[นิยายแปล] บันทึกราชันย์เทพอสูร ตอนที่ 67 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] บันทึกราชันย์เทพอสูร

Ch.67 - เล่มที่ 3 บทที่ 67 แย่งประมูล


  หลังจากรับขวดยาหลายใบมาจากเนี่ยหลี เนี่ยเอินเปิดขวดใบหนึ่งออก ไม่นานก็เห็นว่าภายในเต็มไปด้วยยาเสริมพลังวิญญาณ ยารวมสมาธิ และยาสงบอารมณ์! ไม่ว่าจะเป็นยาเสริมพลังวิญญาณ ยารวมสมาธิ หรือยาสงบอารมณ์ แต่ละเม็ดมีขนาดเล็กมาก ทว่าเป็นยาแท้ๆ!

        อย่างไรก็ตาม ตรงนี้มียาสงบอารมณ์อยู่หนึ่งร้อยเม็ด โอสวรรค์ ต้องรู้ว่าคุณสมบัติของยาสงบอารมณ์นี้มีฤทธิ์แรงกว่ายารวมสมาธิถึงสิบเท่า นอกจากครอบครัวชั้นสูงเพียงไม่กี่ครอบครัวแล้ว ผู้ใดจะสามารถชื่นชมกับยาระดับนี้ได้ ยาสงบอารมณ์นี้ไม่สามารถหาซื้อได้ตามท้องตลาด

        สำนักประมูลวายุหิมะใจกลางเมืองกวงฮุยเคยนำยาสงบอารมณ์ชุดหนึ่งออกมาขาย ยาสงบอารมณ์เม็ดหนึ่งประมูลขายได้ถึงหนึ่งล้านห้าแสนเหรียญจิตอสูรแล้ว! หนึ่งร้อยเม็ดรวมกันก็มากกว่าหนึ่งร้อยล้านเหรียญจิตอสูรเสียอีก!

        ครั้นครุ่นคิดถึงตัวเลขนี้ เนี่ยเอินแทบเป็นลมแล้ว ต่อให้มีเงินมากมายเท่านี้ เว้นแต่จะมีช่องทางพิเศษอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นก็ยากที่จะหาซื้อยาสงบอารมณ์ในตลาดได้

        “ยาเหล่านี้แพงเพราะว่าเพิ่งถูกปล่อยออกสู่ท้องตลาด ความจริงสมาคมนักปรุงยาวิเศษมีตุนไว้มากมาย ดังนั้นราคาในอนาคตข้างหน้าก็จะค่อยๆ ลดลงไปเอง ยาจำนวนนี้ไม่นับว่ามากมายอันใด การสนับสนุนตระกูลเทียนเหินถือหน้าที่ของสมาชิกทุกคนในตระกูล!” เนี่ยหลีพูดอย่างองอาจผึ่งผาย

        เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี เนี่ยไห่ยิ่งกว่าห่อเหี่ยวสิ้นหวังแล้ว เมื่อครู่เขาเอ่ยขอเนี่ยหลี เนี่ยหลีกลับไม่ใส่ใจที่จะให้ยาวิเศษแก่เขาแม้สักนิด ยังพูดกระทั่งว่าหากเนี่ยไห่ต้องการแย่งยาวิเศษไปจากเขา เขาจะฟ้องผู้อำนวยการหยาง ไม่มีความสนใจที่จะส่งเสริมครอบครัวแม้แต่น้อย ทว่าเมื่อเนี่ยเอินเอ่ยปาก เนี่ยหลีกลับส่งมอบยาวิเศษมากมายออกมาให้ทันที เนี่ยไห่รู้สึกว่าฐานะประมุขของตนนี้ช่างไร้ประโยชน์เสียจริงๆ

        คิดไม่ถึงว่าจะส่งมอบยาเสริมพลังวิญญาณออกมาถึงห้าพันเม็ด ยารวมสมาธิหกร้อยเม็ด ยังมียาสงบอารมณ์อีกหนึ่งร้อยเม็ด เนี่ยไห่รู้สึกว่าหัวใจของตนสั่นแล้วสั่นอีก ยาเหล่านี้เพียงพอให้ตระกูลเทียนเหินใช้ไปอีกนานทีเดียว!

