[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 73 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.73 - โดนปฏิเสธการหมั้นแบบไม่คาดคิด


“....ท่านพี่ คราวนี้มีอะไรอยากจะพูดมั้ยคะ?”

 

นี่เป็นช่วงบ่ายในฤดูร้อน ในตอนอายุ 14 ของฉัน ฉันเดินไปยังห้องทำงานของท่านพี่ริวเซ่แล้วกำลังถามเขา

 

“เรื่องการหมั้นกับริชาร์ดคงจะไม่ได้”

“...ทำไมกันล่ะคะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ท่านพี่ยังยินดีที่จะให้หมั้นกันอยู่เลย ทำไมถึงสั่งปฏิเสธการหมั้นกันคะ ช่วยบอกเหตุผลมาด้วยคะ”

 

ลูกพี่ลูกน้องของฉันกำลังนั่งบนเก้าอี้แล้วมองฉันด้วยดวงตาสีฟ้าขณะที่ยิ้ม

 

(ทั้งที่อุตส่าห์เคลียร์เงื่อนไขการหมั้นได้แล้วแท้ๆ )

 

ฉันไม่เชื่อใจเขาอีกแล้ว ฉันยื่นตัวเข้าไป แล้วเอามือวางบนโต๊ะเขา

 

(วันนี้ฉันจะไม่พูดอะไรเกรงใจอีกแล้ว…!)

 

แม้ว่าเรื่องอื่นฉันจะยอมให้ แ่ต่เรื่องการหมั้นฉันไม่ยอมเด็ดขาด

เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่ฉันจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขโดยไม่ต้องไปเมืองหลวง

เวทีของเนื้อเรื่องอยู่ที่เมืองหลวง และเมืองหลวงยังเป็นสถานที่ที่บริทานีโดนประหาร แองเจล่าก็โดนกักขังตลอดชีวิต

 

ฉันไม่มีวันเข้าใกล้สถานที่อันตรายแบบนั้นแน่

 

“เงื่อนไขที่ฉันไม่ต้องไปเมืองหลวงก็คือหาคู่หมั้นให้ได้ก่อนอายุ 15” เรื่องนั้นฉันก็ทำตามสัญญาไปแล้ว”

 

(ทั้งที่ฉันทำสำเร็จแล้ว ทำไมท่านพี่ริวเซ่ถึงยังปฏิเสธการหมั้นของฉันล่ะ!? แล้วความพยายามตลอดสองปีของฉันมันเพื่ออะไรกัน??)

 

ที่จริงฉันอยากจะต่อยหน้าท่านพี่ริวเซ่ที่กำลังยิ้มหน้าบานนี้ด้วย

 

(แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะว่า…!)

 

จากที่ทหารเก่าในคฤหาสน์เล่าให้ฟังว่าท่านพี่ริวเซ่แข็งแกร่งพอๆ กับท่านปู่เลย

 

หลังจากที่พ่อแม่ทิ้งฉันเอาไว้ ท่านพี่ริวเซ่จึงถูกรับมาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมแล้วถูกสั่งสอนตั้งแต่อายุยังน้อยและจึงผ่านการฝึกหนักมามากมาย

 

“บริทานี… คำตอบมันก็เรื่องง่ายๆ “

 

จากนั้นท่านพี่ริวเซ่ก็เริ่มพูดขึ้น

 

“ริชาร์ดไม่เหมาะสมที่จะเป็นคู่หมั้นของบริทานี แล้วเขายังเป็นแค่ลูกชายคนที่สอง คงยังเทียบกับลูกชายคนที่หนึ่งไม่ได้หากจะปกครองดินแดน”

“แต่พี่ชายของริชาร์ดร่างกายอ่อนแอ ฉันเองก็ได้ยินจากว่าท่านเอิร์ลอัทเธอร์จะยกตำแหน่งให้ริชาร์ดนะคะ”

“เรื่องนั้นมันยังไม่แน่นอน บางทีถ้ามิลาร์ดอาการดีขึ้น การสืบทอดตำแหน่งของริชาร์ดอาจถูกยกเลิกก็ได้และส่วนใหญ่มันก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของท่านเอิร์ลอัทเธอร์ กับคนที่ไม่แน่ไม่นอนแบบนั้น… พี่ไม่ยอมรับให้ไปหมั้นด้วยเด็ดขาด”

 

ท่านพี่ริวเซ่พูดแบบไม่ติดขัดเลย

 

“ถ้าเป็นบริทานีคนก่อนที่เป็นตัวปัญหาคงยินดีขายให้ไปแล้ว เพราะอยู่แต่ในดินแดนนี้ก็มีแต่เสียกับเสีย”

“....เอ่อ ท่านพี่พูดเรื่องที่อยู่ในใจออกมาหมดแล้วนะคะนั้น”

