[นิยายแปล]ไปจีบสาวที่โลกอนิเมะกันเถอะ! ตอนที่ 1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]ไปจีบสาวที่โลกอนิเมะกันเถอะ!

Ch.1 - จุติ และ ระบบบัดซบ


“เราอยู่ไหนวะเนีย!!!”

 

ด้วยเสียงแหกปากที่ดังสนั่น ทำให้นกน้อยที่กำลังนอนอยู่ตื่นตกใจกระพือปีกบินขึ้นฟ้าเต็มไปหมด แต่ไอ้ตัวต้นเหตุก็แกล้งทำเป็นไม่เห็นด้วยสีซังกะตาย

 

ชายหนุ่มคนนี้มีผมและตาสีดำ อายุราว ๆ 20 ปี แม้ใบหน้าจะไม่น่าเกลียด แต่ก็ไม่ได้หล่อมากนัก ตอนนี้เขากำลังนั่งยองๆอยู่หลังต้นไม้

 

เขาเงยหน้ามองฟ้า แต่กลับเห็นเพียงแค่ต้นไม้ที่สูงเสียจนไม่เห็นเส้นขอบฟ้า ทำเขาอยากร้องไห้แต่มันดันไม่มีน้ำตาไหล....

 

ใครจะไปคิดล่ะว่าหลังตื่นนอน ตนเองจะมาโผล่อยู่ในที่บัดซบที่ไม่เห็นแม้แต่เงามนุษย์คนเดียวแบบนี้ แน่นอนว่านี้เป็นแค่ความคิดของเด็กหนุ่มคนเดียว ถ้าในสายตาคนนอกจะเห็นว่าป่านี้ดูเงียบสงบดีมาก 

 

เขาก็คิดนะว่าตนยังอยู่ในฝันรึเปล่า แต่จากแผลถลอกสดๆบนแขนเป็นหลักฐานชั้นดีที่กำลังตอกเย้าความจริงอันโหดร้ายนี่อยู่!

 

"อย่าบอกนะว่านี่คือการถูกส่งมาต่างโลกในตำนาน? แต่ทำไมไม่เห็นมีสูตรโกงบ้างเลยล่ะวะ? ตามสูตรแล้วตูต้องโดนส่งไปเกิดใหม่ไม่ใช้? แต่กลับมาโผล่ในป่าอะไรก็ไม่รู้ที่ไม่เห็นใครสักคน เชี่ย!แล้วจะให้ตูทำไงฟะ ถนนหนทางก็ไม่รู้.......เอ่อ..ท่านมหาเทพแห่งการเคลื่อนย้าย ท่านกำลังล้อผมเล่นใช้ไหม?" เขานั่งบนพื้นลงอย่างหมดแรงโดยไม่สนว่าตูดจะเปลี่ยนขี้ดิน ชายหนุ่มพูดพึมพำอะไรสักอย่างไม่หยุด

 

ควรพูดว่าสมแล้วที่เป็นโอตาคุมั้ยเนี่ย?

 

บางทีอาจะเป็นเพราะท่านเทพได้ยินคำพูดของเขาที่บ่นตนเองไม่หยุดด้วยความเหนื่อยใจ จึงมีเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ดุจเครื่องจักร ดังขึ้นมา

 

“กำลังเปิดระบบ ... เปิดระบบสำเร็จ! ยินดีที่ได้รู้จัก ยูสเซอร์ที่นับถือ.....”

