[นิยายแปล] Mushi Uta ตอนที่ 5.02 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mushi Uta

Ch.5.02 - The Others


5.02

 

The Others

 

 

รินะแทบจะไม่เชื่อสายตาของเธอ

 

ไม่ว่าเธอจะเก็บรวบรวมข้อมูลมากเท่าไหร่ เธอก็ไม่สามารถยอมรับภาพตรงหน้าดวงตาของเธอได้

 

--- นี่มันบ้าอะไร?

 

นั่นคือประโยคแรกที่รินะคิด

 

หลายๆ สิ่งเกิดขึ้นกับรินะในอดีต หลังจากกลายเป็นมูชิทสึกิ ค้นหาเรื่องการดำรงอยู่ของสำนักงานอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมพิเศษ ก่อตั้งองค์กรกบฏ[มูชิบาเนะ] และหลังจากนั้นเธอก็หนีจากความตายหลายครั้ง ระหว่างที่ปกป้องความฝันของตัวเองอย่างสิ้นหวัง

และหลังจากนั้นรินะก็ได้พบกับเด็กหนุ่มในชั้นเรียนเดียวกันและเริ่มรับรู้ถึงตัวเขา แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงเด็กผู้ชายธรรมดาที่ไม่มีลักษณะอะไรพิเศษ แต่เขาเป็นตัวตนพิเศษที่ดึงดูดความสนใจของรินะ

หลังจากนั้นรินะก็พบเด็กผู้หญิงที่เธอสามารถเรียกหาเป็นเพื่อนสนิทเป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอ แม้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นปกติจะขี้อายและบางครั้งทำอะไรไม่ถูก---เธอก็เป็นคนเข้มแข็ง เพราะการพบเผชิญของรินะกับเธอคนนั้น เธอรู้สึกเหมือนได้เรียนรู้หลายสิ่งมากมาย

นั่นเป็นเหตุผลที่เมื่อรินะพบว่าทั้งสองคนกำลังเดทกัน เธอสัมผัสได้ว่าหัวใจของเธอมีความรู้สึกแปลกๆ หากพระเจ้ามีชีวิตอยู่ในโลกนี้จริงๆ เขาจะต้องเป็นคนที่ชั่วร้ายแน่นอน!

ถึงกระนั้น รินะก็ยังยอมรับความจริงนั้น

 

เธอยอมรับความจริงตรงหน้า และโชคชะตาของเธอเอง ในชีวิตของเธอที่ไม่เคยมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นกับเธอ ในท้ายที่สุดมันก็คงต้องเป็นเช่นนั้น

แต่สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเธอนั้นมันมากเกินไป

 

อา พระเจ้า ---

 

รินะถอดหน้ากากสีขาวออกและคิดกับตัวเอง ท่านมันต่ำช้าและสารเลวที่สุดจริงๆ --- “……อะฮะฮะ……..”

รินะอดที่จะหัวเราะไม่ได้...ดูเหมือนว่าเธอจะมีนิสัยชอบหัวเราะเมื่อเธอโกรธหรือตกใจเกินไป

 

“นายเองเหรอ…ที่คอยจับตาดูฉัน…..?”

 

เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ต่อหน้าดวงตาของรินะ ตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้ ควรจะเป็น [คัคโค] เด็กหนุ่มที่เธอเกลียดชังที่สุด

แต่ตอนนี้ร่างสะท้อนออกมาในดวงตาของรินะเป็นของคนที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

 

แม้ว่าสีหน้าที่เขามีหลังจากที่เขาหลอมรวมเข้ากับ[มูชิ]สีเขียวของเขานั้นค่อนข้างจะไร้อารมณ์ และผมของเขาก็กำลังชี้ชูขึ้น ก็ไม่มีทางที่เธอจะเข้าใจเขาผิดไปเป็นคนอื่น เพราะไม่กี่เดือนที่ผ่านเธอให้ความสนใจเขามาตลอดหลังจากที่ได้พบเขาเป็นครั้งแรก

 

“ตอนนี้นายควรกำลังรอชีกะอยู่ที่สวนสนุกไม่ใช่เหรอ? คุสึริยะ......”

