บุตรีดยุคชะตาฆาต กับขุนนางทั้งเจ็ด – 死にやすい公爵令嬢と七人の貴公子 ตอนที่ 0 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

บุตรีดยุคชะตาฆาต กับขุนนางทั้งเจ็ด – 死にやすい公爵令嬢と七人の貴公子

Ch.0 - อารัมภบท : บุตรีตัวร้าย เอริก้า ออเรเลีย


"นี่มันเป็นไปได้ยังไง....?"

ฉัน เอริก้า บุตรสาวของท่านดยุคแห่งออเรเลีย ถึงกับขยับตัวไม่ได้เมื่อเห็นร่างของตัวเองในกระจก

เรือนผมสีทองคำเข้มราวกับน้ำผึ้งม้วนดัดอ่อนอย่างประณีต

ผิวพรรณขาวดั่งน้ำนม และพวงแก้มแต้มแดงกุหลาบระเรื่อ

แม้จะยังเป็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กหญิง​วัย 8 ขวบ แต่เธอมีคิ้วโก่งและนัยน์ตาสีมรกตที่ดูเย่อหยิ่ง

 

— นี่คือ ฉัน ?

 

ไม่ ! นั่นไม่ใช่ฉัน ! นั่นมัน—

ฉันเริ่มสัมผัสถึงความไม่เข้าเค้ากันของสีผม, สีผิว และสีนัยน์ตา

เหนือสิ่งอื่นใด เจ้าผมลอนม้วน ๆ นี่......!!

นี่คือตัวร้ายจากเกมจีบหนุ่มแฟนตาซี『Liber Monstrorum ~อสูรมายากับเจ้าหญิงเหมันต์~』[1] เอริก้า ออเรเลีย !

 

ฉันรั้งตัวเองไว้ด้วยเท้าที่อ่อนยะยวบ และพิงตัวกับกระจกเพื่อยึดตัวเองไว้

ความทรงจำของชาติก่อนที่พลุ่งขึ้นมาราวกับดีดสปริง และฉันรู้สึกเลวร้าย

 

นี่หมายความว่าฉันเกิดใหม่และความทรงจำจากชาติก่อนก็ตื่นขึ้นมางั้นหรือ ?

ฉันคิดว่าช่างบ้าบอคอแตก ทว่าตอนนี้ความทรงจำที่หวนกลับเกี่ยวกับชีวิตของฉันได้บอกว่านี่คือโลกแห่ง 『Liber Monstrorum ~อสูรมายากับเจ้าหญิงเหมันต์~』

 

และเหตุที่ฉันไม่รู้สึกอื่นใดนอกไปจากรู้สึกแย่ แม้ว่าตัวฉันในตอนนี้จะหน้าตาดูดีแค่ไหนก็เถอะ

เหนือสิ่งอื่นใด นี่คือตัวร้าย เอริก้า ออเรเลีย คนนั้น

 

ฉันรู้ว่าเอริก้ารังแกนางเอกที่เข้าเรียนวิทยาลัยเวทมนตร์ และหล่อนยังเป็นคนคนแรกที่ตายในช่วงเวลาที่เหตุการณ์ประหลาดได้อุบัติขึ้น

 

หากฉันโตไปทั้งแบบนี้ เมื่อถึงเวลา เรื่องราวของนางเอกกับคดีฆาตกรรมอันเป็นชนวนเรื่องราวของเหล่าตัวละครจีบได้เริ่มต้นขึ้น ฉันจะตาย !

 

ฉันอยากจะเลี่ยงเรื่องนั้นจริง ๆ

การโดนทำร้ายและตายอีกครั้ง มันน่าเศร้าใจมากเกินไปแล้ว

 

อีกครั้งงั้นเหรอ ?

 

และความทรงจำที่ไม่อยากจะจดจำก็แล่นเข้ามาในหัวของฉัน

มันดูเหมือนจะเป็นความทรงจำชั่วเวลาสุดท้ายในชาติก่อน

ฉันตื่นตระหนก เพราะเห็นวัตถุประกายแสงวาบ

รู้สึกแผดร้อนที่สีข้างของตัวเองและเมื่อเอื้อมมือไปแตะบริเวณนั้น มันแดงฉานไปด้วยเลือด

ฉันวิ่งหนีเพื่อจะขอความช่วยเหลือ แต่ฉันถูกแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าขณะที่แผดเสียง​ตะโกน–

 

อย่างนี้เอง หลังจากนั้นฉันก็ตาย......