 

คุณลองคิดดูนะ เมื่อคนๆหนึ่งอยู่ในสถานที่ที่เปล่าเปลี่ยวและเงียบสนิทที่ซึ้งมองไปทางก็ไม่เห็นเงาหัวมนุษย์แม้แต่คนเดียว จู่ๆก็มีเสียงที่เย็นชาดังขึ้น จะมีปฏิกิริยาแบบไหน? ตอนนี้ใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนี้จะบอกคุณเอง

 

เห็นเพียงแค่ร่างเขาสั่น ก่อนจะกรีดร้องแล้วกระโดดโหยงขึ้นมาออกมา ความสูงนี้มากพอที่ทุบทำลายสถิติการกระโดดที่สูงที่สุดได้เลย ขอบอกก่อนว่า อนึ่งขอย้ำอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขาเป็นแค่โอตาคุที่นอนขี้เกียจไปวันๆเท่านั้น ไม่ใช้นักกีฬาทีมชาติที่ไหน

 

“คะ..ใครกัน..อย่าเล่นแบบนี้สิเฮ้ย เอ็งคิดว่าตูจะกลัวรึ? จะบอกไรให้ ถ้าให้เลือกระหว่างกินข้าวหรูๆกับดูอนิเมะ ตูเลือกอดข้าว7วัน7คืนดูอนิเมะจนหิวสุดๆแล้วค่อยกินดีกว่า เพราะงั้นฉันจะไม่มาตายในที่ที่ประหลาดแบบนี้แน่ เข้าใจที่พูดมั้ย?” เด็กหนุ่มเอ่ยพูดเร็วรัวชนิดแทบลิ้นพันกัน ขณะที่ขาก็สั่นพั่บๆไปด้วย

 

“……” สิ้นเสียงเขาก็มีแต่ความเงียบตอบกลับมา เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายก่อนจะหันซ้ายหันขวามองไปรอบตัว ขณะเดียวกันในใจก็อดด่าที่เองที่อะไรไม่รู้เรื่องออกไปไม่ได้

 

บางทีอาจเป็นเพราะเขาเริ่มคุมสติได้เล็กน้อย กลืนน้ำลายและพยายามหยุดความคิดที่กำลังสั่งให้วิ่งหนีไปซะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆว่า “ฮะ..เฮ้..นะ.นายพูดอะไรบ้างสิ...”

 

นี่จะโทษเขาก็ไม่ได้ ไม่ว่าใครลองมาเจอสถานการณ์แบบเดียวกับเขาดูสิ คิดว่าจะสามารถใจเย็นอยู่ได้งั้นเหรอ? แล้วนับประสาอะไรกับเขาที่เป็นแค่ฮิคิโคโมริธรรมดา ที่แม้แต่ก้าวออกจากบ้านยังไม่ทำเลย

 

แต่น่าเสียดายที่ยังคงไม่มีเสียงตอบกลับ ราวกับว่าเสียงเย็นชาเมื่อกี้เป็นแค่ภาพลวงตายังไงยังงั้น

 

เด็กหนุ่มมองไปรอบๆด้วยแววตาตื่นกลัว ไม่นานนักเขาก็สูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ เพื่อสงบจิตใจตนเอง จากนั้นก็เปิดปากพูดอีกครั้งว่า “สวัสดี คุณคนที่พูดว่าระบบ.....”

 

พูดถึงตรงนี้เขาก็หยุดไป ก่อนที่จะเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง

 

ระบบ? เมื่อกี้เขาพูดว่าระบบเหรอ?.....ไม่ผิดแน่! นี่มันต้องเป็นระบบโครตโกงที่คนที่โดนส่งมาต่างโลกต้องมีติดตัวกันทุกคนแน่นอน!!

 

เอาจริงดิ? แบบมันต้องเช็ค!

 

คิดถึงตรงนี้ เขาก็ใจเย็นลงได้แล้ว ขณะที่เกาหัว เขาก็เอ่ยด้วยนำเสียงสงสัยว่า “ระบบครับ?”

 

พูดเสร็จปุป ก็มีเสียงเครื่องจักรดังตอบขึ้นมาทันที “ยินดีที่ได้รับใช้ ยูสเซอร์!"

 

เด็กหนุ่มเผลอตัวสะดุ้งตัวแค่เล็กน้อย เป็นเพราะเขาได้เตรียมใจรอไว้ก่อนแล้ว ไม่เหมือนเมื้อกี้เล่นไม่ให้ตั้งตัวเป็นใครก็ต้องตกใจล่ะวะ!

