Yuusha Dakedo, Maou Kara Sekai Wo Hanbun Moratte Uragiru Koto ni Shita ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST

Yuusha Dakedo, Maou Kara Sekai Wo Hanbun Moratte Uragiru Koto ni Shita

Ch.2 - Because I’m the hero, I want to be treasured by everyone


[ต่ำช้าเสียจริง…นายไม่มี้กียรติของผู้กล้าบ้างเลยหรือไง!?]

พอได้ฟังความต้องการของผม เจ้าหญิงแมรี่ก็ขึ้นเสียงใส่ผม ดูเหมือนเธอจะโกรธผมสุดๆไปเลย แต่ผมไม่สนหรอก

[ชั้นขอโทษด้วยล่ะกัน แต่ชั้นจู่ๆก็แปลกขึ้นมาหลังจากคนที่ชั้นรักเขาไปรักคนอื่น แถมคนที่ชั้นเคยรักแท้จริงแล้วก็ดันเป็นยัยร่านซะงั้น ชั้นเลยเผลอไปทรยศมนุษย์เข้าหลังตกสู้ความโศกเศร้านะ]

ช่างเป็นเรื่องเล่าที่น่าเศร้าเสียจริง ถึงจะเป็นผมคน้ดียวที่รู้สึกแบบนั้นก็เถอะ

[ทำไมนายถึงทำอะไรที่โหดร้ายแบบนี้? เพราะความผิดของนาย โลกมนุษย์เลยจบสิ้นแล้วเนี้ย! ทำไมต้องทรยศเราด้วย? ทำไมถึงทอดทิ้งฉันและพรรคพวกของนายกันล่ะ?]

เป็นคำที่ไร้ยางอายเหลือเกิน ได้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆแน่ถ้าไม่หาเหตุผลที่เหมาะสมมาพูด

แต่ ถ้าผมใช้คำๆเดียวที่จะมาแสดงถึงความเหลืออดของผม มันก็จะจบแบบนี้แน่นอน

 

 

[ก็เพราะพวกแกไม่เคยจะให้ความสำคัญกับชั้นเลยยังไงเล่า!]

 

 

ทุกคนต่างนิ่งกันไปหมด

[ลองคิดถึงทุกความสำเร็จที่ชั้นได้ทำดูสิ? กี่ครั้งกันที่้ชั้นเสี่ยงชีวิต? แต่พวกแกก็ไม่เคยจะให้ความสำคัญเลยซักนิด!]

[น-นี้นะหรอเหตุผล?]

เจ้าหญิงแสดงความไม่เชื่อและแสดงออกถึงความตกใจ

ถึงอย่างงั้น [เหตุผลนั้นนะ] เป็นสิ่งที่ผมไม่สามารถทนได้

[อย่างน้อยก็เถอะ เจ้าหญิง เธอควรจะตกหลุมรักชั้นบ้างสิ ก่อนที่ชั้นจะรู้ตัวนะ ชั้นมานั่งคิดว่ากี่ครั้งกันแล้วนะที่ชั้นทำทำงานให้ครอบครัวเธอกัน? แล้วก็ นักบวชก็ด้วย เธอเป็นเพื่อนสมัยเด็กชั้นไม่ใช่หรอ? แล้วทำไมจู่ๆไปคบกับจอมเวทกันเล่า?]

ผมมองไปที่นักบวช

[ห-หมายความว่าไงกันเรื่องคบกันเนี่ย?]

[ช่วงกลางคืนนะ… เธอคราง เสียงมันเล็ดลอดออกมาเฟ้ย พวกแกก็เหมือนกัน นักรบ,นักสู้]

ใครบ้างล่ะอยากจะได้ยินเสียงคนที่ตัวเองรักทำเรื่องอย่างว่ากับคนอื่น ขนาดรุ่นน้องก็ไม่เว้น? แล้วก็ยังจะทำกันทุกคืนอีก ไปตายซะได้ก็ดี

[ช-ชั้นขอโทษด้วนนะที่คบกับนายไม่ได้ คือ หน้านายไม่ใช่สเปคชั้นนะ…เจ้าหญิงก็พูดยังงั้นด้วยนิ?]

[อ-อย่าโยนขี้มาให้ฉันสิ? แต่ ฉันก็พูดอย่างงั้นจริงๆแหละ]

[… … ทำไมตูถึงตกหลุมรักพวกเธอได้ลงกันนะ]

ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆน้ำตามันก็ไหลแหะ
พูดตรงๆผมก็ลืมเหตุผลที่ผมไปรักสองคนนี้แล้วด้วย

[ผู้กล้า อย่าใช้เหตุผลเพราะหน้าตานายน่าเกลียดแล้วทำเรื่องอย่างนี้สิ ชั้นรู้สึกได้ว่ามันไม่ถูกต้อง? ช่วยคิดอย่างจริงจังอีกครั้งกับการกระทำของนายเถอะ]

[หุบปากไปเลยไอจอมเวทเวร หยุดทำตัวเป็นพี่ชายแสนดีได้แล้วเฟ้ย… แล้วนายก็เป็นพี่ชายชั้นไม่ใช่รึ? แล้วทำไมถึงไปคบกับคนที่น้องกำลังสนใจอยู่กันล่ะ?]