 

เขาเป็นเพื่อนร่วมงานของฉัน ฉันว่าเขาเป็นชายที่ไม่พูดไม่จานัก

ในขณะนั้น ระหว่างทางกลับบ้านจากที่ทำงาน เขาแทงฉันหลายต่อหลายทีพร่ำพูดว่า 'คุณทรยศผม' แต่ ทำไมกันล่ะ ?

การพูดคุย​กับเขาเท่าที่ฉันจำได้ก็เป็นตอนที่ให้เขายืมร่มพับเมื่อฝนเริ่มตก แล้วเขามีปัญหาอะไรตรงไหนกันน่ะ ?

 

หรือจะเป็น ไอ้นั่น ?

เหมือนกับเหตุการณ์สมัยมัธยมปลาย

 

ฉันเป็นสมาชิกของชมรมภูมิศาสตร์ และทุกคนในชมรม (ซึ่งประกอบด้วยผู้ชายทั้งหมด ยกเว้นฉัน) บอกว่า 'ผมรักคุณ' และลงเอยด้วยความเข้าใจผิดว่าฉันมีความสัมพันธ์ทางกายกับทุกคน และข่าวลือนั้นแพร่สะพัดไปทั่วทั้งโรงเรียน

นรกชัด ๆ

ฉันอ่อนแอและไร้กำลัง ไม่สามารถเคลียร์ความเข้าใจผิดนั้นได้

 

หนึ่งในสมาชิกที่เชื่อสิ่งนั้นสุดใจเข้าทำร้ายฉันจากด้านหลังตอนกลางคืน.....

ในเวลานั้นเมื่อฉันออกจากโรงพยาบาล ชมรมภูมิศาสตร์ก็กลายเป็นถูกทิ้งร้าง และฉันได้ชื่อเล่นแย่ ๆ อย่าง 'สาวขยี้ชมรม', 'ยัยพืชกินเนื้อ' หรืออย่างเลวร้ายที่สุดก็ 'นังร่าน' ........ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ....

เจ็บชะมัด

 

แม้แต่ในมหาวิทยาลัย หรือกระทั่งในสังคม ถึงไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น แต่ก็ยังมีเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกัน

ฉันล้มเหลวอย่างแท้จริงในการพยายามเอาชนะปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์อย่าง​ปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

 

มันยุ่งยากในการพยายามที่จะข้องเกี่ยวกับคนอื่น ๆ นอกไปจากเรื่องงาน ดังนั้น​ฉันจึงเสพติดกับบางอย่าง

มันคือสปรีดรันเกม [2]

เนื้อเรื่องที่จะไม่ปรากฏจนกว่าฉันผ่านด่านจากหน้าจอ !

ยอดเยี่ยมไปเลย !

 

ความทรงจำที่ฉันจำได้ส่วนมากคือประสบการณ์หายนะโดยแท้ของฉันเอง และเนื้อหาหลักของเกม

ฉันมีอคติจากประสบการณ์ชีวิตของตัวเอง

ยิ่งไล้ตามเส้นด้ายความทรงจำของตัวเองมากเท่าไร มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกไปจากยอมรับ ว่าฉันเคยประสบมันมาในชีวิตจริง ๆ

 

ฉะนั้น ฉันไม่ได้เกลียดเอริก้าหรอก

จิตวิญญาณที่แกร่งกล้า

ความภาคภูมิผึ่งผาย​

เปี่ยมล้นด้วย​พลัง

 

หล่อนเป็นเด็กหญิงที่ดูจะเป็นความเข้มแข็งที่มีตัวตนซึ่งตัวฉันในชาติก่อนนับถือ

หล่อนใกล้เคียงกับอุดมคติของฉัน นอกไปจากเรื่องการกลั่นแกล้งผู้อื่น

ถ้าเป็นเด็กหญิงแบบนี้ ฉันก็คงจะไม่โดนรังแกหรือโดนหนุ่มยันเดเระที่เข้าใจผิด​แทงหรอก

บางทีกับคนทั่วไปก็ดูเหมือนจะเอาชนะได้ด้วยซ้ำ แต่มันก็เรื่องขี้ผงหรอกน่ะ

 

ใช่แล้ว !

