกครั้ง

 

ลมแรงพัดผ่านบริเวณโดยรอบ คนสวมก็อกเกิลไปจนถึงคนของ[มูชิบาเนะ]ที่กำลังจ้องมองด้วยความงุนงงกับการกระทำของ[มูชิ]ล้วนถูกโจมตีโดยซากปรักหักพัง

“บ้าเอ๊ย มันกำลังโตเต็มวัย…….! ฮาจิ! มี…มีวิธีอะไรหยุดเจ้านี่บ้างไหม!”

 

ไดสึเกะถามชายหนุ่มที่กำลังเข้ามาหาเขาขณะที่เขาปกป้องรินะจากเศษซากที่ลอยมา ฮาจิเก็บปืนและเงยหน้าขึ้นมอง[มูชิ]ที่กำลังเติบโต

“มาถามเอาตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไร? เพราะการกระทำครึ่งๆ กลางๆ ของนายไม่ใช่รึไง ถึงได้เป็นแบบนี้?” ไดสึเกะไม่สามารถโต้แย้งได้หลังจากได้ยินคำพูดอย่างสงบของฮาจิ

“แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปเธอจะตายนะ!” ฮาจิตอบอย่างตรงไปตรงมา

“แล้วจะทำไมล่ะ? เดิมทีเธอก็เป็นศัตรูอยู่แล้ว! ทำไมนายต้องเป็นห่วงเธอ? อย่าบอกฉันนะว่า……ผู้ตรวจสอบที่ควรรักษาระยะห่างกับผู้ถูกเฝ้าดูเสมอ เกิดพัฒนาความรู้สึกที่ไม่ควรมีในหน้าที่การงานต่อเธอน่ะ?”

 

ดวงตาที่จ้องมองอย่างเย็นชาของฮาจิทิ่มแทงใส่ไดสึเกะ ขณะเดียวกันรินะยังคงจ้องมองไดสึเกะต่อไป "…มันไม่ใช่กงการอะไรของนาย"

ชายหนุ่มถอนหายใจ

 

“จะอะไรก็เอาเถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะไล่ตามปัญหาพวกนี้ ไม่ว่าในกรณีไหนก็มีวิธีเดียวที่จะช่วยชีวิต[เลดี้เบิร์ด]เท่านั้น คือการฆ่า[มูชิ]นั่น”

หัวใจของไดสึเกะกระตุก

 

การฆ่า[มูชิ]ตรงหน้าเขานั่นก็หมายความว่า -----

 

“ถูกต้อง วิธีการเดียวที่จะช่วย[เลดี้เบิร์ด]คือทำให้เธอตกสู่สภาพผู้ร่วงหล่นทันที เหมือนกับที่นายทำกับ[ฟุยุโฮตารุ] เมื่อตอนนั้นเพื่อช่วยชีวิตของ[ฟุยุโฮตารุ]ที่ความฝันเกือบจะถูกกลืนกินจนหมด นายเลยฆ่า[มูชิ]ของเธอไม่ใช่รึไง?”

 

รินะเบิกตาที่กำลังค่อยพร่าเลือนของเธอ บีบมือของไดสึเกะที่เธอกำลังกุมอยู่เบาๆ ไดสึเกะไม่ได้รู้ตัวถึงการกระทำของรินะ จ้องมอง[มูชิ]ตรงหน้าเขาเท่านั้น

เต่าทองยักษ์ได้เติบโตจนมีขนาดใหญ่กว่าสถานีที่ถูกทำลายไปและยังคงกำลังตัวใหญ่ขึ้นอีก เจ้าหน้าที่รบของ SEPB และ[มูชิบาเนะ]ที่เหลืออยู่ต่างก็จ้องมองอย่างเงียบๆ ที่การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของเต่าทอง

 

นอกเหนือจากการฆ่า[มูชิ]แล้ว ไม่มีวิธีอื่นอีก

 

รินะจับมือของไดสึเกะที่ถือปืนอยู่แน่น ขณะที่เขาเตรียมพร้อมจะลุกขึ้น “นี่…ยะ…อยู่นี่…”

ได้ยินรินะเอ่ยคำพูดเหล่านั้น ไดสึเกะสูดหายใจเข้าลึก

 

“จะจบ...เร็วมากจริงๆ …แค่รออีกหน่อย…ก็ไม่เป็นไร…คุสึริยะ…”

 

รินะยิ้ม ดวงตาสีดำของเธอสูญเสียพลังของมันไปแล้ว แต่ปากของเธอยังคงแสดงรอยยิ้มแห่งความสุข เธอไม่ได้ใช้น้ำเสียงที่เธอเคยใช้ในฐานะ[เลดี้เบิร์ด]ต่อ[คัคโค]อีกแล้ว แต่ในฐานะของทาจิบานะ รินะที่กำลังพูดกับเพื่อนร่วมชั้นของเธอ คุสึริยะ ไดสึเกะ

ไดสึเกะมองเด็กสาวซึ่งกำลังยิ้มแย้มต่อหน้าเขา อดที่จะพูดพึมพำไม่ได้

 

“….อย่าทำหน้าแบบนั้น! มันยังไม่จบนะ….เธอพยายามจะยึดมั่นมาตลอดไม่ใช่เหรอ? ขนาดเธอได้รับบาดเจ็บระหว่างการต่อสู้กับ SEPB เธอไม่เคยยอมแพ้มาก่อน! อย่าให้ส่งสีหน้าพรรค์นั้นให้ฉันเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้! ถ้าอยากจะยิ้มอย่างน้อยก็ควรยิ้มเหมือนตอนที่เธอฉันวาดรูปฉันสิ……”

 

“…นี่…ฉันมี…คำขอ...คุสึริยะ…”

 

รินะกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินคำพูดที่ไดสึเกะพูดแม้ว่าเขาจะอยู่ข้างๆ เธอ --- และถึงแม้ว่าเด็กสาวจะกำลังมองใบหน้าของไดสึเกะตรงๆ เธอก็ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน

 

“ช่วย…ชีกะ…”

 

 

ใบหน้าของไดสึเกะแข็งทื่อ

 

“...ขอร้องล่ะ...ช่วยกลายเป็นสถานที่ที่ให้เธออยู่ที….นายเป็นคนเดียวที่เธอพึ่งพาได้……”

ใกล้ดวงตาของรินะที่ค่อยๆ สูญเสียประกาย น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม ไดสึเกะกัดริมฝีปาก นึกถึงรอยยิ้มสุดท้ายของชีกะที่เขาได้เห็น

ลาก่อน ---

 

นั่นคือสิ่งที่ชีกะพูด "ฉัน…… "

รินะตัดบทไดสึเกะและกระซิบอีกครั้ง “ฉัน…มัน…โง่จริงๆ…แม้แต่ตอนนี้…”

รินะยิ้มขณะที่เธอพูดต่อ แต่ไดสึเกะไม่สามารถบอกสิ่งที่เธอพูดได้ “รินะ…เฮ้…ฉันไม่ได้ยินที่เธอพูดเลยนะ…”

ทันทีที่ไดสึเกะกล่าว เต่าทองยักษ์ก็ส่งเสียงคำรามก้องหู




NEKOPOST.NET