[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 56 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.56 - การแต่งงานและความรู้สึกผิด


หลังผ่านการเต้นมานาน ในที่สุดเพลงก็จบสักที

 

(ปาฏิหาริย์อ่ะ ฉันไม่ได้เหยียบเท้าริชาร์ดเลย..!)

 

อยากชมตัวเองที่เต้นได้โดยไม่พลาดจัง

 

(แต่ดูเหมือนริชาร์ดจะเหนื่อยมาก บางทีเขาอาจจะกำลังอายหรือว่าใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดเพื่อหลบฉันกันนะ?)

 

ฉันเริ่มรู้สึกละอายใจที่ทำให้คู่เต้นลำบากแล้วสิ

ขนาดจังหวะเท้ายังไม่เท่ากันเลย แล้วยังการเต้นนั้นอีก

 

“อยากจะพักสักหน่อยมั้ย?”

“อา มีเก้าอี้อยู่ตรงนั้นพอดี”

 

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปพักกับริชาร์ด… จู่ๆ ก็โดนเรียกจากข้างหลัง

 

“คุณบริทานี ถ้าไม่รังเกียจช่วยไปเต้นกับผมสักเพลงได้มั้ยครับ?”

 

เมื่อฉันมองย้อนกลับไป ก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ด้วยดวงตามุ่งมั่น

 

(ออกมาแล้ว!! ลูคัสออกมาแล้ว!!)

 

เขาคือเจ้าชายแห่งประเทศทางเหนือที่ปักธงตายให้บริทานีในเนื้อเรื่องนั้นเอง ลูคัส เรีย โฮพิโอ้

ถึงเขาจะทำหน้าสดใสขนาดไหน แต่ฉันก็ต้องปฏิเสธไปล่ะ

 

(แล้วก็กลัวว่าจะไปเหยียบเท้าลูคัสเข้าอีก… แบบนั้นความเสี่ยงที่จะโดนประหารก็ยิ่งเพิ่มขึ้นนะสิ)

 

จากนั้นริชาร์ดก็ออกมายืนอยู่ที่ตรงหน้าฉัน

 

“ขอโทษด้วยนะครับ บริทานีตอนที่เต้นกับผมเธอเจ็บขาแพลงนิดหน่อย เลยคิดจะให้เธอพักสักหน่อยนะ”

“...งั้นเหรอ น่าเสียดายนะครับ”

 

ที่จริงฉันไม่ได้เท้าแพลงอะไรหรอก แต่ดูเหมือนริชาร์ดจะหาข้ออ้างมาปฏิเสธให้

จะว่าไปตอนที่พบลูคัสครั้งแรก เขาก็ช่วยฉันเหมือนกัน

 

(ทำไมริชาร์ดถึงได้ช่วยฉันขนาดนี้ล่ะ?)

 

ว่าแล้วเชียว ริชาร์ดนี่เป็นเด็กดีจริงๆ ….

 

“ถ้าเท้าแพลงก็ช่วยไม่ได้นะครับ ไว้โอกาสหน้าช่วยมาเต้นกับผมหน่อยนะครับ”

 

ฉันภาวนาในใจซ้ำๆ ว่า ”ฉันไม่เกี่ยวข้องกับนาย” ซ้ำไป ขณะที่ตอบเขาไปว่า “ค่ะ…”

ด้วยใบหน้าที่บ่งบอกว่าชนะแล้ว

 

ดูท่าฝ่ายเจ้าชายจะไม่รู้ความตั้งใจที่แท้จริงของฉัน

จากนั้นลูคัสก็เดินจากไปแล้วเราก็มานั่งที่เก้าอี้เพื่อพักผ่อนเหมือนเดิม

สุภาพบุรุษริชาร์ดปกป้องฉันไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบเลย

 

“ขอบคุณมากนะริชาร์ด”

“ไม่หรอก ฉันเองก็อยากพักเหมือนกัน”

 

จากนั้นริชาร์ดก็เปลี่ยนหัวข้อคุยเพื่อซ่อนความอาย

 

“จะว่าไป บริทานีจะอยู่ที่เมืองหลวงไปสักพักเหรอ?”

“อืม เพราะเจ้าชายมัสโลว์ชวนฉันให้เข้าร่วมงานที่ปราสาทนะ… คนรู้จักของปู่เองก็มีที่พักอยู่แถวปราสาท เลยคิดว่าจะอยู่ที่นั่นไปสักพักนะ”

“น่า มันก็นานแล้วนะ ที่บริทานีไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงที่ไหนเลย”

“ใช่แล้ว ผ่านมานานมาก …. ฉันคิดว่าจะไปที่งานเลี้ยงเพื่อหาคู่แต่งงานนะ!”

“แต่งงาน… แต่เธอเพิ่ง 14 เองไม่ใช่เหรอ?”

 

ริชาร์ดถามฉันด้วยสีหน้าจริงจัง

 

“ใช่แล้วล่ะ แต่ท่านพี่ริวเซ่มีเงื่อนไขไว้ว่า ‘ต้องหาคู่หมั้นให้ได้ก่อนอายุ 15’ น่ะสิ“

“แล้วทำไมถึงมาหาตอนนี้ล่ะ?”

“ไม่หรอก ก็จนถึงตอนนี้ฉันยังอ้วนอยู่เลย ที่ผอมขนาดนี้ได้เพราะความพยายามไงล่ะ”

“ต แต่ว่า… ไม่คิดว่ามันเร็วเกินไปเหรอ?”

“ก็คิดเหมือนกัน แต่ท่านพี่ริวเซ่บอกว่า “ถ้าหาคู่หมั้นไม่ได้ต้องไปที่เมืองหลวง” ถ้าเป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากอยู่ที่เมืองหลวงหรอกนะ”

 

จากนั้นริชาร์ดก็เริ่มพูดออกมา

 

“หรือว่าจะเป็นเพราะ… เพราะฉันถอนหมั้นกับเธอเมื่อตอนนั้น…”

“มันไม่ใช่ความผิดของริชาร์ดหรอก ถ้าฉันเป็นผู้ชาย ฉันก็ไม่อยากหมั้นกับตัวเองในตอนนั้นเหมือนกัน… การที่ต้องมาหมั้นกับฉันคงลำบากใจมากเลยสินะ?”

 

ฉันรู้ดี มันเหมือนกับเกมลงโทษ

ฉันต้องขอโทษริชาร์ดด้วยที่ต้องมาโดนหลอกให้หมั้นกับฉันด้วยรูปที่ท่านพี่ริวเซ่ส่งไปน่ะ

 

 



NEKOPOST.NET