(นิยายแปล)My Master Disconnected Yet Again ยอดนักดาบจืดจาง ตอนที่ 1 | Nekopost.net 
NEKOPOST

(นิยายแปล)My Master Disconnected Yet Again ยอดนักดาบจืดจาง

Ch.1 - การประชุมปีศาจ


ในคืนที่หนาวเหน็บของฤดูใบไม้ร่วง บ้านเรือนต่างๆในดินแดนมรรตัยได้ปิดประตูบ้านและปิดไฟอย่างมืดสนิท ทุกอย่างในบริเวณนี้เงียบสงัด ราวกับว่าไม่มีคนอยู่

ลึกเข้าไปในป่าและหุบเขานั้นมีปีศาจหลายพันตัวอาศัยอยู่

ปีศาจหลายสายพันธุ์เคยอยู่ร่วมกันมาก่อนก่อนที่จะเกิดความแตกแยกขึ้นไม่ว่าจะเป็นเสือ กระต่าย สุนัขจิ้งจอก หรืองู… ปีศาจทุกสายพันธุ์อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้ ในช่วงเวลานี้ผืนป่านั้นเต็มไปด้วยเสียงของปีศาจหลากหลายสายพันธุ์ บางตนก็ร้องอย่างน่าหวาดกลัว บางตนก็ร้องอย่างมีเสน่ห์  และเหนือเหล่าอมนุษย์พวกนั้นคือตำแหน่งของเหล่าราชาปีศาจทั้งสิบตน ปีศาจผู้แกร่งกล้าทั้งสิบตนยืนอยู่บนจุดสูงสุดของอาณาจักรปีศาจ แต่พวกเขากลับขมวดคิ้วติดกับเป็นโบว์

“ปีศาจทั้งหลาย ข้าเชื่อว่าพวกเราได้ตระหนักถึงเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดเมื่อเร็วๆมานี้!” เสือ หนึ่งในสายพันธุ์ที่เป็นใหญ่ที่สุดในเหล่าปีศาจ ดังนั้นพวกปีศาจจึงฟังคำสั่งเขาและเงียบลงเมื่อราชาเสือพูด “ในฐานะสหายปีศาจด้วยกัน เมื่อเราเผชิญกับวิกฤตแบบนี้ ข้าว่าเราควรทิ้งความแตกแยกและควรหันมาสามัคคีกันเพื่อต่อสู้กับปัญหาที่เรากำลังเผชิญอยู่กันก่อนเถอะ”

“แต่ข้าว่าเรื่องนี้มันมีบางอย่างผิดปกติอยู่นะ” ราชาหมาป่าขมวดคิ้ว “เรายังไม่มีรู้เลยว่าใครเป็นคนโจมตีเรา และเราก็ไม่รู้จุดประสงค์ของพวกนั้นด้วยด้วย”

“มันจำเป็นด้วยเหรอที่ต้องรู้ ?” ราชาเสือตะคอกใส่ราชาหมาป่า “จะเป็นใครได้ละ นอกเสียจากจะเป็นพวก3สำนัก6โรงเรียนนั้น แกคิดว่าใครจะทำเรื่องแบบนี้ได้อีกละ หะ? ลองคิดดูละกันว่าเราต้องสูญเสียพี่น้องปีศาจไปกี่ตนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา”

“แต่เราพยายามอยู่ห่างจากพวกนั้นมากที่สุดแล้วนะ แล้วทำไมพวกนั้นถึงยังรุกรานอาณาจักรปีศาจของเราละ ?” ราชาปีศาจตนอื่นถามอย่างสงสัย

“ใช่แล้ว แย่ที่สุดปีศาจของเราที่อยู่นอกอาณาเขตของอาณาจักรปีศาจก็อาจจะแค่กินมนุษย์ธรรมดา มันก็ไม่ใช่ว่าพวกเราไปกินคนของ3สำนัก6โรงเรียนนี้หว่า?” วิเคราะห์โดยราชางู “พวกเขาไม่เห็นจะต้องทำกันขนาดนี้เลยนี่ ?”

