[นิยายแปล] Mushi Uta ตอนที่ 3.03 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mushi Uta

Ch.3.03 - The Others


3.03

 

The Others

 

 

รินะเข้าสู่การต่อสู้ที่ยากลำบากกับเจ้าหน้าที่สามคนซึ่งมาจากสำนักงานอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมพิเศษ

นับตั้งแต่เวลาที่[มูชิบาเนะ]มาถึงสวนสนุกแห่งนี้ภายใต้คำสั่งของรินะ เวลาได้ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

และเหตุผลที่พวกเธอมาสวนสนุกโอกะนั้นเป็นเพราะข้อมูลที่มาจากหนึ่งใน "ผู้สนับสนุน" ของพวกเธอ กล่าวว่า[ฟุยุโฮตารุ]ได้มายังที่แห่งนี้

และรินะซึ่งได้รับข่าวเกี่ยวกับสถานที่ซ่อนของ[มูชิบาเนะ]ในบางพื้นที่ได้ถูก SEPB ซุ่มโจมตีไปแล้วสองสามครั้งเป็นประจำ ได้สั่งพรรคพวกของเธอในเมืองโอกะให้ระดมพลพร้อมกันในทีเดียวโดยไม่ลังเล ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพวกเธอจะต้องได้รับ[ไพ่ตาย]นี้ ก่อนที่[มูชิบาเนะ]จะได้รับความเสียหายถึงตาย

 

อย่างไรก็ตามแผนการของรินะถูกโค่นล้มอย่างสมบูรณ์

 

คนของ SEPB ได้แฝงตัวเข้ากับผู้มาเที่ยวสวนสนุกและรอซุ่มโจมตีกลุ่มของรินะอยู่แล้ว

มันเป็นกับดักอย่างแท้จริง

 

ในเวลาที่รินะรู้สึกตัวมันก็สายไปแล้ว พวกเธอถูกซุ่มโจมตีและรินะก็ถูกแยกจากพวกพ้องของเธออย่างรวดเร็ว

“บ้าเอ๊ย……!”

 

ในบ่อน้ำประดิษฐ์ รินะให้[มูชิ]ของเธอปล่อยคลื่นกระแทกอันรุนแรง

 

คนสวมก็อกเกิลซึ่งประจำการอยู่ที่ริมสระน้ำสั่งให้[มูชิ]ของพวกเขาตอบโต้คลื่นกระแทก [มูชิ]ซึ่งดูเหมือนแมลงปอขายาวจู่ๆ ก็เรืองแสงสีแดงขณะที่มันพลิกตัวและกระแทกหัวของมันที่พื้นผิวน้ำ สร้างไอน้ำอุณหภูมิสูงขึ้นทันทีเพื่อลดแรงกระแทกจากคลื่นกระแทก

วูดลาวส์ที่มีเกราะหนายักษ์ขดตัวและเข้ามาหารินะโดยการกระเด้งกระดอนบนผิวน้ำ รินะที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเนื่องจากบ่อน้ำ ทำได้แค่สั่งให้แมลงเต่าทองของเธอทำหน้าที่เป็นโล่เท่านั้น

 

“อัก!”

 

เต่าทองสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้หลังจากขวางการกระแทกที่แรงพอๆ กับรถบรรทุกเข้าชน ระหว่างนั้นความเจ็บปวดรุนแรงแผดเผาหน้าอกของรินะ

 

[มูชิ]ที่มีแปดปีกซึ่งกำลังบินอยู่บนท้องฟ้าทิ้งตัวลงมาที่ด้านหลังของเต่าทองซึ่งสูญเสียสมดุลจากการกระแทกของวูดลาวส์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า และเริ่มปล่อยของเหลวสีเขียวออกจากร่างกาย ในไม่ช้ากลิ่นรุนแรงก็เต็มบริเวณนั้นขณะที่ร่างของแมลงเต่าทองส่งควันหนาออกมา

เต่าทองเปิดปีกของมันและปล่อยคลื่นกระแทกที่รุนแรงยิ่งกว่าคราวก่อน ทำให้[มูชิ]ที่กำลังบินและวูดลาวส์กระเด็นไป