หมอนี้นะมันขี้โกหก ตัวตนเก่าของผมที่พูดคุณกับมันแบบพี่ชายได้หายไปแล้ว

[แล้วนักรบกับนักสู้ก็เป็นรุ่นน้องชั้นไม่ใช่หรอ? ชั้นเป็นคนรับพวกนายเข้ามาร่วมสู้ด้วยใช่ไหมล่ะ? แล้วทำไมชอบไปนินทาลับหลังชั้นจังฟ๊ะ? ถึงชั้นจะไม่ได้เป็นที่นิยมกับสาวๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องดีนะเฟ๊ยที่จะมาทำเหมืนชั้นเป็นคนโง่นะl]

[…ก็ รุ่นพี่นะ น่าขยะแขยงนี้น่า]

[รุ่นพี่ทำตัวเหมือนคนที่จะอำลาความบริสุทธิ์ของตัวเองได้ทุกเมื่อเลยนิครับ]

อาา นี่มันไร้ประโยชน์ชะมัด ผมไม่สามารถพูดอะไรได้อย่างถูกต้องเลย รู้สึกโง่ชะมัดทำพยายามทำตัวเป็นรุ่นพี่ที่ดีมาตลอด

หายใจเข้าลึกๆ ใจเย็นไว้ ผมต้องหยุดเรื่องพวกนี้เอาไว้แค่นี้ก่อน

[แต่ถึงอย่างงั้นชั้นก็ยังทำตัวเป็นผู้กล้าที่ดีใช่ไหมล่ะ? ไม่ได้ขอแม้แต่รางวัลเล็กๆน้อยๆ ไม่ได้แสดงความไม่พอใจเลยถึงแม้พรรคพวกจะอ่อนแอก็ตามที ไม่โกรธด้วยซ้ำไม่ว่าจะโดนทำตัวใส่ยังไง… แต่พวกแกทุกคนก็ยังคงดูถูกชั้นอยู่ดี เพราะงั้นชั้นเลยทรยศ ทอดทิ้งพวกนายทั้งหมด และกำลังจะบอกลากันตรงนี้แหละ]

หรือก็คือ ผมได้ตัดสินใจสิ่งสุดท้ายไปแล้ว

[เอาล่ะ รีบเอาเงินออกมาได้แล้ว อยากได้โลกอีกครึ่งนึงกลับใช่ไหมล่ะ? ไม่อย่างงั้นพวกแกทุกคนจะกลายเป็นทาสของเผ่าปีศาจนะ? พูดออกมาสิว่าจะเสนอจ่ายเท่าไหร่]

ผมก้มลงไปข้างๆเจ้าหญิงที่ถูกมัดไม่ให้ขยับตัวไว้ เพื่อที่จะขมขู่เธอ ในดวงตาเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

[ขอแค่ถ้าแกไม่มีตัวตนอยู่ล่ะก็…]

[โอ้ เปิดเผยตัวตนจริงๆออกมาแล้วหรอ? งั้น ถ้าเธอไม่อยากล่ะก็ ชั้นจะคืนครึ่งโลกนี้ให้กับจอมมารล่ะกันนะ]

[ด-เดี่ยวก่อน เข้าใจแล้ว… ช่วยขายโลกอีกครึ่งนึงให้ฉันด้วยค่ะ]

แล้ว เจ้าหญิงก็พูดโดยใช้น้ำเสียงเหมือนไม่ใช่มนุษย์เลย

เสียงที่เธอใช้จริงๆกับเสียงตอนที่ใช้เข้าหาผมเนี้ย โคตรต่างกันเลย ก็นะ เสียงที่เธอใช้กับผมมันเป็นของปลอมอยู่ละ

[1,500 เหรียญทองขาว… เป็นยังไง?]

[1-1,500 เหรียญทองขาว!]

เงินที่เธอเสนอมา ถือว่าเยอะ.

ด้วยเงินขนาดนี้ ผมสามารถกินสาวได้เป็นร้อยครั้งเลยนะ…!? ถึงผมจะไม่เคยได้เงินเยอะขนาดนี้มาก่อนเลยไม่ค่อยแน่ใจก็เถอะ นี้เป็นจำนวนเงินที่เยอะมากที่หามาแบบปกติไม่ได้แน่

แต่ถ้าเริ่มต้นก็สามารถเสนอเงินออกมาได้ขนาดนี้… แสดงว่าเธอต้องมีเก็บไว้อีกแน่ พวกราชวงค์นี้มีเงินกันขนาดไหนกันนะ? พอผมคิดแบบนี้แล้ว ผมก็รู้สึกโกรธ

