Yuusha Dakedo, Maou Kara Sekai Wo Hanbun Moratte Uragiru Koto ni Shita ตอนที่ 0 | Nekopost.net 
NEKOPOST

Yuusha Dakedo, Maou Kara Sekai Wo Hanbun Moratte Uragiru Koto ni Shita

Ch.0 - Giving you half of the world


จอมมารกำลังหัวเราะด้วยความสุข

[คุคุคุ… ผู้กล้า มันรู้สึกสนุกมากที่ได้สู้กับเจ้า! น่าเสียดายที่มันต้องจบลงแล้ว]

ถึงแม้จอมมารคนนี้จะมีรูปร่างเป็นสายน้อย แต่เธอก็ยังคงเป็นราชาของเผ่าปีศาจ ถึงเธอจะแสดงความโหดร้ายให้โลกได้เห็น ทำลายความหวัง กระจายความสิ้นหวัง ผมก็ยังคงรู้สึกพอใจที่เธอได้ยอมรับผมอยู่เหมือนกัน

[ชั้นก็เหมือนกัน เวลาที่ชั้นได้ใช้สู้กับเธอนี้มันเยี่ยมที่สุดไปเลย… น่าเศร้าจริงๆที่มันจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว]

ในห้องโถงขนาดใหญ่ภายในปราสาทราชาปีศาจ ผู้กล้าอย่างผมพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเธอ

ถ้าให้พูดจริงๆผมก็ไม่ได้เกลียดจอมมารหรอกนะ ถึงเธอจะเป็นศัตรูกับผมก็ตาม แต่หลังจากได้ประดาบกับเธอหลายครั้ง… ผมก็รู้ได้ว่าเธอไม่ใช่คนไม่ดี 

แล้วเธอก็เป็นราชาที่ดีด้วย ดีกว่าราชามนุษย์หมูฝั่งผมเยอะ เอาจริงๆจอมมารดูเป็นคนดีด้วยซ้ำ

นั้นเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมเสียใจเมื่อเวลานี้มาถึง

[ศึกสุดท้ายระหว่างจอมมารกับผู้กล้า… น่าแปลกนะที่ข้าไม่รู้สึกเกลียดเจ้าเลย นี้คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาสินะ?]

เพื่อที่จะปราบจอมมาร หลังจากที่ภารกิจส่งมาถึงสมาชิกทั้ง 5 คนในปาร์ตี้ผู้กล้า เราก็ตรงมาสู่ปราสาทจอมมารเพื่อทำศึกสุดท้ายในวันนี้ ทางจอมมารเองก็ตอบรับการท้าทายของเราด้วยกำลังรบแบบเต็มกำลังเช่นกัน

ในกลุ่มปาร์ตี้ของพวกเราก็จะประกอบไปด้วย ผู้กล้า, จอมเวท, นักบวช, ผู้ใช้ศิลปะป้องกันตัว และนักรบ ในที่สุดเราก็มาถึงจุดนี้หลังจากที่ดิ้นรนกันมาตลอดทาง

พรรคพวกของผมพาผมมาส่ง ณ ที่แห่งนี้เพื่อตัดสินกับจอมมาร

การเดินทางอันยาวนานในที่สุดก็มาถึงจุดสิ้นสุด

ในตอนจบ ชะตาของพวกเรา… ฝ่ายใดได้ชัยชนะไป อีกฝ่ายก็ต้องทำการบอกลาเช่นกัน

เราทั้งคู่รู้เรื่องนี้ดี มันก็ช่วยไม่ได้ที่ผมจะรู้สึกลังเลก่อนจะมาสู้ครั้งนี้

[ใช่แล้วล่ะ เราทั้งคู่เป็นคู่ปรับที่ดีเลยล่ะ… พูดตรงๆนะ ชั้นชอบเธอมากกว่าพวกลูกน้องชั้นซะอีก]

[…อ-โอ้]

จู่ๆจอมมารก็ทำท่าแปลกๆไป จอมมารที่รักในการสู้รบ และมีรอยยิ้มอย่างไม่เกรงกลัวอะไรได้หายไป

แล้วเธอก็เปลี่ยนมาเป็นมองเข้ามาที่ตาของผมอย่างจริงจัง – ดังกำลังสังเกตผมอยู่

[นี้ ผู้กล้า... ข้าจะให้โลกแกเจ้าครึ่งนึงหลังจากที่ข้ายึดโลกสำเร็จ]

เด็กสาวกล่าวคำนั้นออกมาอย่างหนักแน่น

[ในทางกลับกัน มาเป็นลูกน้องข้าซะ]

แล้วเธอก็ยื่นมือมาที่ผม

  

[ข้าจะให้โลกแกเจ้าครึ่งนึงเลยนะ งั้นทำไมไม่มาอยู่กับข้าล่ะ?]