 

ร่างๆ นั้นไม่มีแว่นก็อกเกิล [คัคโค] --- คุสึริยะ ไดสึเกะไม่ตอบคำถามของรินะ “…นายเป็นใครกันแน่? คุสึริยะ ไดสึเกะ? หรือว่า[คัคโค]?”

เขาเพียงรักษาความสงบนิ่งและจ้องมองรินะอย่างเงียบๆ เท่านั้น

 

“อย่างน้อย…ตอนที่อยู่ในโรงเรียน ฉันคือคุสึริยะ ไดสึเกะ เพื่อดำเนินภารกิจของ[คัคโค] ฉันจงใจเลือกให้ตรงช่วงพิธีเปิดเทอมเพื่อแทรกซึมเข้าโรงเรียน "

น้ำเสียงของไดสึเกะนั้นเหมือนกับของ[คัคโค] แต่เสียงของเขาต่ำถูกและระงับไว้ ไม่เหมือนกับวิธีที่ไดสึเกะพูดตามปกติอย่างสิ้นเชิง

รินะได้ยินเสียงเธอฟันตัวเองอย่างชัดเจน

 

“นายตั้งใจหลอกลวงชีกะงั้นเหรอ? นายคงรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็น[ฟุยุโฮตารุ]ใช่ไหม?” “……”

ไดสึเกะไม่ตอบ ดูเหมือนว่าเขากำลังกัดริมฝีปากอยู่

 

“เหตุผลที่นายใกล้ชิดเธอมากขึ้นเป็นเพราะนายจะได้สามารถเปลี่ยนเธอให้กลายเป็นผู้ร่วงหล่นอีกครั้งสินะ? ดูเหมือนมันจะเป็นสิ่งที่คนน่ารังเกียจอย่างนายคิดเลยนี่! หรือแค่เพราะนายไม่มีความมั่นใจพอที่จะเผชิญหน้ากับเธอในการต่อสู้ตรงๆ? หรือนายตลกที่เห็นว่าชีกะไม่รู้สถานการณ์และหัวเราะอย่างมีความสุขเลยอยากที่จะเยาะเย้ยเธอกันล่ะ?! "

ฮาจิผู้ซึ่งยืนอยู่ในทิศตรงกันข้ามกับที่ไดสึเกะยืนอยู่เปลี่ยนสีหน้าของเขาในทันที

 

“[คัคโค] นี่มันความหมายว่ายังไง? นาย ---“

 

แต่คำพูดของชายหนุ่มถูกปกคลุมด้วยเสียงของเต่าทองยักษ์ที่กระพือปีก

 

หัวใจของรินะเต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรงที่เธอเกือบลืมไปแล้ว อารมณ์ความรู้สึกที่เธอมีเมื่อตอนที่แม่ของเธอถูกผลักไปสู่ความตาย --- เจตนาฆ่า จิตใจของรินะนั้นถูกครอบงำโดยอารมณ์นี้อย่างสมบูรณ์

 

“ฉันจะฆ่านาย……”

 

เต่าทองเปิดปีกพร้อมกันกับเสียงพึมพำของรินะ “แค่นายเท่านั้นที่ฉันต้องฆ่าด้วยตัวเอง!”

คลื่นกระแทกซึ่งรุนแรงที่สุดที่เคยมีมาถูกยิงใส่ไดสึเกะ

 

ไดสึเกะยกปืนขึ้นอย่างรวดเร็วและเหนี่ยวไก กระสุนที่มีพลังทำลายล้างสูงเกินขีดจำกัดของปืนธรรมดาปะทะโดยตรงกับคลื่นกระแทก!

แต่การโจมตีที่รินะยิงนั้นมีพลังมากกว่า ไดสึเกะก็ถูกส่งตัวบินไปพร้อมๆ กับพื้นซีเมนต์ที่แตกเป็นเศษผง

 

ฮาจินำคนสวมก๊อกเกิลคนอื่นๆ และเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้กับรินะ “…อย่าเข้ามา!”

