[นิยายแปล] Mushi Uta ตอนที่ 4.02 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mushi Uta

Ch.4.02 - ไดสึเกะ พาร์ท 4


4.02

 

ไดสึเกะ พาร์ท 4

 

 

ไดสึเกะที่สวมเสื้อโค้ทตัวใหญ่ยืนนิ่งด้วยอาการสับสนงุนงง คู่รักที่ยิ้มอย่างมีความสุขเดินผ่านเขาไป

เขามองไปที่สวนสนุกที่กำลังอึกทึก

 

มาสค็อตหมาป่าที่สวมหมวกสีแดงกำลังวิ่งไปรอบๆ อย่างรีบเร่งระหว่างที่ทนการโจมตีจากแสงแฟลชจ้าจากนักท่องเที่ยว แต่อริของมัน สุนัขจิ้งจอกดูเหมือนจะไม่เป็นที่นิยมเลย บางทีคงเป็นเพราะมือของมันว่างเปล่าจึงทำให้มันดูน่าเบื่อ มันหยิบลูกโป่งจากมือของพนักงานที่อยู่ข้างๆ และโบกไปมาใกล้ๆ กับประตูขนาดยักษ์

ไดสึเกะชักมือที่เย็นเยียบออกมาจากกระเป๋าแล้วมองลงไปที่กล่องเล็กๆ ในฝ่ามือของเขา

เขาเปิดกล่องเล็กๆ นั้น

 

ข้างในกล่องมีนาฬิกาสีแดง การออกแบบของนาฬิกาดูค่อนข้างดีและราคาของมันก็คุ้มกับการออกแบบอย่างไม่คาดคิดทำให้ไดสึเกะพอใจกับมันมาก ดังนั้นเขาจึงซื้อนาฬิกา เขาหวังว่ามันจะเหมาะกับกับเด็กสาวผมสั้นคนนั้น ---

 

เพราะไม่สามารถทนลมหนาวที่พัดมา ไดสึเกะจึงเก็บกล่องลงในเสื้อโค้ทของเขาอีกครั้ง เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

เมฆทมิฬมากมายปกคลุมท้องฟ้าราวกับมันกำลังส่งสัญญาณถึงหิมะที่กำลังจะมา

 

จะทำยังไงดี?

 

หลายสิ่งเกิดขึ้นพร้อมกันมากเกินไปทำให้จิตใจของเขายุ่งเหยิง

 

ทำไมสิ่งต่างๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้...? ไม่ใช่สิ ทุกอย่างเป็นความผิดของเราตั้งแต่แรก เราโง่มากที่ไม่เคยรับรู้ว่าอะไรคือสำคัญที่สุดสำหรับเรา เพราะอย่างนั้นเราถึงทำร้ายชีกะ

ลาก่อน---

 

ไดสึเกะอดที่จะทำหน้าบิดเบี้ยวไม่ได้ เขานึกถึงคำพูดสุดท้ายที่ชีกะกล่าวก่อนเธอจะจากไป

 

ในตอนนั้นเขาไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว ไม่เชื่อภาพตรงหน้าตัวเอง… ชีกะต้องเจ็บปวดแน่นอนในตอนที่เธอเห็นสีหน้าของไดสึเกะ ชีกะปฏิเสธไดสึเกะอย่างชัดเจน

เรามันโง่จริงๆ!

 

 

มองที่นาฬิกาเขาเห็นว่ามันกำลังชี้ไปที่หกโมงเย็น เวลาผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วโมงจากเวลานัดพบที่ตกลงกันไว้

“ชีกะ……”

 

ไดสึเกะสำรวจบริเวณโดยรอบที่ทางเข้าด้วยความหวังที่ยังหลงเหลืออยู่ แต่เขาไม่เห็นเด็กสาวตัวเล็กที่เขากำลังรอคอย

 

แน่อยู่แล้วที่มันจะกลายเป็นอย่างนี้---

 

ไดสึเกะคิดดูถูกตัวเอง เพียงแค่หลับตา มันก็ทำให้เขานึกรอยยิ้มของชีกะออก

 

เราหวังให้ชีกะยิ้มจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ…. เราพยายามจนถึงที่สุดที่จะช่วยชีกะ แต่ไม่ต้องพูดถึงเรื่องช่วยเธอ เราไม่แม้แต่จะเรียกให้เธอหยุดได้ด้วยซ้ำ…. ไม่สิ ก่อนหน้าเรื่องในสวนสนุกนั่นเราไม่ได้รู้ตัวเลย ตั้งแต่แรกแล้ว เราไม่มีสิทธิ์ที่จะทำมาตั้งแต่แรกแล้ว

ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ยุติธรรมเกินไปหน่อยไม่ใช่รึไง!

 

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวขณะที่เขาก้มศีรษะลง ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของไดสึเกะดังขึ้น

“….! ชีกะ…!”

 

ไดสึเกะรีบล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าทันทีและเรียกออกไปโดยไม่แม้แต่จะยืนยันว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เนื่องจากความตื่นตระหนก ของขวัญที่เขาอยากมอบให้กับชีกะจึงหล่นลงบนพื้น เขารีบเก็บมันกลับเข้าไปในกระเป๋า

 

แต่ในวินาทีที่เขาได้ยินเสียงของอีกฝ่าย อารมณ์ของเขาลดต่ำลงยิ่งขึ้น “อะไร นายเองเหรอ?”

น้ำเสียงของไดสึเกะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเดาะลิ้นและโพล่งคำพูดออกไปโดยไม่ได้ปิดบังความไม่พอใจ

“ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่รึไงว่าวันนี้ฉันมีเรื่องต้องจัดการน่ะ?” หลังจากพูดเช่นนั้น ไดสึเกะเงียบไปครู่หนึ่ง

มองที่นาฬิกา จากนั้นก็ที่ทางเข้า แน่นอนว่ามันไม่มีภาพของเด็กสาวคนนั้น เขาคิดอยู่ชั่วขณะก่อนที่จะตอบกลับ

“…..ไม่ ฉันคิดว่าฉันจะไปที่นั่น……”

 

หลังจากตอบง่ายๆ เขาวางสาย

 

เขาหยิบรูปถ่ายออกมาจากกระเป๋า ในภาพเป็นร่างไร้อารมณ์ของชีกะที่ดูเหมือนตุ๊กตา มันเป็นรูปถ่ายที่เขาได้รับเมื่อเช้านี้

 

“……”

 

ไดสึเกะขยำภาพถ่ายอย่างเงียบๆ

 

จากนั้นเขาก็หลังเดินออกจากสวนสนุกที่กำลังส่งเสียงจอแจโดยไม่ลังเล




NEKOPOST.NET