        “ผู้อาวุโสรีบเก็บไว้ให้ดี เมื่อกลับไปถึง แจกจ่ายพวกมันให้แก่ผู้คนในตระกูลสาขาของเราไว้ใช้!” เนี่ยหลีย้ำเตือนเนี่ยเอิน

        เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี เนี่ยเอินจึงได้สติ รีบเก็บยาเหล่านี้เข้าไว้ในแหวนมิติ สายตากวาดมองออกไปไกลด้วยความกังวล ขณะพูด พวกเขาควบคุมเสียงไม่ให้เล็ดรอดออกไป ดังนั้นประมุขทั้งสี่ตระกูลจึงไม่ได้ยิน เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น เนี่ยเอินจึงค่อยเบาใจ

        เมื่อคิดถึงยาที่เก็บอยู่ในแหวนมิติ เนี่ยเอินรู้สึกสุขใจยิ่ง ยามากมายเหล่านี้ยิ่งกว่าเพียงพอที่จะทำให้สาขาของตระกูลมีความก้าวหน้าขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง! ตระกูลเทียนเหินมีทั้งหมดแปดสาขา ปกติระหว่างแต่ละสาขายังมีความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ กันอยู่ ดังนั้นเนี่ยเอินจึงไม่คิดจะใจกว้าง

        “เนี่ยหลี ผู้อาวุโสเนี่ยเอิน พวกเจ้าพูดเช่นนี้ไม่ถูกต้องแล้ว ทุกคนในตระกูลเทียนเหินล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน จะเห็นแก่ตัว ไม่สนใจผู้คนในสาขาอื่นได้อย่างไร?” เนี่ยไห่รีบพูด ดูจากความหมายของเนี่ยหลีและเนี่ยเอิน ดูท่าพวกเขาคงไม่คิดแบ่งปันยาเหล่านี้ให้สาขาอื่นแล้ว!

        เนี่ยหลีและเนี่ยเอินมองหน้ากัน จากนั้นเนี่ยหลีหันไปมองเนี่ยไห่ ทำหน้าสงสัยและเอ่ย “ยาวิเศษเหล่านี้เป็นของข้า ข้ายินดีจะให้กับผู้ใดก็ให้ผู้นั้น นี่ก็ไม่ถูกต้องหรือ? สาขาตระกูลของเรามิใช่ส่วนหนึ่งของตระกูลเทียนเหินหรอกหรือ? เมื่อคนในสาขาของเราแข็งแกร่งขึ้น ก็เท่ากับตระกูลเทียนเหินทั้งตระกูลแข็งแกร่งขึ้นด้วยเช่นกัน!”

        “จะด่วนสรุปเช่นนี้ได้อย่างไร! ยาวิเศษเหล่านี้ควรจะถูกแจกจ่ายออกไปให้กับทุกสาขาเพื่อให้เกิดผลดีที่สุด!” เนี่ยไห่รีบพูด “ยาตั้งมากมายเท่านี้ อย่างไรก็ต้องแบ่งให้กับสาขาอื่นๆ บ้าง?”