ผู้ที่หยุดการกระทำของชายหนุ่มคือ[มูชิทสึกิ]ที่ชื่อว่า[คัคโค]

 

เด็กหนุ่มผลักซากปรักหักพังและยืนขึ้น แม้หลังจากรับคลื่นกระแทกที่สามารถขยี้รถยนต์เป็นชิ้นๆ ได้อย่างง่ายดาย ไดสึเกะที่หลอมรวมกับ[มูชิ]ของเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าครึ่งหนึ่งของใบหน้าของเขาจะปกคลุมด้วยเลือดและเท้าที่หยั่งพื้นของเขาอ่อนแอลง เด็กหนุ่มก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

 

“ทุกคนกลับมา”

 

หลังจากได้ยินคำพูดของไดสึเกะที่ไม่มีร่องรอยของความลังเล ฮาจิยักไหล่และสั่งการกลุ่มคนสวมก็อกเกิลข้างๆ เขา

“โอเค ทุกคนไม่รวม[คัคโค]จะกลับไปจัดการกับ[มูชิบาเนะ]…ฉันจะอยู่ที่นี่และเฝ้าดูต่อไปในฐานะผู้ชม นั่นน่าจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

รินะและไดสึเกะยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามของชายหนุ่ม “.........”

รินะรู้สึกได้ถึงวิสัยทัศน์ที่บิดเบือน อาจเป็นเพราะเธอใช้พลังมากไปในคราวเดียว สภาพจิตใจของเธอย่ำแย่ลง แต่เธอยังคงจ้องมองที่ศัตรูตรงหน้าเธอด้วยความเกลียดชัง ขณะเดียวกันก็ขบฟันของเธอแน่น

 

รินะอยากจะพูดว่าเธอทำมากพอแล้ว --- แต่เธอก็ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการอยู่

 

การที่เก็บเรื่องตัวตนที่แท้จริงของเขามาตลอดเป็นเวลานานแบบนี้นั้นสามารถให้อภัยได้ แต่รินะไม่สามารถให้อภัยเขาที่ทำร้ายสิ่งที่เธอรักและหวงแหนได้

ไดสึเกะช่วงชิงความหวังเล็กๆ ที่หลงเหลืออยู่ของเด็กสาวขี้อายไป เอารอยยิ้มของเธอไป “นายเป็นคนเอารอยยิ้มของชีกะไป……”

 

ไหล่ของเด็กหนุ่มสั่นไหวครู่หนึ่ง รินะปล่อยคลื่นกระแทกอีกครั้งด้วยพลังทั้งหมดของเธอ

เด็กหนุ่มตอบโต้ด้วยกระสุนจากปืนผสาน[มูชิ]ของเขาโดยสัญชาตญาณ แต่มีความแตกต่างในพลังมากเกินไป แม้ว่าเขาจะซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงหินที่ถูกเซาะซอนด้วยคลื่นกระแทก แต่มันก็ไม่เพียงพอที่จะป้องกัน ร่างกายทั้งหมดของเขาชนกับเสาไฟอย่างแรง

 

“นายเป็นคนที่เอาทุกอย่างไปจากชีกะ!” และทุกๆ อย่างไปจากฉัน ------

รินะเช็ดน้ำตาที่เธอร้องไห้ออกมาและโจมตีต่อไปอย่างไม่ลดละ ทุกครั้งที่เธอโจมตีออกไปหัวใจของเธอก็จะมีความรู้สึกถึงบางสิ่งมีค่าข้างในค่อยๆ หายไปอย่างช้าๆ

ไดสึเกะพุ่งไปยังซากที่เหลืออยู่ของอพาร์ทเมนต์สูงเพื่อหลีกเลี่ยงวังวนของคลื่นกระแทกรุนแรง หลังจากกระโดดลงข้างเต่าทอง เขายิงกระสุนในระยะใกล้ทันที หน้าอกของเต่าทองพ่นของเหลวจำนวนมากออกมา

แต่รินะไม่ได้ล้มลงเพราะมัน แม้ว่าร่างกายของเธอจะทนรับแรงกระแทกที่คล้ายกับการถูกกระบองตี เธอยังคงสั่ง[มูชิ]ของเธอต่อไป เต่าทองโบกร่างของเด็กหนุ่มลอยไปด้วยขาที่แข็งเหมือนเสาโลหะ

“ทำไมนายต้องชนะทุกครั้งด้วย? พวกเราสามคนมีความฝันแบบเดียวกันไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมนายถึงยังแข็งแกร่งที่สุดอีก!”