“ไม่ มันเป็นเช่นนั้นหรอก” ราชาเสือดำตอบอย่างไม่พอใจ “ตลอดหลายปีที่ผ่านมามีปีศาจตนไหนบ้างที่ไม่เคยกินมนุษย์มาก่อน ? เหตุใดทั้ง3สำนัก6โรงเรียนนั้นจึงทำให้เรื่องมันวุ่นวายด้วยละ? ข้าไม่คิดว่าพวกนั้นเป็นคนทำหรอก”

“ก็ถูก ทุกคนก็รู้ดีว่า รังสีปีศาจของดินแดนเรามันรุนแรงขนาดที่ทำลายพื้นผลของชาวนาจนเหี้ยน ปรกติเลยไม่ค่อยมีคนรุกร้ำดินแดนของเราอยู่แล้ว แล้วทำไมจู่ๆพวกนั้นถึงต้องมาระดมคนกันมาแถวชายแดนเขตด้วยละ”

“แต่…นอกเหนือจากหกโรงเรียนสามนิกายแล้วใครละที่มีความสามารถพอที่จะฆ่าปีศาจทุกตัวที่ก้าวออกจากอาณาเขตของปีศาจตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ?” ราชาเสือพูด

ราชานกอินทรีย์พยักหน้าเหมือนนึกบางอย่างออก เขาสะบัดขนแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าปีศาจที่ออกจากอาณาจักรของปีศาจของเราไป พวกนั้นจะถูกฆ่าตายอย่างไร้ความปราณี ร่างกายของพวกเขาโดนถลกหนังและถูกเผาจนเกรียม และศพนั้นก็ถูกทิ้งไว้ให้แห้งบนต้นไม้ในป่า…มันทำได้เลวทรามยิ่งกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก!”

“ข้าชักเริ่มหมดความอดทนแล้วนะ” ราชาเสือกระทืบเท้าแล้วลุกขึ้นยืนอย่างโมโห “ราชาปีศาจทุกสหาย แทนที่เราจะมาเดาต้นเหตุของเรื่องทำไมเราถึงไม่ช่วยกันคิดหาทางออกและหาคนที่ทำผิดมาลงโทษละ ข้าเชื่อว่าไม่ว่ามันจะเก่งกล้าขนาดไหน มันก็ไม่อาจทัดเทียมกับกองทัพปีศาจอันเกรียงไกรได้หรอก”

ราชาปีศาจอีก9ตนที่เหลือนั้นตอบรับคำของราชาเสือทันทีที่ได้ยิน แทนที่จะนั่งกลัวหัวหดพวกเขาเลือกที่จะใช้กำลังลงมือเลยดีกว่า

 “ถูกต้อง” ราชากวางเป็นคนพูด “ลูกๆของข้าต้องตายด้วยน้ำมือของพวกมัน! แทนที่เราจะมานั่งเดากันข้าว่าเราควรจะไปฆ่ามันเดียวนี้เลยดีกว่า ถึงแม้พวกมันจะเป็นคนจาก3สำนัก6โรงเรียนจริงๆ แล้วพวกเรากลัวพวกนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

“ต้องอย่างนั้นสิ! นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงมารวมตัวกันในวันนี้ ไม่ว่าใครจะเป็นคนฆ่าพี่น้องเรา เราต้องลากตัวมันมาลงโทษให้ได้เพื่อล้างแค้นให้กับพี่น้องเรา!” แม้แต่ราชากระต่ายที่ขี้อายยังโมโห เพราะยังไงสายพันธุ์ที่ดูเหมือนจะเสียหายมากที่สุดคือกระต่ายนั้นละ

“เห็นด้วย! ถ้าเรายังนิ่งเฉยแน่นอนว่ามันไม่หยุดแค่นี้แน่!”

“วิญญาณของพี่น้องเราที่ตายไปแล้ว เราสาบานว่าจะแก้แค้นให้อย่างแน่นอน!”

“เราจะกำจัดมนุษย์ที่น่ารังเกียจเหล่านั้นแล้วนำสันติสุขกลับคืนอาณาจักรปีศาจของเรา!”

“แด่อาณาจักปีศาจ…!!”