        เนี่ยเอินเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลเทียนเหิน ฐานะค่อนข้างต่ำต้อย กระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้ เป็นเพราะเนี่ยหลี เขาจึงกลายเป็นผู้อาวุโสคุมกฎของตระกูล เนี่ยเอินมักปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยดี ทว่าค่อนข้างอ่อนแอ ปกติจึงไม่ค่อยต่อสู้เพื่อผลประโยชน์เพื่อคนในสาขา ทว่าวันนี้ ในเมื่อมียาวิเศษมากมายอยู่ในมือ เนี่ยเอินจึงรู้สึกมีความเชื่อมั่นขึ้นมาเต็มที่

        ยาเหล่านี้ย่อมเพียงพอที่จะตัดสินอนาคตของทั้งตระกูลได้

        “ท่านประมุขเนี่ยไห่ เนี่ยหลีเป็นผู้มอบยาเหล่านี้ให้ข้า เนี่ยหลีอยากให้ผู้ใด ข้าก็จะให้คนผู้นั้น ข้าไม่มีอำนาจตัดสินใจ!” เนี่ยเอินพูดขึ้นด้วยความเคารพ โยนเรื่องกลับไปที่เนี่ยหลี อย่างไรก็ตาม เวลานี้เนี่ยหลีมีหยางซินคอยหนุนหลัง สามารถที่จะเพิกเฉยต่อเนี่ยไห่ได้

        “พวกเจ้า...” เนี่ยไห่หงุดหงิดแทบบ้า เจ้าปู่หลานคู่นี้สมรู้ร่วมคิดกันแล้ว

        เนี่ยหลีไม่คิดเตรียมตัวทะเลาะเบาะแว้งกับเนี่ยไห่ สาขาอื่นๆ ของตระกูล แน่นอนว่าอย่างไรก็ยังต้องให้ความสนับสนุนอยู่บ้าง ในเมื่อมียาวิเศษมากมาย ผู้คนในสาขาของเขาย่อมใช้ไม่หมดอยู่แล้ว อีกทั้งอนาคตข้างหน้าก็จะได้เพิ่มขึ้นอีก ไม่จำต้องใส่ใจเรื่องพวกนี้มากนัก

        “ท่านผู้อาวุโส ยาเหล่านี้พวกเราแบ่งให้กับทางตระกูลสองในห้าส่วน” เนี่ยหลีจ้องมองเนี่ยเอินและพูด

        “อืม ตกลง” เนี่ยเอินพยักหน้าหงึกๆ พูด เขาเองก็มิใช่คนที่ไม่รู้จักมองภาพรวม

        “สามในห้าส่วน!” เนี่ยไห่ต่อรอง

        “แค่สองในห้าส่วน หากท่านประมุขเนี่ยไห่ไม่ต้องการก็ช่างเถอะ” เนี่ยหลีส่ายศีรษะและพูดอย่างหนักแน่น ยาตั้งมากมายเท่านี้ ต่อให้แบ่งไปแค่สองในห้าส่วนก็นับว่าเกินพอแล้ว มันเพียงพอที่จะทำให้ตระกูลเทียนเหินใช้ไปได้อีกพักใหญ่

        “อย่างนี้เป็นยังไง พวกเราแบ่งครึ่งหนึ่งให้กับทางตระกูลดีหรือไม่” เนี่ยเอินพูดขึ้นอย่างรอมชอม

        “ผู้อาวุโสช่างรู้จักมองภาพรวม เนี่ยไห่ต้องขอบคุณเจ้าแล้ว!” เนี่ยไห่ยกสองมือขึ้นคำนับและพูดอย่างจริงจัง มีครึ่งหนึ่งถือว่าดีมากแล้ว ไม่ว่าอย่างไร จำนวนของยาเหล่านี้มีมากมายเกินความคาดคิดของเขานัก

        “ท่านประมุขเนี่ยไห่พูดเช่นนี้ หมายความว่าข้าไม่รู้จักมองภาพรวม?” เนี่ยหลีสองคิ้วเลิกสูงเล็กน้อย

        “ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น เสี่ยวหลีเข้าใจผิดแล้ว ข้าต้องขอโทษเสี่ยวหลี เสี่ยวหลีสามารถส่งเสริมยามากมายให้แก่ครอบครัว นี่ย่อมหมายความว่าเสี่ยวหลีมีความใส่ใจต่อตระกูล!” เนี่ยไห่ตกใจจนรีบขอโทษ หากเนี่ยหลีโมโหและริบยาทั้งหมดคืน เขาคงต้องร้องไห้แล้ว

