(นิยายแปล)My Master Disconnected Yet Again ยอดนักดาบจืดจาง ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST

(นิยายแปล)My Master Disconnected Yet Again ยอดนักดาบจืดจาง

Ch.2 - กระต่าย


บรรยากาศในป่าตอนนี้เงียบสงบจนได้ยินเสียงของลมหายใจ ไม่มีแม้แต่เสียงสัตว์ป่าร้อง

หญิงสาวที่สวมเสื้อคลุมสีเทานั่งไขว้ห้างอยู่บนซากเสือยักษ์ตัวหนึ่งด้วยความงุนงงก่อนหน้านี้เธอดูเป็นคนอ่อนแอมาก หลังจากที่ป่าเงียบสงบลงนั้นเธอก็ถอนหายใจพร้อมกับพูดว่า “เฮ้ออ…เหนื่อยชะมัดเลย มันถึงเวลากลับบ้านแล้วสินะ”

เมื่อเธอพูดจบก็ค่อยๆเดินออกมาจากซากเสือและเธอก็เดินลูบท้องของเธอ เธอรู้สึกหิว เธอเดินสำรวจซากศพรอบๆตัวเธอ เมื่อเธอเดินดูรอบๆเธอก็คิดว่า…จะมื้อเย็นได้ตรงไหนน้า ?

หลังจากที่เธอคิดเช่นนั้นแล้วเธอก็หันหลังกลับมาและเดินตรงไปที่กระต่ายขาวทางขวามือของเธอ แต่ขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปถึงหางของมันเพื่อที่จะลากออกมาแต่ทันใดนั้นราชากระต่ายที่ตายไปแล้วก็ฟื้นขึ้นมาทันใด

(O.O)

มันยังไม่ตาย แต่มันเริ่มที่จะขยับตัวออกจากมือของเธอ

“โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ ข้าผิดไปแล้ว ข้าหลงผิดไปข้าคิดว่าข้าได้พรวิเศษจากเหล่าทูตแห่งสวรรค์” กระต่ายตัวนั้นหน้าตาเต็มไปด้วยน้ำมูกและน้ำตา ร่างกายของกระต่ายนั้นสั่นเทา

“นี้นายแกล้งตายเหรอ ?” ผู้หญิงคนนั้นกระพริบตาก่อนจะนั่งยองๆข้างๆกระต่าย

ร่างกายของราชากระต่ายเริ่มสั่นแรงขึ้นด้วยความกลัว “ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าเป็นเพียงแค่ราชากระต่ายข้าไม่ชอบพวกเขา ข้ากินเพียงแค่พืชผักเป็นอาหาร และข้าเองก็ไม่เคยกินมนุษย์มาก่อนด้วย! ข้ามีประชากรกระต่ายแก่แล้วก็กระต่ายแรกเกิดและที่สำคัญข้าเองก็มีลูกๆอยู่ในท้องข้าที่ต้องดูแลอีก ข้ายังตายตอนนี้ไม่ได้!”

ราชากระต่ายนั้นกลัวเธอเหลือเกิน ราชากระต่ายไม่เคยเห็นใครเป็นแบบนี้มาก่อนในชีวิต แม้เธอจะดูอ่อนแอกว่ามนุษย์ทั่วไป แต่เธอก็สามารถปราบปีศาจหลายตนได้ในพริบตา  นอกจากนั้นนราชาปีศาจทั้ง9ตนนั้นยังเป็นปีศาจระดับ10 พวกนั้นแข็งแกร่งมาก แต่พวกนั้นกลับโดนเธอกำจัดได้ในการตวัดดาบแค่ครั้งเดียว พวกนั้นตายก่อนที่จะได้รู้ถึงพลังของเธอด้วยซ้ำ

น่ากลัว…น่ากลัวเกินไปแล้ว…

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไม่มีปีศาจตนไหนสามารถออกจากอาณาจักรปีศาจตลอดช่วงสามเดือนที่ผ่านมา เธอสามารถทำลายปีศาจทุกตัวได้ภายในระยะเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง

“เธอตั้งท้องงั้นเหรอ ?” ทันใดนั้นหญิงสาวถามขึ้นมา

“ช..ใช่” ราชินีกระต่ายที่กลายเป็นว่าเป็นราชินีพยักหน้า

“โอ้” หญิงสาวตกอยู่ในอาการงุนงงชั่วครู่ก่อนเธอจะพยักหน้า “ยินดีด้วยน้า--”

“อ่า--?!” ราชินีกระต่ายผงะเมื่อได้ยินเธอตอบกลับแบบนั้น ราชินีกระต่ายตอบกลับโดยสัญชาตญาณว่า “ขอบคุณคะ” นี้มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? หรือว่าเธอกำลังจ้องจะเล่นงานลูกในท้องของข้า ?

“นี้เจ้ากระต่าย ไม่เคยกินมนุษย์มาก่อนจริงๆใช่ไหม ?”

“ช..ใช่ๆ” ราชินีกระต่ายพยักหน้าอย่างลนลาน “ข้าเป็นสัตว์กินพืช ลองดูขนของข้าสิมันไม่มีเลือดติดสักนิดเลย”

“ฉันเข้าใจแล้ว อะ  ไปได้แล้ว” ผู้หญิงคนนั้นโบกมือให้กระต่ายน้อยตัวนั้นแล้วได้พูดอีกว่า “อย่าลืมกินหญ้าให้มากๆละ แล้วตอนกลับมาก็อย่าลืมเอากองทัพกระต่ายมาอวดฉันละ”

“หะ ?” ราชินีกระต่ายงุนงง เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “ท่าน…ปล่อยข้าไปงั้นเหรอ ?”

“ใช่” ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้า “มื้อเย็นรอฉันอยู่”

ราชินีกระต่ายแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะปล่อยเขาง่ายๆแบบนี้ เมื่อเขามองไปที่ซากศพที่กระจัดกระจายอยู่กับพื้น “เอ…ท่าน…ไม่ฆ่าข้าจริงๆเหรอ”

“ฉันไม่สนใจที่จะฆ่าสัตว์เล็กๆอยู่แล้ว ทำไมฉันต้องโกหกนาย ?”เธอตอบราชินีกระต่าย

“แต่…เราเผ่าพันธุ์กระต่ายได้รับล้มตายจากการออกจากอาณาเขตนี้ไปมากที่สุดเลยนะ…” ราชินีกระต่ายพูดได้แค่ครึ่งประโยคก่อนจะยกมือขึ้นปิดปาก แล้วนึกขึ้นได้ว่าปีศาจมากกว่าร้อยชีวิตต้องล้มตายเป็นจำนวนมากตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ก็เพราะผู้หญิงคนนี้

“อืม…” ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้แสดงความโกรธออกมาแม้แต่ร้อย เธอดูเหมือนจะคิดบ้างอย่างอยู่ “ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้น”

“แล้ว ?”

“นั่นก็เพราะพวกกระต่ายมันอร่อยยังไงละ!”

“…อะไรนะ!” เหตุผลนี้มันเชี่ยอะไรวะ  (╯°Д°)╯(┻━┻

อย่างไรก็ตามผู้หญิงคนนั้นยังคงงุนงงในทางตรงข้ามกันเธอดูพูดจาจริงจังกับทุกเรื่อง “ดู....เนื้อกวางนั้นสิ มันเหนียวเกินไป แล้วเนื้อสุนัขจิ้งจกนั้นก็มีกลิ่นสาบเลือดคลุ้งทั่วทั้งตัว ฉันไม่กล้าที่จะกินมันหรอก ส่วนเนื้อเสือสิงกระทิงแรดพวกนั้นก็มีแต่กระดูก..” เธอเริ่มนับนิ้วของเธอดูว่าในแต่ละครั้งเธอนั้นกินสัตว์ตัวเล็กๆไปกี่ตัว ก่อนจะสรุปว่า “นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมกระต่ายแบบนายถึงอร่อยที่สุดไงละ!”