อย่างไรก็ตามคลื่นกระแทกนั้นดูเหมือนว่าจะไม่ได้ส่งผลร้ายแรงถึงชีวิตพวกมัน [มูชิ]ทั้งสามตัวที่บาดเจ็บแปรรูปขบวนล้อมรินะไว้ทันที

รินะเดาะลิ้นหันไปอีกทาง เธอกระโดดออกจากบ่อน้ำเย็นเยียบและพุ่งตรงเข้าไปในป่าด้วยความเร็วเต็มที่ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของศัตรูและเสียงกระพือปีกของ[มูชิ]ที่กำลังไล่ตามมา

 

- ถ้าฉันปล่อยพลังเต็มที่ออกมาได้ เจ้าพวกนั้นคงถูกจัดการไปนานแล้ว…. !

 

รินะสาปแช่งขณะที่วิ่ง

 

กำลังความแข็งแกร่งของรินะที่เหลืออยู่ภายในนั้นเกือบจะเท่ากับไม่มี เพื่อการต่อสู้ข้างหน้าเธอจะต้องออมพลังที่เธอมีอยู่ในตอนนี้

อย่างไรก็ตามภายในใจของรินะ เสียงๆ หนึ่งกระซิบ

 

เป็นอย่างนั้นจริงเหรอ?

 

เหตุผลที่ล่าถอยออกจากสนามรบในตอนนี้ก็เพื่อออมเรี่ยวแรงของเธอ เพื่อต่อสู้กับสำนักงานอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมพิเศษจริงๆ เหรอ? เพื่อช่วยมูชิทสึกิเหล่านั้นที่สูญเสียสถานที่ซึ่งเป็นของพวกเขาไปจริงๆ น่ะเหรอ?

 

ตัวตนของศัตรูที่กำลังเข้าหาก็ยิ่งเข้ามาใกล้กับแผ่นหลังของรินะยิ่งขึ้น

 

ไม่ใช่หรอก

 

--- เสียงอีกเสียงดังลึกในหัวใจของรินะ

 

ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาเตือน ตัวรินะรู้ดีอยู่แล้ว เหตุผลที่เธอกำลังหนีอย่างสิ้นหวังก็แค่เพราะกลัวเท่านั้น

กลัว --- เธอกลัวหัวใจตัวเองที่กำลังถูกช่วงชิงไปทีละนิดทีละน้อย ในหัวใจของเธอมีความกลัวที่มาจากความตายโดยการถูก[มูชิ]กลืนกินความฝันไปจนหมดสิ้น มันกำลังเติบโตอยู่ลึกๆ ในตัวของเธอ

ทำไมถึงไม่แค่ยอมแพ้และตายไปล่ะ? --- ก่อนนี้รินะปรารถนาสิ่งนี้มาหลายครั้งแล้ว ครั้งเมื่อเธอถูกพ่อของเธอขัง ถูก[มูชิ]กลืนกินความฝันไป และเมื่อตอนที่เธอเกือบถูกความโดดเดี่ยวที่อธิบายไม่ได้ครอบงำ --- รินะปรารถนามันมาโดยตลอด

 

จนกระทั่งเมื่อวาน รินะคิดว่าเธอจะตายไปตอนไหนก็ได้ไม่เป็นไร เธอมีการเตรียมใจและเหตุผลให้เธอยอมทิ้งชีวิตตัวเองแล้ว

เธอต้องหาสถานที่ที่สามารถเป็นของมูชิทสึกิที่บาดเจ็บได้ เพื่อเหล่าผู้ที่ถูกปฏิบัติในชีวิตอย่างไม่ยุติธรรมโดยไม่ทราบสาเหตุเช่นเดียวกับเธอ เพื่อจุดมุ่งหมายนี้รินะไม่สนสิ่งที่เธอต้องพบเผชิญ

 

อย่างไรก็ตาม เงาร่างของเด็กหนุ่มปรากฏขึ้นในใจของรินะ

 

ทำไม…?