แก้มของรินะเปียกโชกจากน้ำตาที่หลั่งออกมา แต่เพราะจิตใจของเธอยุ่งเหยิงจากการโจมตีต่อเนื่อง เธอไม่รู้ตัวถึงเรื่องนั้นเลย

“ความฝันของนาย ไม่ใช่การค้นหาสถานที่ที่เป็นของนายเหรอ? ถ้าอย่างนั้นทำไมนายไม่มาหาฉัน ฉัน... จริงๆ แล้วฉันน่ะ....!”

 

“รินะ หยุด! ถ้าเธอยังใช้พลังแบบนี้ต่อไปเธอจะ -----“

 

“ฉันจำไม่ได้นะว่าเคยอนุญาตให้นายเรียกฉันด้วยชื่อตรงๆ!” การระเบิดของคลื่นกระแทกรุนแรงเข้าปะทะกับสถานีรถไฟโดยตรง

ไดสึเกะสามารถหลบหนีได้อย่างฉิวเฉียดในขณะที่สถานีรถไฟด้านหลังเขาพังเป็นชิ้นๆ

ระหว่างนั้นรินะรู้สึกได้ว่าส่วนหนึ่งของหัวใจเธอเริ่มว่างเปล่า เธอค่อยๆ สูญเสียความสามารถในการคิดไป พึ่งพาเพียงสัญชาตญาณการต่อสู้เพื่อที่จะต่อสู้กับศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเธอเท่านั้น

“ทำไม…..ทำไมนายถึงต้องเป็น[คัคโค]….”

 

ในตอนนั้น สีหน้าของไดสึเกะดำมืดลง

 

“ชีกะแข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเราแน่นอน” รินะเงยหน้าขึ้นมองอย่างว่างเปล่า

แต่….คนที่ออนแอที่สุดคือเธอ [เลดี้เบิร์ด] แม้ว่าเราทั้งหมดจะหลงทาง แต่เราจะต้องไม่เข้าใจผิดว่าใครเป็นศัตรูของเรา

น้ำเสียงของไดสึเกะมีร่องรอยของความเศร้าสร้อย “นายหมายถึงอะไร……?”

สติที่ค่อยๆ จางหายไปของรินะกลับมาอีกครั้ง

 

"นายไม่ใช่เหรอ...ที่ช่วงชิงความฝันของมูชิทสึกิ? ที่บดขยี้ความฝันของชีกะก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากนายไม่ใช่เหรอ?"

เต่าทองปล่อยคลื่นกระแทกอีกครั้ง ไดสึเกะหลบการโจมตีด้วยการเคลื่อนไหวว่องไวที่ไม่น่าเชื่อ

“ศัตรูของพวกเรามูชิทสึกิไม่ใช่คนที่เธอคิด…..! ถ้ามันเป็น SEPB ที่ขัดขวางความฝันของพวกเราฉันคงจะลบพวกเขาออกจากพื้นโลกไปนานแล้ว! ถ้าพวกเขาเป็นคนที่ปฏิบัติต่อเราอย่างโหดเหี้ยมเพราะพวกเราแตกต่างฉันคงจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดไปนานแล้ว! "

"ถ้างั้นก็บอกฉันสิ ศัตรูตัวจริงคือใคร? ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้? ทำไมเราต้องผ่านเรื่องทั้งหมดนี้ด้วย? ทำไมฉันถึง……”

ความทรงจำที่รินะได้ลืมไปข้างในหัวใจของเธอเริ่มที่จะคืนกลับมาอีกครั้งอย่างช้าๆ พร้อมกับน้ำตาของเธอ

จากจุดเริ่มต้นตั้งแต่พ่อที่น่ากลัวและแม่ที่ใจดีของเธอตาย จนถึงกลายเป็นมูชิทสึกิหลังจากที่ได้พบกันโดยบังเอิญกับผู้หญิงคนหนึ่ง และมีชีวิตอยู่ทุกวันด้วยความกลัวที่จะสูญเสียความฝันของเธอไป แม้ว่าภายนอกรินะจะมีชีวิตชีวา เธอก็ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เธอหรือให้เธอได้ใกล้ชิดกับคนอื่น แม้แต่ตอนนี้เพื่อนเพียงคนเดียวของเธอ ซึ่งท้ายที่สุดเธอได้พบก็เจ็บปวด ระหว่างนั้นเธอเองก็ ----