[ไม่พอ]

[แต่ ด้วยเงินสำรองในประเทศ นี้มากสุดที่เอาออกมาให้ได้แล้วนะ]

[พูดอะไรของเธอนะ? คนอื่นๆที่พามาด้วยนะก็ต้องมีเงินเก็บกันบ้างล่ะ]

[ต-แต่…]

มาถึงจุดนี้ ผมไม่อนุณาติให้มีการต่อรองใดๆทั้งสิ้น และกดดันเจ้าหญิงต่อไป

[ชั้นต้องการมากกว่านี้ เอาเป็น 2,000 เหรียญทองขาว คิดยังไงล่ะ? ถ้าไม่ชอบ เดี่ยวชั้นจะคืนโลกให้จอมมารนะ]

รู้สึกได้เลยว่าผมพูดสิ่งที่โหดร้ายออกไป

แต่ ความจริงแล้ว… ในโลกมนุษย์นะ พวกคนรวยนะ มีแต่พวกเสื่อมทราม เน่าเสียกันทั้งนั้น ผมต้องเอาโอกาศที่จะลบพวกนี้ออกไปให้หมด เพื่อที่มนุษย์จะได้พัฒนาก้าวหน้าต่อไปได้

ในอีกความหมายคือ ผมเป็นคนมีน้ำใจนะเนี้ย คิดอย่างงั้นไปล่ะกัน

[อึก… ชั้น เข้าใจแล้ว]

เจ้าหญิงพยักหน้าเบาๆต่อความต้องการของผม จากมุมมองของเธอ เธอทำได้แค่ยอมรับในความต้องการของผมเท่านั้น

แต่พยักหน้าอย่างนั้น แสดงว่าน่าจะเพิ่มเงินได้อีก

[เอาเป็น 2,500 เหรียญแทน เฮ้ รีบสาบานได้แล้ว]

[ส-สารเลว… เข้าใจแล้ว โถ่เอ๊ย! แค่ทำก็พอใช่ไหมล่ะ!? ขอให้เซฟิรอทเป็นพยาน ฉันขอสาบานว่า “เพื่อแลกเปลี่ยนโลกครึ่งนึงกับผู้กล้า ฉันจะจ่ายให้เขา 2,500 เหรียญทองขาว”]

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงบรรลุข้อตกลงกับเธอ
ยังไงการสัตย์สาบานก็เป็นอะไรที่แน่นอนอยู่แล้วล่ะนะ

แค่นี้ ผมก็ได้ถุงที่เต็มไปด้วยเหรียญทองขาวอย่างง่ายดาย

[แค่นี้ก็ไม่ต้องทำงานอีกแล้ว]

 

ผมยิ้มให้กับถุงเงินแล้วเดินออกมาจากห้อง ผมไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกับเจ้าพวกนี้อีกแล้ว

[แล้วเจอกันใหม่ พยายามเอาตัวรอดกันให้ได้ล่ะ]

พอพูดจบ ผมก็หันหลังให้พวกนั้น

[ปีศาจ…ฉันจะไม่มีทางยกโทษห้แกแน่!]

ผมเมินเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดแล้วเดินผ่านประตูออกมา
ณ จุดนั้น มีจอมมารรออยู่

[ร่ำลากันเสร็จแล้วรึ?]

[อา เสร็จเรียบร้อย]

[ก็คงจะดีที่สุดแล้วล่ะนะ…นี้ ในถุงนั้นมันอะไรรึ?]

[เงิน 2,500 เหรียญทองขานะ ได้จากการขายครึ่งโลกนะ]

[อะไรนะ! เจ้าขายโลกที่ข้าให้ไปง่ายๆงี้เลยหรอ!]

[ก็ มันไม่ได้สำคัญอะไรอยู่แล้วนิ… มากกว่านั้น ชั้นอยากจะกลับปราสาทเธอไวๆแล้วด้วย อยากไปดื่มไวน์อร่อยๆของที่นั้นนะ]

[จริงๆเลยนะ ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ข้ายกโทษให้ก็เพราะเป็นเจ้าล่ะนะ]

ผมถูกให้อภัย ช่างเป็นจอมมารที่ใจดีอะไรอย่างนี้ นี้ยิ่งทำให้ผมชอบเธอขึ้นไปอีก
ตั้งแต่นั้นมา ผมก็อยากจะพึ่งพาเธอและใช้ชีวิตของผมอย่างเฉื่อยชาจากนี้ไป

[คุคุคุ… เข้าใจแล้ว เดี่ยวข้าจะเตรียมไวน์ที่อร่อยที่สุดให้เจ้าเอง คืนนี้ เจ้าต้องดื่มกับข้านะ]

หลังจากพูดจบ จอมมารก็เปิดเวทเคลื่อนย้าย พาเรากลับปราสาท

ผมบอกลากับชีวิตเก่า ตอนนี้ ชีวิตใหม่ของผมจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว




NEKOPOST.NET