 

ความรู้สึกโกรธพุ่งขึ้นที่หน้าอกของเธอ

         

--- ผมก็อยากสัมผัสโลกที่มองผ่านสายตาของคุณทาจิบานะเหมือนกัน

 

ทำไมนายต้องพูดเรื่องแบบนั้นตอนนี้ด้วย? ทั้งที่ผ่านมานายไม่เคยพูดอะไรจริงจังอย่างนั้นมาก่อนแท้ๆ! ถึงฉันจะรับรู้นาย คุสึริยะ…แต่นายไม่เคยสนใจฉันเลยใช่ไหมล่ะ? แล้วทำไมนายต้องเลือกเวลาอย่างนั้นเพื่อพูดเรื่องพวกนั้นตอนนี้!

แม้ขณะที่เธอกำลังวิ่งอยู่ในป่า จิตใจของรินะก็เต็มเปี่ยมไปด้วยคำบ่นเกี่ยวกับไดสึเกะ

เขาเป็นเหมือนคุณหนูที่ไม่เคยประสบกับความยากลำบาก คนถูกเอาใจซึ่งไม่เคยถูกใครเกลียด

ทำไมนายถึงมารังควานฉันเอาตอนนี้! ...ทำไมนายถึงแสดงสีหน้าพรรค์นั้นให้ฉันเห็น? ได้ยังไง... นาย... นายพูดคำพูดพวกนั้น...กับคนอย่างฉันได้ยังไง? --- ทั้งหมดมันเป็นความผิดของนายที่ฉันกลัวมากขนาดนี้….

อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป --- ตั้งแต่ที่เธอเกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่รินะมีความคิดเช่นนั้น แม้ตอนแรกมันเป็นเพียงความคิดเล็กๆ แต่ตอนนี้มันขยายใหญ่และเต็มไปทั้งหัวใจของเธอแล้ว

 

“….อัก!”

 

[มูชิ]ของรินะถูกกระแทกโดยวูดลาวส์ ทำให้เธอล้มลงบนพื้นเนื่องจากอาการเจ็บหน้าอกอย่างรุนแรง

[มูชิ]สามตัวพุ่งเข้าหารินะที่ล้มลงกับพื้น

 

ในที่ๆ ไกลออกไปจากรินะ แมลงเต่าทองที่ถูกเธอสั่งนำตัวของมันลุกขึ้นมาได้ ถ้าเป็นก่อนหน้าเมื่อวานนี้เธอจะลุกขึ้นมาด้วยความโกรธแค้นเต็มเปี่ยมแน่นอน แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถทำเช่นนั้นได้อีกแล้ว

 

ภายในใจของรินะซึ่งใกล้จะถูกความกลัวครอบงำ คำต่อว่าที่มีให้กับไดสึเกะยังคงเกิดขึ้นอยู่

 

เป็นเพราะนายฉันถึงกลายเป็นคนขี้ขลาดอย่างนี้ ----

 

สัตว์ประหลาดที่ผิดธรรมชาติกำลังพุ่งเข้าหารินะ ส่ายสะบัดกรงเล็บและเขี้ยวของพวกมัน แต่ในพริบตาสถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

 

ภายในความมืดมิดของป่า เกิดเสียงคำรามดังก้องหู “.....กีซซซซซ!”

รินะและคนสวมก็อกเกิลทั้งหมดขมวดคิ้วและปิดหู

 

ผู้ที่คำรามคือ[มูชิ]ของรินะ แมลงเต่าทองที่มีรูปร่างคล้ายกับหินก้อนยักษ์กำลังทำให้ดวงตาของมันส่องแสงด้วยออร่าสีแดงเข้มขณะที่สั่นไปทั้งร่าง มันกางปีกมหึมาที่มีขนาดเท่าผนังห้องและคำรามสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง

 

หลังจากนั้นพายุคลื่นกระแทกรุนแรงก็กระจายไปทั่วป่าประดิษฐ์ “กีซซซซซซซซซซ!”