 

เธอกล่าวความต้องการของเธอออกมา ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้กล้าอย่างผมไม่อาจตอบรับได้

[–]

ผมนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา

มีเรื่องยากมากมาย ตามด้วยคำขอที่ไร้เหตุผลแบบแทบนับไม่ถ้วน

ถึงยังงั้นก็ยังมีพรรคพวกที่ยิ้มไปด้วยกัน แล้วก็ยังมีคนที่คาดหวังในตัวผม ซึ่ง ผมไม่สามารถ – ทำสิ่งที่ทรยศพวกเขาได้

 

มันก็เป็นช่วงนึงที่ผมเคยคิดอย่างงั้นอ่ะนะ

[จริงดิ? ครึ่งนึงเลยหรอ!? เอาสิ ยินดีที่ได้ร่วมงานด้วยนะ!]

ผมยอมรับข้อเสนอของเธอ

ก็เธอเสนอให้ตั้งครึ่งโลกเลยนา ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธหรอก

[ห-ห๊ะ?]

หลังจากตอบรับข้อเสนอของเธอ คนที่ช็อกก็กลายเป็นฝ่ายจอมมาร

[นาย..ไม่มีเกียรติของผู้กล้าบ้างเลยหรอ? แล้วภารกิจล่ะ แน่ใจนะ… ว่าจะเอาอย่างนี้?]

ผมไม่เข้าใจเลยแหะว่าทำไมจู่ๆเธอก็พูดติดๆขัดๆขึ้นมาเฉย เธอเป็นถึงจอมมารเลยนา ไม่เห็นต้องมาสนเรื่องพวกนี้เลย

[เกียรติหรอ? กินได้รึป่าวล่ะ? ชั้นไม่สนเรื่องภารกิจเท่าไหร่อยู่แล้วด้วย ที่มากกว่านั้นอ่ะนะ ชั้นไม่ได้อยากจะมาเป็นผู้กล้าหรอกนะ โดนบังคับให้เป็นต่างหาก]

ใช่แล้วล่ะ ผมไม่ได้มาเป็นผู้กล้าเพราะอยากเป็นหรอกนะ

ผมโดนฝึกให้เป็นผู้กล้าตั้งแต่เด็กๆ โดยไม่สนเรื่องความต้องการของผมเลย
แล้วการที่มาพบผมที่มีพลังผู้กล้ามันก็เป็นเรื่องบังเอิญด้วย ผมเลยโดนเลือกเป็นผู้กล้า

[ในทางกลับกัน ชั้นจะได้อะไรล่ะถ้าปราบเธอได้? อย่างมากสุดก็คงเป็นฉายา [ผู้กอบกู้โลก] ล่ะมั้ง? แค่ฉายามันไม่ทำให้อิ่มท้องหรอกเฟ้ย! เทียบกันแล้ว ได้โลกมาครึ่งนึงเนี่ย มีความสุขกว่าเยอะ]

[แต่… ไม่ใช่ว่าเจ้าก็จะได้รับรางวัลจากฝั่งเจ้าเช่นกันรึ ได้รับการยอมรับจากคนรอบข้าง ด้วยพลังนั้นนะ เจ้าสามารถเอากะไรก็ได้ที่อยากได้… ดังนั้นมันจะไม่เป็นไรจริงรึที่จะมายอมรับข้อเสนอของข้านะ?]

[อาาา ไม่เป็นไรหรอก รางวัลพวกนั้นนะ ครึ่งโลกดีกว่าอีก… แล้วก็ได้ทำงานร่วมกับเธอด้วย ไม่สิ ชั้นอยากจะทำงานกับเธอ]

[ล-แล้วพรรคพวกเจ้าล่ะ พวกนั้นจะไม่เสียใจหรอ?]

[ไม่มีทาง!!]

นี้น่าจะเป็นการตะโกนที่ดังที่สุดของวันนี้แล้วล่ะมั้ง ถ้าจะถามว่าทำไม ก็เพราะนั้นเป็นคำๆเดียวที่โผล่มาในหัวของผมเมื่อกี้

[เธอรู้อะไรไหม? ที่จริงชั้นนะ… เป็นเพื่อนสมัยเด็กกับนักบวชสาวคนนั้นล่ะนะ เพื่อที่จะได้แต่งงานกับเธอ ชั้นเลยพยายามอย่างมากในการเดินทางครั้งนี้ แต่รู้อะไรไหม นักบวชคนนั้นนะจริงๆแล้วกำลังคบกับจอมเวทอยู่]

[อา…]

[เธอเข้าใจใช่ไหมล่ะ? ใช่แล้ว ชั้นมันเป็นแค่แมลงน่ารำคาญ! มากกว่านั้น ไอเจ้านักสู้กับนักรบก็แอบไปกุ๊กกิ๊กกันลับหลังชั้นอีก!? ชั้นแทบไม่มีที่ในตี้นั้นด้วยซ้ำ]

พอพูดที่ก็หยุดไม่ได้เลยแหะ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจจู่ๆก็ปะทุออกมา

[ไม่เว้นแม้แต่ช่วงสุดท้าย ตอนที่มาถึงที่นี้นะ มันคงเหมือนพวกนั้นเสียสละตัวเองเพื่อให้ชั้นมาที่นี้ได้ใช่ไหมล่ะ แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่เลยเฟ๊ย!? พวกนั้นมันทิ้งตูไว้แล้วก็หายหัวกันไปไหนหมดก็ไม่รู้ สุดท้ายชั้นก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ต้องมาด้วยตัวเองเนี้ย!!]

