(นิยายแปล)My Master Disconnected Yet Again ยอดนักดาบจืดจาง ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST

(นิยายแปล)My Master Disconnected Yet Again ยอดนักดาบจืดจาง

Ch.4 - ยี่หลิง


เมื่อยี่หลิงตื่น ขึ้นมาเขาก็พบว่าเขายังคงนอนอยู่ที่เดิมที่เขาสลบไป เขาได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้และนั้นก็ทำให้ตาทั้งสองข้างของเขาพร่ามัวเขาเห็นร่างของ1คนกับอะไรก็ไม่รู้อีก1ตัวตรงหน้าไม่ชัดเท่าไร ร่างหนึ่งมีสีขาวนวล ส่วนอีกร่างมีสีเทาและดูเหมือนว่าทั้งคู่นั้นกำลังคุยกันอยู่ ร่างสีขาวนั้นมีรังสีของปีศาจจางๆ ออกมาด้วย

ปีศาจอยู่ที่นี้งั้นเหรอ ? เขาอดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล ไม่ใช่ว่าเขาจะกังวลเกี่ยวกับตัวเขาเอง แต่ที่เขาเป็นห่วงก็คือหญิงสาวคนเมื่อคืน เธอจะเป็นไงบ้าง ยังสบายดีอยู่รึเปล่า ? แต่ตอนนี้นั้นเขารู้สึกเพลียเกินไปจริงๆจนเขารู้สึกเหมือนว่าเขากำลังจะหมดสติไปอีกรอบ

และครั้งที่สองที่เขาตื่นขึ้นมา เขายังคงนอนอยู่ที่เดิม เขารู้สึกดีขึ้นบางแล้วและหูของเขาก็ได้ยินเสียงแว่วเหมือนคนกำลังคุยกัน

“ท่านเฉินหยิง ท่านเทพเดียวข้าจะกลับมาอีกรอบ พร้อมกับอาหารที่อร่อยที่สุดในอาณาจักรปีศาจ”

“แครอทเหรอ ?”

“ถูกต้อง ช่วงนี้สีสันของมันส้มสดและหวานฉ่ำมันเป็นผักที่เผ่าพันธุ์ข้าชอบมากที่สุดเลยละ”

“เอ่อ…อย่างที่ฉันคิดไว้เลย อย่างว่าเธอเป็นกระต่ายนี้เนอะ คงหวังอะไรอย่างอื่นไม่ค่อยได้นอกจากแครอทซินะ เฮ้อ…”

“ท่านอยากได้อะไรละท่านเทพ ข้าหาให้ได้นะ ท่านอยากได้อะไรเป็นพิเศษรึเปล่าคะ?”

“ใช่ๆ มีอย่างนึงที่ฉันอยากกินอยู่ เธอหามันมาได้ใช่ไหม…”

หลังจากได้ยินบทสนทนานั้น เขาก็ได้แต่นิ่งเงียบและสติก็หลุดไปอีกครั้ง

รอบที่สามที่เขาตื่นขึ้นมาและ เขายังคง…ยังคง…ยังคงนอนอยู่ที่เดิม !!!

คราวนี้เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาอาการของเขาก็ดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย เขาหันหน้าขึ้นไปมองและเห็นผู้หญิงภายใต้เสื้อคลุมสีเทาที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ นั้นก็คือหญิงสาวคนเมื่อคืนและดูเหมือนว่าเธอ…กำลังขุดหลุมอยู่งั้นเหรอ??

“โอ้ นายยังไม่ตายอีกเหรอ ?” เธอพูดพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ในทางกลับกันยี่หลิงก็สัมผัสได้ว่าเธอกำลังผิดหวัง ! แต่เดี๋ยวนะเธอผิดหวังเรื่องอะไรเนี่ย ? ผิดหวังเรื่องที่เขายังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ ?

ก่อนที่เขาจะคิดไปไกลกว่านี้เขาเห็นเธอปีนขึ้นมาจากหลุมที่มีขนาดลึกประมาณเอว ในมือเธอมีของบางอย่างก่อนเธอจะยื่นมาตรงปากของเขา และถามเขาว่า “นายหิวรึยัง กินนี้หน่อยไหม ?”