ด้วยพลังสังหารและการทำลายล้างเช่นนี้ แม้แต่โฮสต์ของมันรินะก็ถูกพัดปลิวไป หลังของรินะชนกับต้นไม้ทำให้เธอไม่สามารถหายใจได้ชั่วขณะ

พฤติกรรมที่บ้าคลั่งของเต่าทองไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น ในตอนแรกพวกเขาคิดว่ามันจะกระพือปีกอันทรงพลังของมันเพื่อสร้างพายุขนาดใหญ่ต่อไป แต่มันกลับกัดลงบนตัวแมลงปอซึ่งถูกคลื่นกระแทกไปทั้งตัวแทน เต่าทองยักษ์ไม่สนใจสิ่งรอบตัวอย่างสิ้นเชิงและอ้าปากขนาดมหึมาของมัน แมลงปอซึ่งไม่สามารถหนีออกมาได้ทันเวลากลายเป็นอาหารของเต่าทองไปทันที

[มูชิ]ที่กำลังบินถูกกัดเอาร่างครึ่งหนึ่งของมันไป และจากนั้นร่างของคนสวมก็อกเกิลที่อยู่ในระยะไกลก็เริ่มกระตุกราวกับถูกไฟฟ้าดูด พรรคพวกทุกคนของเขาทิ้งระยะห่างออกไปจากเต่าทองอย่างลนลาน

 

“เกิด…เกิดอะไรขึ้น…ทำไมมันเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง…?”

 

ไม่มีแรงเหลืออยู่ในตัวของเธอ รินะคุกเข่าลงอย่างกะทันหัน เธอรู้สึกได้ว่าทั้งหัวใจและความฝันของเธอถูกกลืนกินไปอย่างรวดเร็วโดยเต่าทอง

ดวงตาที่เปล่งประกายของมันจ้องมองรินะ “...... !”

ร่างกายรินะห่อตัวขณะที่เธอคุกเข่าบนพื้นด้วยความงุนงง [มูชิ]ที่เคยเชื่อฟังคำสั่งของเธอมาจนถึงตอนนี้ได้กระทำโดยตัวของมันเองอย่างสมบูรณ์

กำลังจะถูกกิน --- เมื่อความรู้สึกนี้ทะยานผ่านรินะ การเปลี่ยนแปลงรุนแรงอีกอย่างก็เกิดขึ้น

ดวงตาสีแดงแผดเผาของเต่าทองที่กำลังจ้องมองรินะค่อยๆ มืดหม่นลง เหมือนกับของเล่นที่แบตเตอรีเพิ่งหมด การเคลื่อนไหวของมันเริ่มสงบลงมากขึ้น

 

ภายใต้สายตาของมูชิทสึกิสามคนและผู้ร่วงหล่นอีกหนึ่ง เต่าทองได้กลับคืนสู่สถานะเดิมอย่างสมบูรณ์เหมือนก่อนหน้าที่มันจะบ้าคลั่ง และภายในตัวของรินะ ความรู้สึกที่สติของเธอถูกบังคับช่วงชิงไปก็หายไปเช่นกัน

 

กะ…เกิดบ้าอะไรขึ้น…?

 

รินะยังคงนิ่งค้างไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันได้ อย่างไรก็ตามเธอได้สติคืนทันทีและพุ่งอย่างดีเดือดไปที่ป่า

“......[นานะโฮชิ] ตะ…ตามฉันมา!”

 

เต่าทองเชื่อฟังคำสั่งของนายมันและตามหลังรินะที่กำลังหลบหนี

 

เหล่าคนสวมก็อกเกิลก็จำภารกิจของพวกเขาได้และเริ่มไล่ตามรินะเช่นกัน แม้ว่าเมื่อครู่พวกเขาจะพบกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดมาก่อน แต่ตอนนี้สถานการณ์กลับสู่สถานะเดิมของมันแล้ว

[มูชิ]ไม่ฟังคำสั่ง? ที่ผ่านมาเรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน....