        อย่างไม่ทันรู้ตัว เนี่ยหลีก็ควบคุมทั้งตระกูลไว้ได้แล้ว ฐานะประมุขของตระกูล หากให้เนี่ยหลีพูด ล้วนไม่มีความหมายอันใด หากเนี่ยหลีโกรธขึ้นมา เนี่ยไห่ยังต้องรีบเอ่ยปากขอโทษอย่างระมัดระวังตัว แม้เนี่ยไห่จะเศร้าใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา เมื่อคิดถึงยาวิเศษเหล่านั้น ความโกรธอะไรเนี่ยไห่ก็ล้วนเลิกคิดแล้ว มียาวิเศษมากมายเพียงพอที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงให้แก่ตระกูลเทียนเหินได้ปานนี้ ต่อให้ต้องโมโหมากกว่านี้ก็ถือว่าคุ้ม

        เนี่ยหลีร้องฮึสองครั้งจึงหันไป เนี่ยเอินเห็นภาพฉากนี้แล้วก็อดรู้สึกขำขึ้นมามิได้ ที่ผ่านมา ยามเมื่อเนี่ยหลีพบเห็นผู้อาวุโสภายในหมู่บ้าน เขาจะหวาดกลัวจนแทบทำอะไรไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงเนี่ยไห่ ทว่าเวลานี้สถานการณ์กลับเป็นตรงกันข้าม เนี่ยไห่อยู่ต่อหน้าเนี่ยหลี กระทั่งหายใจก็ยังต้องกลัว ยังจะหาความสูงส่งเยี่ยงประมุขของตระกูลได้จากที่ไหน?

        การประมูลยาทั้งสิบชุดในที่สุดจึงเสร็จสิ้นลง พวกมันถูกขายให้กับหลายตระกูลและพวกพ่อค้า ทุกคนที่ประมูลซื้อยาวิเศษได้ต่างมีสีหน้าตื่นเต้นยินดี

        เวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นเนี่ยไห่หรือเนี่ยเอิน ต่างมีความรู้สึกว่าตนอยู่เหนือกว่าผู้คนในที่นี้

        “เพื่อยารวมสมาธิหนึ่งร้อยเม็ด ต้องแย่งชิงกันดุเดือดถึงเพียงนี้เชียว!”

        สำนักประมูลหงเยวี่ยได้รับยาเสริมพลังวิญญาณและยารวมสมาธิมาเพียงหนึ่งพันเม็ดและหนึ่งร้อยเม็ดตามลำดับ หากคำนวณออกมาเป็นตัวเงิน ก็ย่อมมีมูลค่ามหาศาลยากจะจินตนาการถึงได้ ยังไม่ต้องพูดถึงยาสงบอารมณ์เหล่านั้นอีก!

        ในใจของเนี่ยเอินตื่นเต้นสุดขีด ยังคิดว่าตนอยู่ในความฝัน สองมือเผลอแตะแหวนมิติ เป็นครั้งแรกที่แหวนมิติของเขามีโอกาสได้ซุกซ่อนของล้ำค่าปานนี้ไว้ อดที่จะรู้สึกเคร่งเครียดขึ้นมามิได้ เริ่มหวาดกลัวว่าจะถูกขโมย แม้ว่าการเก็บพวกมันเอาไว้ในแหวนมิติถือว่าปลอดภัยยิ่ง ทว่าเขาก็ยังกังวลอย่างหนัก

        ส่วนเนี่ยไห่ที่อยู่ด้านข้าง จู่ๆ ก็ทำตัวราวกับเป็นผู้คุ้มกันของเนี่ยเอิน หากมีใครกล้ามาชิงยาวิเศษของพวกเขาไป พวกเขาคงต้องทุ่มชีวิตเข้าต่อสู้กับผู้อื่นแล้ว!

 




NEKOPOST.NET