ราชินีกระต่ายรู้สึกถึงความขมขื่นที่เกิดขึ้น เหตุผลที่ว่ากระต่ายนั้นได้รับความสูญเสียครั้งใหญ่นั้นเป็นเพราะว่ารสชาติอันแสนหอมหวานของพวกเขาเอง!เอาจริงๆถ้าเลือกได้พวกกระต่ายก็คงไม่อยากเกิดมาอร่อยหรอก!

เดี๋ยวก่อนนะ

จู่ก็มีความคิดนึงผุดขึ้นมาในหัวกระต่าย ก่อนราชินีกระต่ายจะพูดว่า “หมายความว่าเจ้าฆ่าปีศาจทั้งหมดทั้งมวลนั้นก็เพราะ..”

“กินไง แหงอยู่แล้วซิ” ก่อนหญิงสาวนั้นจะพูดออกมาว่า “ฉันก็หิวเป็นนะ”

“..” อ้องั้นหมายความว่าที่ปีศาจทั้งหลายเหลือแต่ซาก หรือไม่ก็เกรียมก็เพราะแม่นี้เอาไปย่างแล้วกินเป็นอาหารว่างั้น คนแบบนี้มันต้องโตมาในสังคมแบบไหนอะถึงได้ทำเรื่องแบบนี้ ไอ้พวกเราก็มั่วซั่วเดาเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยเลยว่าต้องเป็นแบบฆาตกรโรคจิตกล้ามโตเป็นมัดๆดวงตาสีแดงฉานพร้อมฉีกกระฉากเนื้อจนกระจุยแล้วเอาให้เหี้ยน ที่ไหนได้แม่นี้กลับเอาไปย่างแดกซะงั้น  (╯°Д°)╯(┻━┻

“อ้อๆ มีอีกเหตุผลนึงนะรอบนี้” ทันใดนั้นหญิงสาวคนนั้นก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างขณะที่เธอชี้ไปที่ซากปีศาจที่กระจัดกระจายบนพื้นดินและพูดต่อว่า “ฉันอยู่ในกระท่อมฟางใกล้ๆพวกนายเนี่ยละ แล้วพวกนายก็เอะอะโวยวายเห่าหอนกันซะเสียงดังตั้งแต่เช้าจนฉันไม่ได้หลับไม่ได้นอน จนสุดท้ายฉันก็ทนไม่ไหวอาการโมโหตอนเช้ากำเริบแล้วก็ออกมา (ดู) พวกนาย แบบเมื่อกี้ไง”

“..” นี้คือสาเหตุที่ทำให้ราชาปีศาจทั้งเก้าลงไปนอนเฝ้ารากมะม่วง แค่ไปทำเสียงดังเกินไปแล้วดันไปทำให้ผู้หญิงคนนี้ตื่น (╯°Д°)╯(┻━┻  (ข้อคิดสำหรับเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่ารีบปลุกผู้หญิงตอนเช้า ถ้ายังไม่อยากตาย)

ราชินีกระต่ายรู้สึกเหมือนโดนความเป็นจริงอันโหดร้ายของโลกนี้ลากมาตบกลางสี่แยก อึ้งจนรู้ตัวว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังจะหันหลังแล้วเดินจากไปหลังจากที่แก้ตัว(?)เสร็จ ด้วยน้ำเสียงของผู้หญิงคนนั้นที่ดูเรียบง่ายขัดกับฝีมือดาบที่ตบราชาปีศาจร่วงเป็นแมลงวัน ราชินีกระต่ายตอนนี้รู้สึกสงบใจแปลกๆแล้วคิดแผนบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนที่จะรวบรวมความกล้าแล้วพูดออกไป

“ท่านเทพโปรดรอสักครู่!”