 

แม้ว่ารินะจะรู้สึกไม่สบายใจ ตอนนี้เธอก็ทำได้แค่วิ่งเท่านั้น เธอมุ่งลึกต่อไปในพื้นที่ที่แสงอาทิตย์ถูกปิดกั้น

แรกเริ่มเดิมทีรินะคิดว่าในที่สุดเธอก็สามารถออกจากป่าประดิษฐ์ได้ แต่ในทันทีนั้นกำแพงที่สร้างจากต้นไม้สูงก็บดบังสายตาของเธอ เธอสั่ง[นานะโฮชิ]ให้ทำลายรั้วที่ใช้สำหรับการแบ่งแยกอาณาเขตทันที

อย่างไรก็ตาม วูดลาวส์จู่โจมจากด้านหลังอย่างไม่คาดคิดใส่รินะผู้ซึ่งพยายามหนีออกจากป่า เต่าทองพยายามปกป้องรินะแต่ทั้งคู่ก็ถูกกระแทกกลับเข้าไปในป่าทึบ

“อัก…บ้าจริง….!”

 

ริน่าตั้งใจจะโจมตีกลับแต่ก็ต้องเบิกตากว้างแทน นอกจากวูดลาวส์และ[มูชิ]ที่กำลังบินอยู่ [มูชิ]ตัวอื่นๆ ปรากฏเข้าในสายตาและพุ่งตรงมาที่เธอ

 

“มะ…ม่ายยย ----!”

 

เต่าทองปรากฏตัวตรงหน้าของรินะซึ่งนิ่งแข็งด้วยความกลัว เพื่อป้องกันเจ้านายที่ขยับไม่ได้ของมัน มันกางปีกออกและปล่อยคลื่นกระแทกให้กลุ่ม[มูชิ]กระเด็นออกไป

รินะรู้สึกอย่างกะทันหันว่าเธอไร้ประโยชน์จริงๆ

 

เกิดอะไรขึ้นกับฉัน…! จนถึงเมื่อวานฉันไม่เคยขี้ขลาดแบบนี้เลย ฉันควรจะเข้มแข็งกว่านี้ ...

 

ที่จริงแล้วรินะรู้ชัดเจนดีว่าอะไรคือเหตุผล

 

ทั้งหมดเป็นความผิดของหมอนั้น! ทั้งหมดเลย.....!

 

เมื่อรินะขบฟันของเธอ เสียงร้องก็ดังขึ้นจากด้านข้างของเธอทันที

 

“อะ…อะไร?”

         

สิ่งที่เข้ามาในดวงตาของรินะเมื่อเธอหันหลังเป็นภาพที่ไม่น่าเชื่อ “...เอ๊ะ....?”

รินะลืมสถานการณ์ที่เธอเผชิญอยู่อย่างสมบูรณ์ เพราะความตกใจ จิตใจของเธอจึงว่างเปล่าไปหมดและงงงวยมากเสียจนเธอทำไม่ได้แม้แต่จะอ้าปากพูด

ด้านหน้าของเธอเป็นคู่รัก พวกเขาอาจจะกำลังเพลิดเพลินกับเครื่องเล่นของสวนสนุกอยู่? ส่วนนี้เธอสามารถเข้าใจได้

 

อย่างไรก็ตาม ปัญหาอยู่ที่คนสองคนนั้น

 

ทำไมพวกเขาถึงอยู่ที่นี่ ... ?

 

รินะมองที่ฝ่ายหญิง เธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใครแม้ว่าจะเป็นเพียงคนที่เธอเพิ่งพบเมื่อวานนี้ เธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่รินะคุ้นเคยอย่างไม่น่าเชื่อ ชื่อของเด็กสาวคืออันโมโตะ ชีกะ

โอเค ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ เมื่อเช้านี้เธอบอกว่าเธอกำลังจะไปเดทกับแฟน ท่าทางมีความสุขมากด้วย! ฉันรู้สึกอิจฉาท่าทีเธอนิดหน่อยด้วยซ้ำ

และจากนั้น รินะขยับสายตาไปยังเด็กผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าอย่างช้าๆ

 

แต่นาย...ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่...?