 

“’เอ่อ ... ระบบ ที่นี่ที่ไหนอ่ะ? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมอยู่ๆฉันถึงมาโผล่ที่นี่?” เขายิงคำถามรัวๆจนน้ำลายกระเด็นดุจปืนกล เขาอยากรู้ใจจะขาดอยู่แล้ว กับที่ที่ไม่มีแม้แต่รอบเท้าของมนุษย์ ดังนั้นเขาจึงเห็นระบเหมือนฟางเส้นสุดท้าย

 

“ปี๊บ! ตำแหน่งปัจจุบันของยูสเซอร์ โลกซิลวาเรีย ป่าสัตว์อสูร!"

 

....ห๊ะ? โลกซิลวาเรีย? ป่าสัตว์อสูร?

 

เอิ่มจากข้อมูลพวกนี้ เด็กหนุ่มสามารถสรุปได้หลายข้อ อาทิเช่น 1.เขาถูกส่งมา 2.จากชื่อของสถานที่นี้ เขาถูกส่งมายังโลกแบบตะวันตก 3.ถ้าที่นี่เป็นโลกปกติธรรมดาก็ถือว่าโชคดีไป แต่ถ้าเป็นโลกแฟนตาซีที่มีพวกเวทมนต์ล่ะก็....ดูจากชื่อ ป่าสัตว์อสูร บางทีโอกาสที่ตูจะรอดมันมากกว่าการที่ไปบอกรักผู้หญิงแล้วโดนหักอกกลับมาแค่เล็กน้อยเท่านั้น......

 

เขาสะบัดหัวแรงๆ ราวกับว่าจะโยนความคิดบัดซบพวกนี้ออกจากหัวให้หมด เขาเตือนตัวเองในใจไม่หยุด ว่านี่เป็นแค่การคาดเดามั่วๆ ใครจะไปรู้มันอาจจะผิดหมดเลยก็ได้ บางทีอาจจะเป็นแบบในนิยายแนวส่งมาต่างโลกตามมาตรฐานก็ได้ ที่อีกไม่นานเจาก็สามารถพิชิตโลก มีฮาเร็มเป็นของตัวเอง และทำให้โลกต้องจารึกชื่อตนเอง!

 

ตามในนิยายแล้วมันต้องเป็นแบบนั้นสิ!

 

อนิจจา นี่เป็นเพียงแค่ฝันกลางวันโง่ๆของโอตาคุคนหนึ่งเท่านั้น......

 

ไม่นานนัก เขาก็นึกถึงเจ้าระบบลึกลับนี้ได้ เด็กหนุ่มค่อยๆผ่อนคลายลง

 

สูดลมหายใจเข้าออกสองสามครั้ง และหัวเราะแห้งๆออกมา ก่อนที่จะยืดอกตัวตรง หันมาพูดกับความว่างเปล่า “ฉันสามารถกลับไปได้ไหม?”

 

“ปี๊บ! คำถามเกินขอบเขตที่ระบบจะตอบได้ แนะนำให้ยูสเซอร์หาคำตอบด้วยตัวเอง!”

 

ริมฝีปากเขากระตุกสองสามที เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า "เกินขอบเขตที่ว่ามันหมายความยังไงห๊ะ?"

 

ทันใดนั่นก็มีหน้าจอโผล่ออกมาตรงหน้า ถึงแม้มันจะมีสีแต่ทว่ากลับให้ความรู้ราวกับว่าเป็นภาพลวงตา มันเหมือนกับภาพที่ถูกฉายออกมาจากโปรเจคเตอร์เลย

 

เขามองมันด้วยสีหน้าเหรอหรา มองไปที่หน้าจอที่กำลังลอยอยู่ตรงหน้าเขา มีตัวอักษรลอยยู่ว่า สเตตัส อุปกรณ์ ไอเท็ม อบิลิตี้ และ อัญเชิญ มันดูเหมือนเกมเลย

 

ตอนนี้ ถ้าเขายังไม่รู้ว่าพวกนี้คืออะไร เขาคงล้มเหลวที่เป็น ฮิคิโคโมริ....ไม่ว่าดูยังไงนี้ ... มันก็คือเป็นระบบเทพที่ออกมาจากนิยาย!