เมื่อยี่หลิงได้ยินแบบนั้น เขารู้สึกประหลาดใจก่อนที่เขาจะมองของในมือที่เธอยื่นมาให้ มันเป็นโสมอายุมากกว่าหมื่นปีและที่สำคัญมันหายากมาก ! เขาเคยคิดว่าสมุนไพรประเภทนี้มันมีค่ามากเกินกว่าจะมอบให้กับใครง่ายๆเพราะมันเป็นสมุนไพรที่สามารถรักษาและฟื้นฟูเส้นลมปราณของร่างกายของคนคนนั้น แม้ในหกสำนักสามนิกายก็ไม่ค่อยจะมอบให้ใครง่ายๆแต่เธอกลับยื่นให้กับเขาง่ายๆแบบนี้ เธอใจดีเกินไปแล้ว

เขาลังเลที่ว่าจะรับโสมนั้นดีไหมเพราะเขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถตอบแทนบุญคุณอันยิ่งใหญ่ของเธอได้ แต่ถ้าดูจากสภาพตอนนี้ของเขาแล้ว เขาก็ต้องการมันจริงๆนั้นละ หลังจากคิดซักพักแล้วแล้วเขาก็พยักหน้าแล้วรับมันมา “ข้าต้องขอบคุณท่านมาก”

เขาหยิบแล้วก้มกินโสมในมือและกัดลงไปตรงกลางของโสมนั้นก่อนที่เขาจะกินมันจนหมด  ในทันใดนั้นพลังลมปราณในร่างกายของเขาก็เริ่มฟื้นตัวและเส้นลมปราณที่เกือบจะขาดไปแล้วนั้นก็กลับมาเต้นตามปกติ

เฉินหยิงนั่งดูเงียบๆ ผู้ชายคนนี้นอนอยู่ตรงลานหน้าบ้านเธอหลายวันแล้ว ตอนแรกเธอคิดว่าเขาไม่น่าจะรอดเพราะเขาไม่หลายใจ แต่เธอไม่กล้าลากผู้ชายเข้าบ้านตัวเองได้ เธอเลยต้องปล่อยให้เขานอนอยู่ตรงนั้น อันที่จริงเธอตัดสินใจที่จะขุดหลุมเตรียมไว้ฝังศพเขาเรียบร้อยแล้วด้วยแล้ว แต่เขาก็ฟื้นขึ้นมาก่อน

“นายอิ่มหรือเปล่า อยากได้อะไรเพิ่มอีกไหม ?” เฉินหยิงยื่นแครทให้เขาอีกชิ้นหนึ่งที่ราชากระต่ายนั้นให้เธอมา

ยี่หลิงอยากที่จะตอบแทนเธอกลับบ้าง แต่ร่างกายของเขาเจ็บปวดมากเกินจะขยับเขยื้อนได้ ความเจ็บปวดจากการฟื้นฟูเส้นลมปราณของร่างกายของเขาไม่ใช่เรื่องปกติที่ร่างกายคนปกติที่จะทนได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ห้ามประสาทสัมผัสทั้งห้าของตัวเองไม่ได้ ซี่งก่อนหน้านี้ประสาทสัมผัสถูกระงับโดยออร่าปีศาจและพอร่างกายเริ่มฟื้นฟูมันเลยทำให้ความเจ็บของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หลังจากเพียงไม่กี่อึดใจเขาก็หมดสติไปอีกรอบ

 “เฮ้ นายโอเคไหม ?” สังเกตว่าชายคนนั้นสลบลงไปอีกครั้งทันใดนั้นเฉินหยิงก็แย่งแครอทจากมือเขาไปในทันที แล้วทำหน้าตาเริ่กลัก “อย่าบอกนะว่านายแพ้แครทหน่ะ?”

(⊙ o ⊙)

เธอเลยลองจับชีพจรที่ข้อมือของเขา…แย่แล้ว เขาไม่หายใจอีกแล้ว!

เฉินหยิง”_”

เสียของชะมัดเลย โสมนั้นของดีแท้ๆ

○| ̄|_

..