 

ในใจของรินะ คำพูดจากทั้งสองคนก็เริ่มผุดออกมา

 

อีกอย่างนะ--- เขาไม่ใช่แฟนของฉันหรอก---

เศษชิ้นส่วนและข้อมูลที่แตกหักถูกประกอบเข้าด้วยกันอย่างสวยงามในใจของรินะ “.....ฮะฮะ.....”

รินะหัวเราะอย่างเย้ยหยันออกมา

 

สถานการณ์ทั้งหมดนั้นตลกมากจนเสียทนไม่ไหว ความรู้สึกอยากหัวเราะก็ยังคงหลั่งไหลออกมาไม่สามารถหยุดยั้งได้ ทุกอย่างมันตลกเกินไปและมันก็ทนไม่ไหวจริงๆ

คำพูดที่ไดสึเกะพูดออกมาโดยไม่ใส่ใจได้ทำให้รินะมีความสุขมาก โดยรวมแล้วเธอมีความสุข มีความสุขมากจนเธอมีปัญหาเพราะมันจนกระทั่งตอนนี้ แต่ไม่ว่ามันจะทำให้รินะลำบากยังไง เธอก็ไม่สามารถหาคำตอบและตัดสินใจได้เมื่อเธอถูกผลักไปสู่สถานการณ์ที่เป็นตายเท่ากัน

มีปัญหาอะไรมากขนาดนั้นกัน? เรื่องพวกนี้ไม่เคยมีความหมายอะไรหรอก ไม่มีความหมายเลยสักนิด! --- ฉันอ่อนแอลงเหรอ? ไม่ใช่ ฉันไม่ได้เปลี่ยนไปสักหน่อย!

 

รินะขบฟันอย่างรุนแรงจนเกือบจะบดขยี้ฟันของเธอ ในเวลาเดียวกันน้ำตาใสๆ ก็หลั่งไหลลงมาจากรูบนหน้ากากสีขาว

ฉันไม่ได้เปลี่ยน ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือว่าตอนนี้ ฉันก็ไม่มีอะไรที่ฉันสามารถเก็บรักษาไว้ได้เลยสักอย่าง!

 

“ทุกอย่าง…หายๆ ไปซะได้ก็ดี…….!”

 

ในเวลาเดียวกันเมื่อรินะเงยหน้าขึ้น แมลงเต่าทองที่อยู่ข้างเธอก็พุ่งเข้าใส่แนวศัตรูแล้ว ไม่มีกลยุทธ์ใด ๆ เป็นแค่เพียงการโจมตีที่ไร้เหตุผล

“อัก!”

 

เห็นได้ชัดว่าแมลงเต่าทองถูกโต้กลับและถูกกระแทกไปอีกครั้งหนึ่ง อย่างไรก็ตามรินะกลับยิ้มแย้ม ขณะเดียวกันเต่าทองตีปีกอันใหญ่โตของมันอีกครั้ง

เกิดการระเบิดอย่างต่อเนื่องกลืน[มูชิ]ลงไปมากมาย พวกที่ไม่สามารถต้านทานความแข็งแกร่งซึ่งอยู่ในระดับที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงแบบนี้ได้ ถูกบดขยี้ให้หายไปเหมือนฟองสบู่ทันที

 

“ฉันจะลากพวกแกทุกคนไปกับฉัน…..!”

 

รินะดูเหมือนจะลืมวัตถุประสงค์ดั้งเดิมของการมาที่สวนสนุกไปแล้ว แม้ว่าพวกเธอจะถูกหลอกอย่างชัดเจน เธอก็ยังอยากพบ[ฟุยุโฮตารุ]ผู้ที่อาจสามารถช่วยมูชิทสึกิได้ แต่ทุกอย่างมันสายเกินไป…รินะในตอนนี้ ทั้งจิตใจของเธอเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะชำระหนี้กับศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเธอ

ในขณะนั้นจำนวนคนของ SEPB นั้นมีมากกว่าสิบคนแล้ว ทั้งอย่างนั้นรินะก็ไม่กลัวและไม่ลังเลอีกต่อไป

เธอหันหน้าหาชีกะผู้ไม่ตั้งใจที่จะหนี ขยับปากของเธอแล้วบอกโดยไม่พูดอะไร รีบหนีไปได้แล้ว!

