[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 3 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.3 - อ่านลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไม่ออกเลย


ฉันจะเริ่มการลดน้ำหนักในวันพรุ่งนี้ ประการแรกต้องไปหาพ่อครัวแล้วคุย เหตุผลที่ไปหาก็ง่ายๆ เพราะบริทานีเป็นคนชอบกิน จึงมักจะมาชิมขนมและวิจารณ์อาหาร อีกอย่างเธอยังมาขออาหารเพิ่มขึ้นไม่ก็ขอเพิ่มมื้ออาหารและของว่างด้วย ตามปกติก็บอกผ่านคนใช้ได้หรอก แต่นี่จะต้องคุยกันเรื่องรายละเอียด ฉันจึงต้องไปคุยด้วยตัวเอง

 

สรุปสั้นๆ เลยก็คือบริทานีเป็นผู้หญิงที่ชอบกินยังกับอะไรดี ความชอบในอาหารของเธอถือว่าไม่ปกติ ทันใดนั้นฉันก็มุ่งหน้าไปที่ห้องครัวทันที

 

“... ด้วยเหตุนี้จะขอลดปริมาณอาหารแล้วให้ความสำคัญกับผักและอาหารเพื่อสุขภาพแทนค่ะ …. สำหรับขนมและมื้อค่ำจะขอให้เลิกตั้งแต่วันนี้ค่ะ”

 

นี่คงเป็นคำพูดที่ไม่นึกว่าจะออกมาจากปากของยัยหมูตอน ลุงพ่อครัวจึงแสดงสีหน้าสงสัย เป็นท่าทีปกติล่ะนะ ส่วนเหตุผลฉันเตรียมเอาไว้แล้ว

 

“เพราะ… ถูกถอนหมั้น”

“เช่นนั้นรึครับ… ถึงอย่างนั้น แม้แต่คำพูดของคุณหนูก็เปลี่ยนไปนะครับ”

“ฉะ ฉันอยากจะอำลาตัวฉันคนก่อนแล้ว”

 

หลังจากจดจำทุกอย่างได้ ฉันก็รู้สึกแปลกๆ ที่ต้องพูดสไตล์คุณหนูแบบบริทานี ที่สำคัญฉันก็อยากจะต่างจากบริทานีคนเดิมให้มากที่สุดด้วย

 

ยัยอ้วนบริทานีตั้งแต่วันนี้จะเกิดใหม่แล้ว

 

ไปบอกรายละเอียดกับพ่อครัวเรียบร้อยแล้ว คราวนี้ก็ถึงเวลาออกกำลังกาย! ที่จริงฉันมีเรียนกับครูสอนพิเศษช่วงบ่าย แน่นอนว่าฉันจะเข้าเรียน ถึงปกติบริทานีจะโดดเรียนก็เถอะ

ฉันถอดชุดเดรสแล้วเปลี่ยนมาใส่ชุดสำหรับออกกำลังกายที่น้ำหนักเบาและเริ่มออกกำลังในสวนที่กว้างใหญ่แบบไร้เหตุผล เพราะคฤหาสน์ของเอิร์ลอยู่ในพื้นที่ห่างไกล เป็นธรรมดาที่ที่ดินจะมีขนาดใหญ่ ประเทศนี้มีสี่ฤดู ปัจจุบันเป็นฤดูใบไม้ร่วงที่เหมาะกับการออกกำลังกายที่สุด

 

ถึงอย่างนั้นร่างกายนี้ก็หนัก…

ยิ่งร่างกายมีน้ำหนักมากการออกกำลังกายก็ยิ่งยาก ไขมันของฉันก็สั่นไปหมด สาวใช้ที่เห็นยัยอ้วนอย่างฉันมาวิ่งในสวน ตาเปิดกว้างแล้วหัวเราะ คิกคัก

 

นั่นไง หัวเราะกันจริงด้วย

 

“มาทำอะไรในที่แบบนี้เหรอบริทานี?”

 

เสียงนุ่มนวลที่ผ่านลมมาที่ตัวฉัน เขาคือญาติของฉันที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์เดียวกัน ชื่อริวเซ่ เขาโบกมือให้

 

ริวเซ่คือลูกชายของน้องสาวพ่อ ซึ่งเป็นบุตรชายบุญธรรมของปู่ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือผู้สืบทอดตระกูลฮาร์คส์รุ่นต่อไป เขามีผมสีดำเหมือนกับบริทานี ตาสีฟ้าน้ำทะเลลึก เป็นเด็กผู้ชายหน้าสวย เขาเคยอยู่ที่เมืองหลวงมาก่อน แต่ในตอนนี้กำลังศึกษาการเป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป ตอนนี้จึงมาอยู่ที่คฤหาสน์หลังเดียวกัน

 