“แต่ตอนนี้มันต่างไป เพราะบริทานีถึงได้ทำให้หนี้ของดินแดนเราเกือบจะหมดไป ด้วยการผลิตสินค้าจำนวนมากและกลายเป็นคนที่ขาดไม่ได้ในการบริหารดินแดนนี้ ถ้าขาดบริทานีไปพี่ก็คงพูดได้เต็มปากได้เลยว่าลำบากแน่ มันคงจะดีกว่าถ้าบริทานีอยู่ที่นี่”

“แต่ถ้าฉันอยู่ในดินแดนนี้ท่านพี่ก็จะมีปัญหาเรื่องผู้สืบทอด…”

“มันก็ใช่ล่ะนะ จนกระทั่งปีที่แล้ว แต่ตอนนี้พ่อแม่ของพี่ก็ถูกจับหมดแล้ว ท่านปู่เองก็เกษียณตัวเองและยกตำแหน่งให้แล้ว น้องเลยไม่ใช่อุปสรรคอีกต่อไปแล้ว”

 

ฉันตะโกนคำพูดนี้ในใจ

 

(ว่าไงน้า!)

 

แล้วที่ฉันอดทนพยายามลดน้ำหนักเพื่อหนีจากแองเจล่านี่มันเพื่ออะไร รู้มั้ยว่ามันต้องลำบากขนาดไหนห๊ะ

 

“งั้นทำไมไม่ยกเลิกเงื่อนไขที่ให้กับฉันล่ะคะ…?”

“เพราะยังกังวลอยู่ มันมีความเป็นไปได้ที่บริทานีจะกลับเป็นคนเดิม แต่ตอนนี้คิดว่าไม่ต้องเป็นห่วงอีกแล้ว หลังจากที่เฝ้าสังเกตการณ์มาตลอดสองปีคงไม่มีทางกลับเป็นเหมือนเดิมแล้วล่ะ”

 

ใช่แล้ว ไม่ใช่ว่าฉันเป็นคนละคนกัน แต่เป็นเพราะความทรงจำเมื่อชาติที่แล้วตื่นขึ้นมาต่างหาก

 

“อย่างที่บอกไป น้องจะไม่ต้องไปเป็นผู้ติดตามของเจ้าหญิง แต่ต้องใช้ชีวิตในฐานะลูกสาวเอิร์ลแห่งตระกูลฮาร์คส์ตามปกติ ส่วนเรื่องริชาร์ดพี่ก็คุยกันไปแล้ว”

“เอ๋… บอกริชาร์ดไปแล้วเหรอ?’

“ตอนที่เดินทางไปยังดินแดนอัทเธอร์เพราะเรื่องงาน ไปเจอเขาพอดีเพราะเป็นช่วงหยุดฤดูร้อนนะ”

“งั้นเหรอคะ… มาคิดดูท่านพี่ก็เพิ่งออกไปที่ดินแดนข้างๆ มานี่นะ”

 

ฉันรู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องไปเป็นผู้ติดตามของแองเจล่าแล้ว แต่ก็รู้สึกเสียใจในเวลาเดียวกันที่ไม่สามารถหมั้นกับริชาร์ดได้

ฉันเองก็ออกจะชอบเขาเป็นพิเศษอยู่นะ

 

“แล้วก็… มีเรื่องยุ่งนิดหน่อย เจ้าชายมัสโลว์เรียกน้องไปพบอีกแล้วนะ แต่คราวนี้คงต้องไปนานหน่อย แล้วมันก็เป็นเงื่อนไขอยู่แล้วว่าน้องต้องไปเมืองหลวงตอนอายุ 15 อยู่แล้วคงไม่เป็นไรสินะ?”

“เอ๊ะ…?”

“น่า ครั้งนี้พี่เองก็จะไปเมืองหลวงด้วยและนี่ก็เพื่อคิดถึงอนาคตของน้องนะ”

“แล้วจะทำยังไงกับดินแดนล่ะคะ?”

“การบริหารก็โอเคแล้ว ให้ท่านปู่เป็นเอิร์ลแค่ในนามให้… แล้วถ้าท่านปู่โดนหลอกหรือทำตัวงี่เง่าทำให้เสียเงินโดยใช่เหตุอีกล่ะก็ พี่จะมาหยุดเอง แต่ยังไงก็ต้องไปก็เพราะมันเป็นคำเชิญจากราชวงศ์นะ”

 

ดูเหมือนคราวนี้ที่ต้องไปเมืองหลวงก็เพราะเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ

แล้วบริทานีก็ใช่ว่าจะโดนประหารตอนอายุ 15 สักหน่อย แต่ก็ยังเสียใจที่ต้องไปอยู่ดีอ่ะ

 

(คราวนี้จะเกิดอะไรขึ้นกันนะ)

 

ที่จริงฉันรู้สึกตกใจที่โดนปฏิเสธการหมั้นกับริชาร์ดมากกว่าต้องไปเมืองหลวงซะอีก

โดยไม่รู้ตัว มือฉันก็เอื้อมไปหยิบขนมที่วางอยู่บนโต๊ะของลูกพี่ลูกน้อง หลายต่อหลายชิ้นซะแล้ว

 



NEKOPOST.NET