จากนั้นเธอก็กล่าวเสริมข้างในใจ

 

ไม่เป็นไร ความฝันของฉัน…คงจะจบลงที่นี่ แต่มันก็ไม่เป็นไรเพราะฉันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ดังนั้น... เธอควรหนีไปให้เร็วจะดีกว่า หนีไปตอนนี้และไล่ตามความสุขของตัวเอง!

ตัวรินะพบว่ามันแปลกมาก ความคิดที่เธอมีนี้แสนซื่อตรงและจริงใจ ไม่ใช่เพื่อจูงใจชีกะแต่เธอรู้สึกอย่างนั้นจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ สำหรับรินะ --- และเช่นเดียวกันสำหรับชีกะ ได้ทรมานมามากพอแล้ว แม้ว่าหนึ่งในพวกเธอสามารถสนุกไปกับความสุขได้ก็ไม่มีใครควรถูกตำหนิเพราะมัน

หลังจากทนแรงปะทะของการโจมตีจากศัตรูจำนวนมาก รินะทิ้งตัวลงกับพื้น นอกเหนือจากความเหนื่อยล้าที่เกิดขึ้นในร่างกายของเธอ สภาพจิตใจของเธอก็เกือบจะถึงขีดจำกัดของมันแล้วเช่นกัน

 

ถ้าเธอถูกโจมตีอย่างเต็มกำลังอีกสองสามครั้ง เธอคงจะจบสิ้นไปแล้ว

 

รินะมองไปที่ด้านข้างของเธอและสังเกตว่าชีกะยังไม่หนีไป เธอรู้สึกโกรธและส่งข้อความเตือนอย่างเงียบๆ

ถ้าเธอเจอคุสึริยะไม่ได้อีก --– ถ้าเธอเจอแฟนของเธอไม่ได้อีก จะโอเคเหรอ?

 

ไหล่ของชีกะสั่นไหวเล็กน้อย ดูเหมือนว่าประโยคนี้จะมีประสิทธิภาพจริงๆ รินะหันหลังกลับมา และหลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้ยินเสียง

"ขอโทษนะ…!"

 

รินะยิ้มบิดเบี้ยว

 

ยัยโง่ ถ้าเธอพูดอย่างนั้นมันก็ชัดเจนไม่ใช่รึไงว่าความจริงเรารู้จักกันน่ะ?

 

แต่ด้วยวิธีนี้ รินะจะไม่มีอะไรเหลือรั้งเธอไว้ ไม่มีอะไรให้สับสนอีก และเมื่อมองใกล้ๆ พวกเขาก็ค่อนข้างเหมาะสมกันจริงๆ! ชีกะที่ขี้อายเล็กน้อยกับไดสึเกะที่มีความตั้งใจแรงกล้าอย่างไม่คาดคิด ถ้าเป็นสองคนนี้ล่ะก็ จะสามารถอยู่ร่วมกันได้ดีในอนาคตอย่างแน่นอน

 

[มูชิ]สองสามตัวบินอยู่เหนือหัวของเต่าทองและพุ่งลงมาหารินะ รินะเงยหน้าขึ้นมองพวกมันขณะที่คิด

ถ้าเราถูกพวกมันถูกพาไปแบบนั้น มันคงไม่แย่นักหรอกใช่ไหม? ---- แต่ในพริบตานั้น รอบข้างก็เต็มไปด้วยแสงสีขาวอบอุ่น “........!”