 

เด็กหนุ่มกระโดดตัวลอยซึ่งสูงประมาณสามเมาตรอีกครั้ง โดยลืมเมื่อกี้ที่ตัวเองยังกลัวฉี่แทบแตกอยู่เลย.....

 

 

ตัวตูช่างเทพเสียจริง! เขาหัวเราะฮ๋าๆเหมือนคนสติไม่เต็ม

 

มองไปที่หน้าจอสถานะ ราวกับว่ามันเป็นคนรักของเขา ก่อนจะค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้และจูบมัน ขณะที่ยังอยู่ในโหมดคนบ้าเต็มตัว

 

เขาก็กดไปหน้าจอสถานะ

 

หน้าจอทั้งห้าหายไป และสิ่งที่ปรากฏคือ คำอธิบายค่าสถานะของเขา

 

ชื่อ : มนุษย์

ความสามารถ : ไม่มี

อุปกรณ์ : ไม่มี

แต้มอุมกรณ์(Ep) : 0

แต้มไอเท็ม(Ip) : 0

แต้มควาสามารถ(Ap) : 0

แต้มอัญเชิญ(Sp) : 0

เลเวล : 0

 

“……….”

อึ้ง จากสีหน้าของเขาบอกได้เลยว่าโครตอึ้งกับไอ้ค่าสถานะนี้ ใบหน้าของเด็กหนุ่มบิดเบี้ยวเปลี่ยนสีไปมา

 

แม้ว่าตอนนี้ จะไม่ใช้เวลามาตบมุข แต่เขาก็อดไม่ได้จริงๆ

 

“ฉันขอพูดอะไรหน่อยนะ ปกติแล้ว ค่าสถานะเริ่มต้นจะน้อยแบบนี้ ฉันก็รับได้ แต่เชี่ยนี้มันอะไรกัน? ไอ้ มนุษย์ นี้มันคืออะไรวะเ!!?” คนที่เคยเล่นMMORPG หรือคนที่เคยอ่านโนเวลเกมออนไลน์คงรู้ ตรงบรรทัดแรกจริงๆมันควรเป็นชื่อผู้เล่น......

 

“ฟู่….” สายลมพัดใบไม้บนพื้นลอยขึ้น และพัดมาโดนหน้าเด็กหนุ่ม ราวกับว่ากำลังเยาะเย้ยเขาอยู่

 

เงียบไปพักหนึ่ง ก็มีเสียงลึกลับของระบบดังขึ้น

 

“กรุณาเลือกชื่อเล่น!”

 

เมื่อกี่แกหยุดคิดไปสินะ!! ใช้แน่ๆ!! ไอ้บัดซบ!!!

 

เขาขยี้ผมบนหัวจนมันยุ่งเหมือนรังนกด้วยความหัวร้อน ขยี้จนพอใจแล้วก็ค่อยๆเอามือลงมาอย่างอ่อนแรง 

 

“กรุณาเลือกชื่อเล่น!”

 

มันเร่งเขายิกๆ ทำเขาอยากจะบีบคอฆ่าตัวตายจริงๆ ไม่นานนักเด็กหนุ่มก็ถอนหายใจยาวและพูดว่า “ชื่อของฉันคือ......”