ราชาปีศาจคนอื่นๆลุกขึ้นยืนเพื่อสนับสนุนและแม้แต่ปีศาจที่รวมตัวกันก็กางกรงเล็บออกมาเพื่อเตรียมที่จะแก้แค้น พวกเขาเป็นกองทัพที่เตรียมพร้อมที่จะทำสงครามอยู่เสมอ เสียงคำรามจากปีศาจหลายตนดังขึ้นทั่วผืนป่า

“เฮ้…” เสียงลงที่พัดแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางฝูงปีศาจ”ฉันว่าไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลยนี้”

และนั้นดึงดูดความสนใจของปีศาจทุกตน เสียงคำรามหยุดลงอย่างไม่ได้นัดหมาย และปีศาจทุกตนก็สแกนสภาพแวดล้อมของพวกเขาทันทีเพื่อหาตัวต้นเสีย

“มันเป็นใคร ?” ราชาเสือคำรามอย่างดุเดือดขณะที่สายตานั้นก็สาดส่องหาตัวคนร้าย

แม้ว่าประสาทของปีศาจนั้นจะเร็วมากเพียงใดก็ไม่สามารถหาต้นเสียงนั้นเจอ

“ใคร! ใครหน้าไหนที่พูดแบบนั้น ?” ราชาเสือเริ่มโมโห “ไอ้ขี้ขลาด ออกมาซิวะ!”

“นี่! ฉันอยู่นี่!”

“ไหนวะ?” ปีศาจทุกตนมองไปรอบๆของพวกเขาอีกครั้ง แต่ก็ยังหาไม่เจอ

“ตรงนี้ไง ทางนี้!” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง “ทางซ้าย ซ้ายอีกหน่อย…ซ้ายไปแล้วโว้ย! นั้นละ ทางขวาอีกนิดนึง…โว้ยยย พวกนายตาถั่วกันรึไงเนี่ย เป็นงูฉกตาตายไปแล้ว นี่มองทางนี้เซ่ ทางนี้!”

ปีศาจทำตามคำสั่งเสียงนั้น แต่เขาก็ยังหาตัวไม่เจอ

“เฮ้อ ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าฉันอยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน!”

หลังจากที่ถอนหายใจไปเฮือกใหญ่แล้ว ต้นเสียงนั้นก็ดูเหมือนว่าจะพยายามปีนขึ้นมานั่งบนบัลลังก์ที่เหล่าราชาปีศาจกำลังนั่งอยู่ และในที่สุด เหล่าราชาปีศาจก็ได้เจอกับต้นเสียง(ซักที)

เป็นหญิงสาวที่แต่งตัวด้วยชุดคลุมสีเทา ไหล่ของเธองอเล็กน้อยอย่างอ่อนแรงและดวงตาของเธอก็ดูเหมือนร่างที่ไร้วิญญาณ เธอดูเหมือนจะห่อเหี่ยวใจตลอดเวลา สภาพของเธอตอนนี้เหมือนเป็นผู้หญิงที่นอนอืดขี้เกียจออกไปข้างนอกมากกว่าคนที่บุกรุกอาณาจักรปีศาจ เธอตัวเล็กผอมบาง สีหน้าของเธอออกไปทางขาวเหลืองเปร่งปลั่ง(ตามรูปหน้าปกนิยายเลย)

 ทันใดนั้นมีคำหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในใจของปีศาจทุกตน “กระจอก สภาพดูกระจอกชิบหายเลย ปีศาจกากๆยังตบปลิวได้ในดอกเดียวเลยมั่งหน่ะ”

ก็ไม่แน่ใจเลยที่พวกนั้นจะหาเธอไม่เจอ เพราะตอนแรกในหัวพวกนั้นคือคนที่ทำเรื่องแบบนี้ต้องเป็นผู้ชายกล้ามปูหน้าเหี้ยมๆหรือแบบเป็นเทพกระบี่ที่มีออร่าเรืองแสงได้ ไม่ใช่ผู้หญิงสภาพเหมือนพึ่งตื่นนอนแบบนี้