รินะเบิกตาไม่อยากเชื่อ เธอเคยเห็นแสงไม่ปกตินี้มาก่อน แต่มันไม่ควรปรากฏในสถานที่แบบนี้ในตอนนี้

 

เธอหันหัวของเธอไปกลับไปและเห็นภาพที่เธอกลัว “ยัยโง่……” รินะต่อว่า

“…รินะ ขอโทษนะ”

 

เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่ดูเข้ากันดีกับผมสั้นพูดด้วยรอยยิ้ม ใกล้กับเด็กสาวมีหิ่งห้อยสีขาวตัวหนึ่งซึ่งมีขนาดประมาณหนึ่งเมตรลอยอยู่ เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ดูเหมือนจะส่องแสงระยับรอบตัวมัน

 

นี่เป็นครั้งแรกที่รินะเห็น[มูชิ]ของชีกะ "หิ่งห้อย……"

 

ทันใดนั้นรินะก็นึกถึงคำพูดของ[มินมิน] อดีตสมาชิกหน่วยรบของ SEPB ที่เพิ่งย้ายฝ่ายและกลายเป็นคนของ[มูชิบาเนะ]

--- ฉันได้ยินมาว่าจริงๆ แล้ว[มูชิ]ของ[ฟุยุโฮตารุ]เป็นหิ่งห้อยสีขาวซึ่งไม่ได้ดูแข็งแกร่งเลยสักนิด!

 

รินะตระหนักในทันทีว่าเด็กสาวคนนี้เป็นคนที่พวกเธอตามหา……

 

กลุ่ม[มูชิ]ที่ตั้งใจจะโจมตีรินะหยุดเคลื่อนไหวทันทีเมื่อพวกมันสัมผัสกับเกล็ดหิมะสีขาว

“*พังทลาย…..”

 

เสียงที่ใสๆ ของชีกะดังก้องไปทั่วบริเวณที่ถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาว “*สักนิด……”

ด้วยเสียงปริแตกคล้ายกับเสียงของบางสิ่งถูกฉีกออกจากกันดังกระทบหูของพวกเธอ ร่างของ[มูชิ]เหล่านั้นที่สัมผัสกับดอกไม้หิมะสีขาวเริ่มมีรอยแตกบนร่างกาย เสียงคำรามของอื้ออึงของ[มูชิ]ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณอีกครั้ง

 

“*สักนิด……”

 

ได้ยินเสียงเด็กสาวไปทั่วทั้งป่าอันเงียบสงบ

         

เมื่อรอยแตกปรากฏขึ้นบนร่างของ[มูชิ]มากขึ้นของเหลวสีเขียวก็เริ่มพ่นออกมา [มูชิ]กำลังดิ้นรนอย่างเจ็บปวดขณะที่นายของพวกมันก็กุมหน้าอกและขดตัวราวกับอยู่ในความเจ็บปวดเช่นกัน รินะทำได้เพียงจ้องมองภาพตรงหน้าเธออย่างงุนงง ระหว่างที่นึกถึงคำพูดต่อมาของ[มินมิน]

---- ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าจะเป็นอะไรแบบไหนก็จะถูกทำลายถ้าพวกมันสัมผัสกับหิมะของ[ฟุยุโฮตารุ]! ความสามารถแบบนั้นมันสกปรกสุดๆ เลยว่าไหม?!

 

แสงสีขาวจางหายไปเมื่อชีกะหันกลับมามอง

 

ไดสึเกะยังคงยืนนิ่งสนิทอยู่ในป่าไร้ชีวิต ชีกะเผยรอยยิ้มที่สงบอย่างคาดไม่ถึง

“...ลาก่อน”

 

หลังจากพูดคำเหล่านี้เธอหันหลังให้กับเด็กหนุ่ม รินะและชีกะวิ่งหนีไปด้วยกัน

“เธอมันโง่ที่สุดจริงๆ…..”

 

ใบหน้าของเด็กสาวผมสั้นปกคลุมด้วยน้ำตาไปแล้ว รินะจ้องชีกะซึ่งกำลังวิ่งอยู่ข้างๆ และพูดว่า

“….ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ ชีกะ…” ข้างๆ รินะ ชีกะยังคงสะอึกสะอื้นต่อไป




NEKOPOST.NET