[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 79 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.79 - การฝึกสปาร์ตันของลูกพี่ลูกน้อง


เมื่อเช้านี้ ท่านพี่ริวเซ่แปลกไป

หลังจากที่ท่านพี่นอนหลับไปทั้งคืนก็ดูกระปรี้กระเปร่าจนดูผิดแปลกไป

 

(หรือเพราะนอนบนเตียงเด็กผู้หญิงถึงได้เปลี่ยนไปงั้นเหรอ!?)

 

น่า ก็ดีแล้วที่เขาสบายดี ฉันไม่อยากให้เขาต้องล้มป่วยเหมือนเมื่อวานหรอก

 

(ท่านพี่ริวเซ่ดูกระตือรือร้นมากกว่าทุกที)

 

อย่างกับโดนอะไรสักอย่างเข้าสิง

 

“.... ท่านพี่หายดีแล้วเหรอคะ?”

“อ่า หายซะยิ่งกว่าหายดีอีก”

“งั้นก็ดีแล้วค่ะ ค่อยโล่งใจหน่อย”

“ขอบคุณมากนะที่ช่วยดูแลทั้งคืน”

 

จากนั้นจู่ๆ ท่านพี่ก็โน้มตัวลงมาแล้วจูบบนหน้าผากของฉันอย่างอ่อนโยน

 

“....ท ท่านพี่!?”

“มีอะไรเหรอบริทานี?”

 

มันไม่ใช่ “มีอะไรเหรอบริทานี” แล้ว ท่านพี่เพิ่งจูบฉันไปนะ

ทั้งที่ฉันคิดมากขนาดนี้ แต่สำหรับท่านพี่คงเป็นแค่คำทักทายแค่นั้นเอง

 

(นี่สติหลุดจนกลายเป็นเสือผู้หญิงไปแล้วรึไงค๊า?)

 

ฉันต้านทานจูบจากหนุ่มหล่อไม่ไหวน้า..

 

“...ไม่มีอะไรค่ะ”

“จริงด้วย บริทานีกำลังลดน้ำหนักอีกครั้งสินะ?”

“ค่ะ… ฉันต้องลดน้ำหนัก 10 กิโลเพราะมันเป็นคำสั่งของเจ้าหญิงด้วยนะคะ”

“งั้นเพื่อขอบคุณเรื่องเมื่อวาน พี่จะช่วยเอง”

“เอ๋”

“และมันยังเป็นความผิดของพี่เหมือนกัน ทั้งที่รู้ดีว่าเวลาบริทานีเครียดจะกินขนมเข้าไปโดยไม่รู้ตัว นี่ก็เพราะพี่ขาดความระวัง ดังนั้นเพื่อเป็นการชดใช้พี่จะขอรับผิดชอบด้วย”

“ท่านพี่…”

 

ท่านพี่จะช่วยฉันลดน้ำหนักล่ะ

ตั้งแต่วันนั้นการลดน้ำหนักของฉันก็เริ่มขึ้น โดยการฝึกงานเย็บปักถักร้อยไปด้วย ส่วนเรื่องขนตาปลอมคงไม่เป็นไร เพราะบอกแองเจล่าไปเรียบร้อยแล้ว

 

“จะว่าไปแล้วงานของท่านพี่ล่ะคะ?”

“เมื่อวานทำงานชิ้นใหญ่เสร็จแล้วล่ะ หลังจากนั้นก็ไปติดต่อเจ้าหน้าที่สายเดินเรือของเมืองหลวงไว้แล้ว แต่กว่าพวกเขาจะมาก็ต้องรอ เลยว่างอยู่นิดหน่อย ถ้าพี่อยู่ที่ห้องก็จะโดนพวกสาวๆ ขุนนางบุกเข้ามาอีก ถ้าอยู่เมืองหลวงอยู่กับน้องน่าจะดีที่สุด”

“...งั้นเหรอคะ เข้าใจแล้วค่ะ”