ยี่หลิงตื่นขึ้นมาอีกครั้งและใช่นี่เป็นการตื่นขึ้นมาเป็นครั้งที่สี่ และใช่เขายังคงนอนอยู่ที่เดิม เมื่อมาถึงตอนนี้เส้นลมปราณในร่างกายของเขาก็กลับมาเต้นตามปกติ แต่เขายังใช้งานพลังฉีไม่ได้เนื่องจากร่างกายของเขายังกำจัดออร่าปีศาจออกไม่หมด ส่วนหญิงสาวเสื้อสีเทาคนที่ยื่นโสมให้เขานั้น ตอนนี้เธอก็กำลัง…ขุดหลุมอีกแล้ว

-__-

เธอยังคงขุดหลุมเดิมที่เธอขุดอยู่ แต่ความลึกนั้นเพิ่มขึ้นจากตอนแรกแค่เอวเธอแต่ตอนนี้ถึงคอเธอแล้ว

“ท่าน” เขาลุกขึ้นนั่ง

หญิงสาวคนนั้นกำลังขุดหลุมอย่างจริงจังเธอหยุดทำงานแล้วหันไปมองรอบๆ “หืม ? นายยังไม่ตายอีกเหรอ ?” เธอขมวดคิ้วและถอนหายใจก่อนจะพยายามตะเกียดตะกายปีนขึ้นจากหลุม แล้วเธอก็เหมือนกับบ่นว่า “นายก็น่าจะบอกฉันให้เร็วกว่านี้นะว่าจะไม่ตาย ฉันก็อุส่าห์ขุดหลุมเตรียมแล้วเนี่ย”

ยี่หลิงช่วยดึงมือเธอขึ้นมาจากหลุม เมื่อมองไปที่หลุมลึกนั้นเขาก็ถามเธอว่า “นี้ท่านหมายถึง…” เขาพูดไม่ออก แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าเธอคงรู้สึกผิดหวังมากในครั้งนี้

เฉินหยิงก้มหน้าก่อนเธอจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดว่า “มันไม่ใช่แบบที่นายคิดหรอก แต่ก่อนหน้านี้ตาคนที่ใส่ชุดดำมันใช้ฟ้าผ่าจนมันทำให้เกิดหลุมหน้าบ้านฉันเต็มไปหมดเลย ฉันเลยว่าจะปรับระดับหน้าดินสักหน่อย”

“บอกว่าปรับหน้าดิน แต่ท่านกำลังขุดหลุมเนี่ยนะ!” ยี่หลิงสับสน

“ใช่ !” เธอพูดต่อว่า “ถ้าฉันไม่ขุดฉันจะปรับระดับดินไม่ได้น่ะสิ”

“_”

ยี่หลิงงงกับการกระทำของเธอ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับตรรกะของเธอ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเขาควรจะพูดยังไงดี “ข้าชื่อยี่หลิง ข้าต้องขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้า”

“ข้อขอทราบนามของท่านได้รึไม่ ?”

“ฉันเฉินหยิง”

“ท่านเฉินหยิง ข้าไม่รู้ว่าข้าจะตอบแทนท่านยังไงดีที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ถ้าท่านอยากให้ข้าช่วยอะไรท่านแล้วมันไม่เป็นการเดือดร้อนใครละก็ ท่านสามารถบอกข้าได้เลยนะ ท่านไม่ต้องเกรงใจ”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้อยากได้อะไรจากนาย”

“แต่ข้าเองไม่อยากติดค้างใครเหมือนกัน โปรดบอกความต้องการของท่านมาเถอะ”

“ฉันไม่ต้องการอะไรเลยจริงๆ…” เธอคิดสักครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า “เออบางทีนายอาจจะช่วยฉันเกลี่ยดินลงหลุมหน่อยก็ดีนะ ฉันใช้เวลาตั้งนานกว่าจะขุดมันได้เนี่ย”

“ได้เลย!” ยี่หลิงตอบด้วยความยินดีก่อนจะจับพลั่วโลหะแล้วตอบเธอว่า “ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน”

“เอ่อ…ตามสบายนะ ฉันขอตัวไปล้างมือก่อน”