ฉันสามารถเปลี่ยนเกมจีบหนุ่มแฟนตาซีนี้ให้กลายเป็นเกมโอโตเมะแฟนตาซีชิล ๆ ได้นี่ !

แต่ว่ามันจะเป็นไปได้จริง ๆ ไหมนะ ?

 

อย่างน้อย ฉันก็ต้องหนีจากการตายปริศนาของตัวเองให้ได้

จากนั้นฉันรู้สึกว่าฉันก็จะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีอิสระกว่าชาติก่อนของตัวเองแล้ว​

ไม่เลว

แน่นอนว่าเบาะแสควรจะค้นพบในความทรงจำจากชาติก่อนของฉันได้

 

ทำไมเอริก้าถึงตายนะ ?

นั่นเพราะว่าเอริก้าทำลายชีวิตของคนอื่น

หากหลีกเลี่ยงสิ่งนั้น ฉันก็อาจจะสามารถหาที่หลบภัยท่ามกลางสถานการณ์ที่เลวร้ายได้

 

เรื่องด้านมืดของเหล่าตัวละครจีบได้แต่ละตัว

มันคือเดธแฟล็กที่เอริก้าสร้างเองทั้งสิ้น​

ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็สามารถหักเดธแฟล็กลงได้ด้วยกำลังของตัวเอง

 

อย่างไรก็ตาม มีบางอย่างที่ฉันอยากตรวจสอบเสียก่อน

'ความทรงจำ'นี้อาจจะเป็นความเข้าใจผิดของฉันก็ได้

เป็นไปได้ว่ามันไม่ใช่การเกิดใหม่ หากแต่เป็นสัญญาณว่าฉันกำลังจะเป็นบ้าน่ะ

 

เอริก้าน้อยเพิ่งจะเล่นกับพี่ชายอายุ 20 ปีของเธอ

เธอง่วงงุนขณะอ่านหนังสือคำศัพท์​ง่าย ๆ ที่เต็มไปด้วยภาพประกอบจากคอลเล็กชั่นหนังสือของพี่ชาย

เธอหลับบนเก้าอี้นอน และเพิ่งจะมาที่เบื้องหน้ากระจกด้วยผมเผ้าอันยุ่งเหยิง

 

เพื่อตัดสินว่าความทรงจำของฉันเป็นการเพ้อเจ้อ​หรือไม่ ฉันต้องทำให้แน่ใจว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

 

"เป็นอะไรรึเปล่า เอริก้า ?"

เป็นพี่ชายของฉันที่เข้ามาใกล้ เป็นห่วงฉันซึ่งยืนพิงกระจกอยู่

พอดีเลย

"สีหน้าเราดูไม่ดีเลยนะ"

 

พี่ชายของฉันชื่อ เอ็ดเวิร์ด ออเรเลีย

เขาเป็นบุตรชายคนแรกของท่านดยุคแห่งออเรเลีย และเป็นหนึ่งในเป้าหมายจีบได้ของนางเอก

เขามีผมสีบลอนด์โทนเดียวกับเอริก้า แต่ดวงตาของเขาอ่อนโยนและใจดีมาก

 

"ท่านพี่ ขอบคุณมากค่ะ น้องแค่ออกจะเหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้นน่ะค่ะ"

"งั้นเหรอ เราอ่านหนังสือมาหลายเล่มติดกันแล้วนี่นะ ควรจะกินขนมสักหน่อยนะ"

 

เอ็ดเวิร์ดหยิบนำห่อเล็ก ๆ จากกล่องบนโต๊ะ และแกะกระดาษห่อออก

 

"เอ้า อ้าปากสิคะ"

 

เมื่อฉันอ้าปาก เม็ดช็อกโกแลตก็ถูกโยนเข้ามา

ท่านพี่อ่อนโยนกับฉันเสมอ

 

"อร่อยไหม ?"