ผู้หญิงคนนั้นหยุดเดินแล้วหันไปมองเจ้ากระต่ายน้อยตัวนั้น “ว่าไง ?”

“ค...คือ ท่านเทพ” ราชินีกระต่ายพยายามข่มความกลัวของตัวเองแล้วพูดต่อว่า “ข้าอาจจะสามารถช่วยเหลือท่านได้เล็กน้อยหากว่าท่านขาดส่วนประกอบมื้ออาหารของท่าน เราปีศาจกระต่ายมีจำนวนมากและออกเดินทางไปอยังพื้นที่ต่างๆอยู่แล้ว เพราะงั้นเราสามารถหาอาหารมาให้ท่านได้ทุกประเภท แล้วทำไมเราไม่” เขามองดูหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ เพื่อระงับความกลัวก่อนจะพูดต่อว่า “ท่านคิดว่ายังไงถ้าข้าจะส่งส่วนประกอบอาหารให้ท่านในแต่ละวันละ ?”

“อ่า นายทำได้เหรอ ” หญิงสาวตรงหน้าเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น “แต่ฉันไม่มีเงินจ่ายค่าส่งอาหารหรอกนะ”

ค่าส่งอาหารมันคืออะไรวะ กระต่ายคิด

“ท่านเทพคิดซะว่านี้เป็นการแสดงความเคารพต่อท่านก็ได้ ท่านไม่จำเป็นต้องเอาอะไรมาแลกหรอก!”

“ก็ฉันเกรงใจนี้หน่า..” ใบหน้าของหญิงสาวแดงขึ้นในทันทีเธอเกาหัวด้วยความเขินอาย “แต่นั้นนายไม่ลำบากเหรอ มันไม่มากเกินไปเหรอ ?”

“ไม่ไม่ไม่!” ราชินีกระต่ายตอบด้วยความรนลาน

“งั้นก็ขอบใจมากเลยนะ”

“ด้วยความยินดีเลยคะ” ราชินีกระตายพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกระดิกหางปุกปุย จากนั้นเขาก็รวบรวมความกล้าของความเป็นกระต่ายแล้วบอกความในใจจริงๆ “แล้วเอ่อ..ในครั้งต่อไปเวลาที่เราเผาพันธุ์กระต่ายออกนอกอาณาเขตปีศาจท่านจะเอ่อ...ไม่จับเรากินได้ไหม ?”

“ได้ซิ” ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าโดยไม่ลังเล “ตราบใดที่พวกกระต่ายไม่กินคนก็โอเคแหล่ะ”

“ท่านเทพ ท่านมั่นใจได้เลย พวกเราเป็นสัตว์กินพืช” ราชินีกระต่ายกระดิกหางไปมาด้วยความดีใจและไม่เชื่อว่าเธอจะตอบตกลงกับข้อเสนอแบบนี้ นอกจากนี้..เธอค่อนข้างที่จะสุภาพด้วย “งั้นก็ตกลงตามนี้นะท่าน ข้าก็จะจัดส่งอาหารไปให้ท่านตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปที่บ้านของท่านนะคะ”

“ลำบากหน่อยน้า--”

“ไม่ๆ ไม่มีปัญหาเลยเจ้าคะ”

“ถ้าไม่มีอะไรฉันกลับไปนอนต่อละ”

“ดูแลตัวเองด้วยนะท่านเทพ!”

“บายยย!”

“ท่านเทพ อีกเรื่องนึง!”

“โอ้?”

“ข้าขอรู้ชื่อท่านได้ไหม ? เอ่อข้าควรจะพูดกับท่านยังไงดี ?”

“โอ้ ฉันชื่อเฉินหยิง”

“งั้นท่านเทพเฉิน รักษาตัวด้วยนะคะ... “

 

 




NEKOPOST.NET