ราชาเสือเลือดร้อนไม่สามารถทนกับสิ่งนี้ได้ ด้วยเสียงที่อึกทึกครึกโครมเขาพูดว่า “หึ เจ้านี้ก็ช่างกล้านะ ที่ใช้ร่างนั้นในที่แบบนี้” ปรกติแล้วปีศาจจะสามารถจำแลงร่างกายได้ แต่นี้เป็นการชุมนุมราชาปีศาจ ซึ่งปีศาจทุกตัวจะเปิดเผยร่างที่แท้จริงออกมา แต่เธอกลับยังคงร่างหญิงสาวไว้ ซึ่งมันเหมือนเป็นการเหยียดหยามราชาเสือ“เจ้าไม่กล้าที่จะเปิดเผยร่างที่แท้จริงของเจ้ากับพวกเรางั้นเหรอ เจ้าเป็นปีศาจอะไรกัน?”

“ฉันเป็นมนุษย์” หญิงสาวคนนั้นตอบสั้นๆ

“ปีศาจมนุษย์งั้นเหรอ!?” ราชาเสืออึ้ง “มนุษย์ปีศาจ? คืออะไร ฉันไม่คืออะไรฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าปีศาจจะไปมีอะไรกับมนุษย์จนเกิดเป็นลูกครึ่งได้!”

“…” หน้าของเธอบูดในทันที แล้วทำหน้าแบบ อย่ามาดูถูกกันนะโว้ย

“กล้ามากที่ปีศาจชั้นต่ำอย่างเจ้ามาเข้าร่วมประชุมราชาปีศาจขนาดนี้” ราชาเสือมองหญิงสาวคนนั้น “ปีศาจชั้นต่ำเช่นเจ้า กล้าดียังไงมาพูดเรื่องไร้สาระและขัดขวางการชำระแค้นของพวกเราปีศาจแบบนี้!”

“ฟังฉันก่อน ฉันจริงจังนะ” ผู้หญิงคนนั้นยกมือของเธอขึ้นโดยไม่ได้สนคำพูดเมื่อกี้ อย่างไรก็ตามท่าทางของเธอนั้นนั้นดูอ่อนแอมาก “ไม่จำเป็นที่นายต้องหาตัวคนร้ายเพื่อแก้แค้นหรอก!”

“โอหัง!” ราชาเสือพ่นไฟออกมาตอนคำราม “เจ้าคิดว่าข้าจะไม่กล้า เขมือบปีศาจชั้นต่ำอย่างเจ้างั้นเหรอ?”

“ดีเลย ก็หลังจากที่นายเขมือบฉันไปแล้วนายก็จะได้ไม่ต้องออกเดินทางไปให้เสียแรงอีกไง”

“เจ้าหมายถึงอะไรกัน ?”

“ที่ฉันกำลังจะบอกก็คือ ไอ้นักฆ่าเลือดเย็นที่สังหารหมู่ถลกหนังเผาเป็นจุลย์เหล่าปีศาจทั้งหลายที่ล้ำเส้นเขตแดนนั้น..”เธอถอนหายใจแล้วจบไปที่ผ้าคลุมสีเทาที่อกตัวเองด้วยสีหน้าเหมือนคนพึ่งตื่นนอนเหมือนเดิม แล้วชี้ไปที่ตัวเอง “คือฉันเองแหล่ะ!”

ปีศาจทั้งหมดก็แบบ “….”

บรรยากาศทั้งหมดเงียบเฉียบไปและ

สามวินาทีต่อมา…

“เก็บมันซะ!”

ทันใดนั้นปีศาจทุกตัวก็ได้สติแล้วกระโจนใส่หญิงสาวคนนั้นทันที

ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจอย่างปลงๆด้วยสีหน้าเดิมๆ

เจ้าพวกนี้นี่---รนหาเรื่องซะแล้ว!

ห้านาทีต่อมา

ซากปีศาจกระจัดกระจายกองเกลื่อนไปทั่วแผ่นดิน มีเลือดไหลนองไปทั่วจนไหลเป็นแม่น้ำ

และในตอนนั้นเอง ก็เป็นการปิดฉากการชุมนุมใหญ่ปีศาจครั้งแรก และครั้งสุดท้าย!




NEKOPOST.NET