 

หยุดคิดครู่หนึ่ง ที่นี่คือโลกใหม่ งั้นก็หมายความว่าเริ่มต้นใหม่ ชื่อเก่าของเขา คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

 

ในเมื่อนี้เป็นการพบกันในที่เงียบเชี่ยๆแบบนี้ ถ้างั้น.....เขาเงยหน้าขึ้น แล้วพูดว่า “วู่หยาน ต่อจากนี้ไปฉันชื่อ วู่หยาน”

 

เด็กหนุ่ม ไม่สิ......วู่หยาน ถึงมันจะเป็นชื่อที่ดูไม่ดีเท่าไหร่ แต่นี้เป็นสิ่งที่ตัวเขาตอนนี้คิดได้อ่ะนะ

 

“ปี๊บ! ยืนยัน ยูสเซอร์  วู่หยาน โปรดกดยืนยันสถานะจะถูกแก้ไขจาก มนุษย์ เป็น วู่หยาน” เขาพยักหน้าหงึกหงึกด้วยความพึงพอใจกับหน้าจอแบบเดิมที่คุ้นเคย(?)

 

ต่อจากนั้นด้วยความหวัง วู่หยานก็จิ้มไปที่หน้าจอ อบิลิตี้ และมีหน้าจอย่อยขึ้นมา3อัน 'สกิล' 'พรสวรรค์' 'สายเลือด' เขาคลิกอย่างไม่ลังเลไปที่สายเลือด

 

เนตรวงแหวน(ลูกน้ำ1อัน) : 1,000 Ap

เนตรวงแหวน(ลูกน้ำ2อัน) : 3,000 Ap

เนตรวงแหวน(ลูกน้ำ3อัน) : 10,000 Ap

เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา : 100,000 Ap

เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์ : 500,000 Ap

เนตรสังสาระ : 1,000,000 Ap

สายเลือดแท้(True Ancestor) : 500,000 Ap (@ไม่แน่ใจว่าสายเลือดแท้จากเรื่องไหน ที่ผมรู้ก็มี type moon ไม่ก็ strike the blood )

โอโรจิ : 500,000 Ap

 

มองไปที่ตัวเลขด้วยความตะลึง เขารีบกด 'กลับ' แม้ว่าจะกลับมาแล้ว แต่จิดใจเขาก็ยังไม่หายจากอาการช็อค

 

ตอนนี้ เขามั่นใจอย่างหนึ่งก็คือ ระบบเอ็งมันจะเทพไปไหนนนน แบบนี้มันออกจะท้าทายสวรรค์ใปมั้ย!

 

ด้วยระบบเทพเจ้านี้ เขาไม่เชื่อว่า ตนจะพิชิตโลกไม่ได้!!

 

ตอนนี้ เขารู้สึกดีมากดีสุดๆ ราวกับว่าตนยืนอยู่บนจูดสูงสุดของโลกก็ไม่ปาน ก้าวเท้าไปในเส้นทางที่เต็มไปซากศพ กวาดล้างซัตรูด้วยดาบที่มีพลังอันไร้ขัดจำกัดดุจจลาสบอส

 

อนึ่ง นี้เป็นอาการที่พบได้บ่อยในโรค ฮิคิโคโมริ หรือเรียกอีกชื่อว่า ‘อาการมโน’

 

วู่หยานยิ้มอย่างมีความสุข และกดไปที่ พรสวรรค์

 

เปลี่ยนเวกเตอร์ 

Lv1 : 500 Ap

Lv2 : 1,000 Ap

Lv3 : 5,000 AP

Lv4 : 50,000 Ap

Lv5 : 500,000 Ap

 

พันธสัญญาแห่งเปลวเพลิง : 300,000 Ap (จากเรื่อง เนตรเพลิงชานะ)

 

ดวงตามรณะ : 1,000,000 Ap (จากเรื่อง tsukihime)

 

รายการพวกนี้ ทำให้เอาเขาเบิกตากว้าง ก่อนจะหัวเราะอย่างคนบ้าอีกรอบ จากนั้นกดไปดูที่หมวด สกิล

 

ปราณน้ำแข็ง(Ice dou qi) : 10,000 Ap

ปรานความมืด(Dark dou qi): 10,000 Ap

เวทมนต์ศักดิ์สิทธิ์: 100,000 Ap

เวทมนต์เงา : 100,000 Ap

เวทมนต์อันเดด : 100,000 Ap

 

@ชื่อพระเอก แปลว่า ความเงียบ  




NEKOPOST.NET