 

จากนั้นเราก็ย้ายสถานที่ไปที่สวนหลังปราสาทและเริ่มการวิ่งลดน้ำหนัก ถึงแถวสวนจะมีคนอยู่บ้าง แค่มาออกกำลังกายคงไม่เป็นไรมั้ง

 

“บริทานีควรฝึกเหมือนที่เคยทำในดินแดนฮาร์คส์ไว้ด้วยนะ อย่างฝึกทักษะป้องตัวน่ะ”

“...จริงด้วยนะคะ”

 

ลูกพี่ลูกน้องคอยให้คำแนะนำขณะที่ฉันกำลังออกกำลังกาย

ทั้งฝึกกล้ามเนื้อหน้าท้อง ทั้งฝึกทักษะป้องกันตัว นี่มันการฝึกนักรบสปาร์ตันชัดๆ

 

ผ่านมาครึ่งวัน การฝึกทั้งหมดก็เสร็จสักที

 

“พยายามได้ดีมากบริทานี”

 

ท่านพี่ริวเซ่เอามือมาลูบหัวฉัน ฉันเงยหน้ามองดูเขาอย่างอายๆ เพราะนึกเรื่องที่โดนจูบที่หน้าผากได้

 

(...วันนี้ท่านพี่ริวเซ่ดูอ่อนโยนจังเลยนะ)

 

ฉันเดินเข้าอาคารจากหลังสวนด้วยเหงื่อชุ่มตัว เห็นแองเจล่ากับเมดคุโรโกะกำลังเดินตามมา

 

“บริทานีดูเหมือนจะพยายามเต็มที่เพื่อลดน้ำหนักเลยสินะ ถึงได้เหงื่อชุ่มขนาดนี้?”

“ค่ะ…”

 

ฉันตอบแล้วมองดูที่ใบหน้าของแองเจล่า แต่รู้สึกมีอะไรสักอย่างบนหน้าเธอที่มันรู้สึกขัดๆ

 

(ใช่แล้ว ขนตาแองเจล่ายาวเกินไป!)

 

คิดว่าเธอคงอยากอวดขนตาปลอมถึงได้มาหาฉันสินะ

เพราะมาเรียเพิ่งไปสอนวิธีใช้ขนตาปลอมให้เมดคุโรโกะรู้กัน

 

แต่ขนตาของเจ้าหญิงมีมากเกินไป เหมือนกับสาหร่ายที่ห้อยลงตามแรงโน้มถ่วง ไม่ใช่ว่าว่ายิ่งใส่ขนตาเยอะยิ่งดีนะ นี่มันจะผิดแปลกไปแล้ว

 

(ที่ฉันใส่ก็เพราะอยากเน้นดวงตาออกมา เพราะดวงตาฉันมันเล็ก ขนตาปลอมเลยเข้ากันได้ดี)

 

ฉันพยายามบอกแองเจล่าจากใจจริงถึงสิ่งนั้นด้วยเสียงดังก้อง

ถึงจะบอกว่าเสียงดัง แต่ท่านพี่ริวเซ่ก็ไม่น่าจะได้ยินหรอกนะ

 

“เจ้าหญิงค่ะ ขนตามันจะเยอะและยาวไปแล้วนะคะ ไม่ใช่ยิ่งหนาแล้วมันจะดีนะ”

“....งั้นเองเหรอ!”

“คราวหน้าไว้ฉันจะแสดงตัวอย่างให้ดูแล้วกันค่ะ”

“อ อ่า รบกวนด้วย”

 

แองเจล่าหน้าแดงแล้วหันไปทางท่านพี่ริวเซ่ที่อยู่ข้างหลังฉันแวบหนึ่ง

 

(แองเจล่า… เธอก็ด้วยเรอะ!!)

 

ก็ไม่แปลกใจหรอก เสน่ห์ของท่านพี่ออกจะแรงน่ะนะ

 




NEKOPOST.NET