"ค่ะ"

"อื้อ เป็นเด็กดีนะ เอริก้า"

 

เขาลูบผมของฉันอย่างเบามือ

ถ้ามีพี่ชายแบบนี้ ฉันก็ไม่โทษใครหรอกนะถ้าจะเป็นบราค่อนน่ะ

 

เอาล่ะ ฉันอยากได้ข้อมูลที่ต้องการจากพี่ชายผู้อ่อนโยนของฉัน

 

"เอ่อ ท่านพี่คะ"

"หือ ว่าไงคะ เอริก้า ? อยากได้ช็อกโกแลตอีกเหรอ ?"

​"ถ้าน้องทานก่อนมื้อเย็นมากเกินไป น้องจะอ้วนเอานะคะ"

 

ฉันรู้สึกแย่ที่ทำให้รอยยิ้มของพี่ชายจางลงนิดหน่อย

แต่ว่าฉันต้องถามเขาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เป็นจุดเริ่มต้นแห่งเกมนี้

 

"น้องขอถามเรื่องดินแดนน้ำแข็งและหิมะทางตอนเหนือ​ อาณาเขตลูแคนแรนท์ได้ไหมคะ ?"

"......เราพูดถึงเรื่องอะไรน่ะ ?"

"เรื่องที่เกิดขึ้นในแดนเหนือเมื่อ​ปีกลายน่ะค่ะ"

".......หมายถึงโศกนาฏกรรมแห่งราชรัฐลูแคนแรนท์สินะ......"

 

ท่านพี่เอ็ดเวิร์ดดูสลดขณะกล่าวเช่นนั้น

 

"นั่น พอเอริก้าโตกว่านี้อีกนิด......พอถึงตอนนั้นพี่จะเล่าให้ฟังโดยละเอียดเลย สำหรับตอนนี้ ยกโทษให้พี่ด้วยนะ"

"......น้องเข้าใจค่ะ ท่านพี่ ขอโทษนะคะ"

"ไม่ ไม่เป็นไร พี่ขอโทษด้วยนะที่จุกจิกไปน่ะ เอริก้า"

 

คงจะดีกว่าถ้าฉันจะสามารถยืนยันได้ว่า โศกนาฏกรรมในแดนเหนือนั้นมีชื่อเรียกว่า 'การสังหารหมู่ของมนุษย์หมาป่า'

ฉันไม่คิดว่าพี่ชายอายุ 20 จะเล่าเรื่องสยดสยองให้กับน้องสาววัย 8 ขวบของตัวเองให้ฟังโดยละเอียดหรอกน่ะ

 

"ถ้างั้น น้องขอกลับห้องก่อนนะคะ"

 

แบบนั้น มันก็ยืนยันได้ว่าโลกนี้คือ 『Liber Monstrorum』 จริง ๆ

อสูรมายา — สัตว์อสูร, มนุษย์หมาป่า, แวมไพร์ — จุดเริ่มต้นแห่งโลกวิปลาสที่คืบคลานในม่านเงาแห่งรัตติกาล

 

 

 


[1] Liber Monstrorum : เป็นชื่อหนังสือนามานุกรมสัตว์ประหลาดและอมนุษย์ ที่คาดว่าเขียนขึ้นในระหว่างปลายคริสต์ศตวรรษที่ 7-ต้นศตวรรษที่ 8 โดยนักบุญอัลเด็ม ชาวแองโกล-แซกซัน
Mōnstrōrrum เป็นภาษาลาติน เป็นรูปพหูพจน์ของคำว่า Mōnstrum มีความหมายว่า "ลางร้าย, ลางบอกเหตุ" ในเชิงนามนัยหมายถึง "สัตว์ประหลาด, อสุรกาย"
[2] เกม Speed-run : เกมแนวชาเล้นจ์ ผ่านด่านให้เร็วที่สุด, จำนวนแต้มเยอะที่สุด ฯลฯ ให้ผ่านเงื่อนไข



NEKOPOST.NET