“ขอบคุณท่านที่มีพระคุณกับข้าจริงๆ” เขาโค้งคำนับเธอ

เฉินหยิงไม่ได้หันไปมองเขาก่อนจะเดินเข้ากระท่อม

ยี่หลิงเป็นนักดาบมือหนึ่งที่นับได้ว่าแข็งแกร่งเกินใครในปฐพี ถึงแม้ว่าในตอนนี้ในร่างกายของเขาจะมีออร่าปีศาจหลงเหลืออยู่ก็ตามและนั้นก็ทำให้เขาไม่สามารถใช้พลังของลมปราณได้ แต่การเกลี่ยดินลงไปในหลุมนั้นก็ไม่ได้เกินความสามารถเขา เขาใช้เวลาแค่เพียงสั้นๆในการเกลี่ยดินลงหลุมและหลุมนั้นก็มีความยาวถึงสองเมตร

เขากำลังจะไปรายงานกับผู้มีพระคุณของเขา แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังคลืบคลานเข้ามา เขารู้สึกราวกับว่าเขากำลังตกลงไปในถังน้ำแข็ง หนาวเหน็บ เย็นยะเยือก เขารู้สึกเหมือนร่างกายของเขากำลังถูกแช่แข็ง ร่างกายของเขาตอนนี้ตอบสนองพร้อมปะทะทันที เพราะสัมผัสแบบนี้ มันคือจิตอาฆาตของปีศาจที่แข็งแกร่งมาก ๆ

“เจ้าเป็นใครกัน ?” เขาเรียกอาวุธออกมาและหันไปที่เงาของปีศาจนั้น

ร่างสีขาวขนาดใหญ่มีหูยาวปากสีแดงของกระต่ายที่กำลังกระโดดออกจากป่า มันเป็นปีศาจกระต่าย ร่างของมันเปล่งแสงออร่าของปีศาจออกมาอย่างชัดเจน อย่างน้อยๆตอนนี้มันก็น่าจะอยู่ในระดับแปด ไม่ซิ…มันแข็งแกร่งกว่านั้น! รัศมีปีศาจที่ออกมาถึงระดับนี้มันไม่ใช่ว่าใครๆก็ทำได้…นี่มันระดับราชินีปีศาจแล้ว !!

ยี่หลิงไม่ได้เคยคิดว่าเขาต้องเจอปีศาจระดับนี้ในเวลาแบบนี้ แม้ว่าตอนนี้พลังลมปราณของเขาจะกลับมาบ้างแล้ว แต่ด้วยสภาพของเขาในตอนนี้ เขาคงไม่สามารถเอาชนะราชินีปีศาจตนนี้ได้แน่ๆ

และแม้ว่าเขาจะเป็นเก่งกาจเหนือใครในใต้หล้า แต่ว่ายังไงซะเขาก็ไม่อาจขัดกับความบัญชาจากสวรรค์ได้ เขาได้ทำใจไว้แล้วว่าวันหนึ่งความตายก็ต้องมาเยือนเขาซักวัน แต่ตอนนี้เขาเป็นห่วงเฉินหยิงมากกว่า ชีวิตเขานั้นไม่ได้สำคัญอะไรมากมาย เขาต้องปกป้องผู้มีพระคุณของเขา เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอตายเพราะเขาติดหนี้ชีวิตเธออยู่

เมื่อเขาคิดได้แบบนั้นเขาก็กำดาบในมือแน่นแล้วเตรียมโจมตีศัตรูข้างหน้า เขาคิดเพียงอย่างเดียวว่าเขาต้องปกป้องผู้มีพระคุณของเขาแม้ว่าจะต้องแลกมาด้วยชีวิตเขาก็ตาม ตอนนี้เขากำลังบังคับให้ร่างกายของเขาใช้พลังลมปราณและผลข้างเคียงจากรังสีปีศาจในตัวเขาก็กระทบกับร่างกายเขาโดยตรง ในปากของเขานั้นก็เต็มไปด้วยรสชาติของเลือดที่ไหลออกมาจากการรีดเค้นลมปราณครั้งนี้

 




NEKOPOST.NET