ประเทศนี้ผู้ที่จะเป็นผู้นำตระกูลได้ต้องเป็นผู้ชายเป็นหลัก หรือไม่ก็เป็นมาตรการต่อต้านบางอย่างเพื่อไม่ให้ผู้หญิงได้เป็นลอร์ด ในกรณีของฉันมีริวเซ่อยู่จึงไม่มีปัญหา เขาอายุมากกว่าฉัน 5 ปี เป็นชายหนุ่มที่มากด้วยความสามารถ เหมาะกับเป็นผู้นำตระกูล พูดตรงๆ ก็เหมาะกว่าปู่ที่มีดีแค่ใจดีซะอีก

 

บริทานีไม่ดูตัวเองนั้นได้ตกหลุมรักลูกพี่ลูกน้องคนนี้และเรียกเขาว่า ‘ท่านพี่’ แถมยังติดเขายังกับกาว จนปิดกั้นไม่ให้เหล่าคนรับใช้สาวหรือเมดคนใดเข้าใกล้เขาเลย แต่ความรักนั้นก็เริ่มซาลงเมื่อฉันจำทุกสิ่งทุกอย่างได้ ช่างลึกลับจริงๆ ที่ความทรงจำในชาติก่อนของฉันนั้นมีอิทธิพลมากกว่าความต้องการของตัวบริทานี

 

“สวัสดีค่ะท่านพี่ริวเซ่… ไม่ต้องใส่ใจฉันหรอกค่ะ ตอนนี้ดิฉันกำลังลดน้ำหนักอยู่ค่ะ” ฉันตอบเขาขณะที่ยังหายใจได้ไม่ทั่วท้อง

 

“ลดน้ำหนัก!?”

 

“ค่ะ เพราะเมื่อวันก่อนหลังจากถูกถอนหมั้น ดิฉันก็คิดขึ้นมาว่าต้องผอมให้ได้ค่ะ”

 

แค่วิ่งรอบสวนไปรอบเดียว เหงื่อฉันก็ท่วมตัวไปหมด… ถ้าต้องวิ่งอีกรอบ ฉันคงละลายกลายเป็นวุ้นแน่เลย

ทำไมถึงอ่อนแอขนาดนี้บริทานี!!?

 

“วิ่ง… บริทานีก็น่ารักอยู่แล้วไม่เห็นต้องลดน้ำหนักเลยนี่”

 

“...ที่พูดนั้นจริงเหรอคะ?”

 

“แน่นอน”

 

ตาสีฟ้าของริวเซ่เป็นประกายด้วยรอยยิ้ม มองดูเหมือนเสแสร้งอ่ะ

 

ฉันอ่านลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไม่ออกเลยจริงๆ ….  มาเรียกยัยหมูตอนที่หายใจหอบขนาดนี้ว่าน่ารักนี่นะ ถึงจะเป็นข้อดีของเขาแต่มันเจ็บอ่ะ จะว่าไปบุคลิกแบบนี้ก็ไม่ได้ปรากฏในหนังสือด้วยล่ะนะ…

 

“ท่านพี่ ช่วยปล่อยดิฉันไว้ลำพังเถอะค่ะ ไม่ว่าใครจะพูดยังไง ดิฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าจะผอมให้ได้”

 

เหตุผลหนึ่งก็เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกประหาร แล้วฉันก็ไม่อยากอ้วนแบบนี้!! ความอ้วนถือเป็นสัญลักษณ์ของความเกียจคร้าน ฉันเกลียดคนที่ย่อหย่อนที่สุด ใช่แล้ว ในมหาลัยที่ชาติก่อนของฉัน งานทุกอย่างที่ตัดสินใจแล้วต้องทำให้เสร็จ… ทำไมหลังจากฉันตายถึงได้เกิดใหม่เป็นยัยหมูตอนแบบนี้ ฝันร้ายชัดๆ !!

 

ทำไมฉันถึงต้องกลับมาเกิดเป็นยัยหมูขาว? ไม่ใช่ว่าปกติควรเป็นนางเอกไม่ก็ตัวร้ายที่สวยสุดๆ เหรอ? แล้วไอ้การที่ตัวละครที่กลับมาเกิดใหม่ต้องมาลดน้ำหนักนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะยะ ฉันบ่นในใจแล้วเริ่มวิ่งอีกครั้ง

 

“งั้นพี่จะวิ่งกับบริทานีด้วยได้มั้ย?”

 

ลูกพี่ลูกน้องที่เฝ้ามองฉันอยู่พูดคำพูดที่ไม่น่าเชื่อออกมา

 

“เอ๋!? แต่ท่านพี่ยุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอคะ…?”

 

“การทำงานและเรียนของวันนี้เสร็จหมดแล้ว แน่นอนว่าฝึกดาบเรียบร้อยแล้วด้วยนะ”

 

“....สุดยอด”

 

ริวเซ่นี่จะมากความสามารถไปแล้วนะ



 



NEKOPOST.NET