แต่คำพูดของเด็กหนุ่มทำให้สติของรินะซึ่งกำลังบิดเบี้ยวชัดเจนขึ้นอีกครั้ง

“ศัตรูตัวจริงของเรามันไม่ได้อยู่ต่อหน้าเรามาตลอดรึไง?” ดวงตาของรินะเบิกกว้าง

เต่าทองที่อยู่ข้างเธอบดเขี้ยวของมันด้วยเสียง “แกร็ก”

 

"ชีกะอดทนกับมันอย่างเงียบๆ มาตลอด ไม่ว่าจะเมื่อสี่ปีก่อน...หรือว่าตอนนี้ มันก็ยังเหมือนเดิม เธอไม่เคยเกลียดใคร...หรือว่าโทษใคร เธอแค่ต่อสู้อย่างเงียบๆ พยายามก้าวข้าม[มูชิ]ของเธออย่างไม่หยุดหย่อน แม้กระทั่งวินาทีสุดท้ายที่ฉันเปลี่ยนเธอเป็นผู้ร่วงหล่น เธอก็ยังต่อสู้กับ[มูชิ]ของเธออย่างหนัก”

 

รินะก็นึกถึงใบหน้าของชีกะ

 

--- ฉันอยากหาสถานที่ที่เป็นของฉัน

 

เมื่อชีกะพูดประโยคนี้ ใบหน้าของเธอแสดงออกราวกับว่าเธอกำลังสวดอ้อนวอน เธอไม่เคยสาปแช่งโชคชะตาของตัวเองหรือแม้แต่[คัคโค] ไม่คร่ำครวญอะไรแม้แต่น้อย

ชีกะ ---

 

รินะนึกถึงใบหน้าของเพื่อนคนสำคัญของเธออีกครั้ง

 

จากนั้นเธอก็ตระหนักว่าเธอไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะปกป้องชีกะ ชีกะแข็งแกร่งมากกว่าเธอหลายเท่า ---

"ฉัน...แพ้ไปนานแล้วสินะ...แพ้ให้กับ[มูชิ]ของตัวเอง" รินะยิ้ม

“แต่ ดูเหมือนฉันจะรู้…ช้าเกินไปหน่อยนะ……” เธอถึงขีดจำกัดแล้ว

รินะรู้สึกได้ว่าความทรงจำที่เธอมีกับผู้คนซึ่งเธอได้พบในอดีต รวมถึงสิ่งที่เธอเคยประสบมานั้นกำลังแตกสลายอย่างช้าๆ

ดวงตาของเต่าทองเปล่งประกายสีแดงขณะที่ร่างของมันสั่นไหว ดูเหมือนว่ามันจะรอช่วงเวลานี้มาแสนนาน

สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ สีหน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารีบเร่งเข้าไปอยู่ข้างๆ รินะ

“รินะ……!”

 

ไดสึเกะโอบอุ้มร่างของรินะที่ล้มลง

         

ระหว่างที่สัมผัสถึงความอบอุ่นจากอ้อมแขนของเด็กหนุ่ม รินะเริ่มนึกถึงภาพวาดของเธอที่เธอทิ้งไว้ในห้องศิลปะ เพราะเธอเกลียดที่จะได้ยินเสียงร้องไห้ของแม่ เธอจึงดื่มด่ำตัวเองเข้ากับภาพวาดของเธอ...ภาพทิวทัศน์ที่เธอเห็นในเวลานั้น ---- ในตอนที่เธอจ้องมองไปที่ภาพนั้น ความฝันของเธอคืออะไรกันนะ?

 

"อา...ในที่สุดฉันก็จำได้...ความฝันจริงๆ ของฉัน..."

 

รินะมองดูเต่าทองข้างหน้าเธอที่มีขนาดกำลังขยายขนาดโตขึ้นอย่างช้าๆ และพึมพำอย่างเงียบงัน “ฉันแค่ต้องการ….สถานที่ที่ให้ฉันอยู่และสนุกสนานไปกับความสุขได้เท่านั้นเอง... ”

ทันใดนั้น เต่าทองยักษ์คำรามขึ้นใส่ท้องฟ้าเบื้องบน




NEKOPOST.NET