พวกนั้นนะ ไม่มีซะยังดีกว่าซะอีก ไอพวกที่มาทิ้งชั้นเอาไว้ในตอนท้ายนี้มันไม่ใช่พรรคพวกหรอกนะ

[แล้วยัยเจ้าหญิงที่พูด “ฉันจะรอคุณนะคะ” จากนั้นก็ใช้งานชั้นไปจนถึงกระดูก บิซชิบ!? ให้ตายสิ เพราะคำพูดของยัยยั้ยแท้ๆ เลยทำให้ชั้นมีความหวังในตอนแรก? แต่ก่อนนะ ชั้นลงสนามรบเพื่อปกป้องรอยยิ้มของยัยเจ้าหญิงนั้นเลยนะ! พอคิดกลับไปแล้วอยากฆ่าตัวตายชะมัด]

ถ้าจะให้ถามว่าระหว่างเจ้าหญิงกับนักบวช ผมอยากแต่งกับใคร… หรือเธอทั้งคู่คือปีกของฉันไปเลยดี เป็นความคิดที่โง่เง่าที่สุดจนไม่อยากจะจำเลย

[ถึงแม้จะปกป้องผู้คนไป สุดท้ายพวกนั้นก็ทำเหมือนกับชั้นเป็นคนโง่เพราะหน้าตาชั้น ถึงชั้นจะเป็นผู้กล้า พวกนั้นก็พูดว่าชั้นดูธรรมดา งี่เง่า ไร้เสน่ห์สุดๆ !! ไหนจะพรรคพวกที่เต็มไปด้วยหนุ่มหล่อ สาวสวยอีก ถึงจะพยายามมากกว่าใครไป สุดท้ายพรรคพวกคนอื่นๆก็เป็นที่น่าจดจำมากกว่าชั้นอีก? ชั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพยายามไปเพื่ออะไร]

แล้ว ผมก็ได้รู้ตัว

ผมไม่มีอะไรเหลือเลย สิ่งที่ต้องการที่จะปกป้อง ความสุขที่ควรจะมี ทุกอย่างล้วนแต่เป็นเพียงภาพลวงตา – จากการระบายความในใจทั้งหมด ทำให้ผมได้รู้ตัวเอง

[สำหรับชั้นแล้วนะ มีแค่จอมมารเท่านั้นที่ช่วยเยียวยาชั้นได้ ไม่ว่าเราจะเจอกันเมื่อไหร่ เธอก็ไม่เคยเปลี่ยน เธอยอมรับชั้น สู้กับชั้นอย่างสุดกำลัง นั้นแหละที่ทำให้ชั้นมีความสุข ชั้นอยากที่จะสนิทกับเธอ]

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงรู้สึกมีความสุขมากเมื่อจอมมารพูดขึ้นว่าต้งการผม 

ผมกุมมือเธอที่ยื่นมาที่ผม แล้วคุกเข่าลง
เมื่อผมมองไปที่จอมมาร เธอก็...........ร้องไห้

[ฮืออ…ผู้กล้า เจ้าผ่านเรื่องแย่ๆมาเยอะจริงๆนะ]

รู้สึกว่าผมจะถูกสงสารโดยเธอนะ
ความอบอุ่นของเธอส่งผ่านมาที่หัวใจผม ใช่แล้วล่ะจอมมาร… ผมผ่านเรื่องแย่ๆมาเยอะจริงๆ

[แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วล่ะ… เจ้าจะได้รับความสุขตราบเท่าที่เจ้าอยู่ข้างกายข้า! นี้คือคำสั่ง เจ้าต้องรักษาสัญญาให้ถึงที่สุดเมื่อเข้าร่วมกับข้า เจ้าทำได้ใช่ไหม?]

[แค่ได้อยู่ข้างจอมมารก็ทำให้ชั้นมีความสุขแล้ว]

[แน่นอน! แค่อยู่ข้างข้านะไม่เป็นไรหรอก]

แล้ว จอมมารก็โอบกอดผมอย่างอ่อนโยน
ถึงแม้จะเป็นราชาของเผ่าปีศาจที่ชั่วร้าย แต่ผมก็ยังได้กลิ่นหอมจากร่างกายเธอ แล้ว ร่างกายเธอก็นุ่มมากด้วย… ต่อหน้าเด็กสาวคนนี้ ผมตัดสินใจว่าจะถวายความภักดีแก่เธอ

ถึงแม้ผมจะเป็นผู้กล้า แต่ผมก็ได้ทรยศมวลมนุยษ์หลังจากได้รับโลกครึ่งนึงจากเธอ

แค่ได้มีเธออยู่ข้างกาย ผมก็ได้รับความสุขแล้ว—

 

ปล.วิธีการพูดของจอมมารผมตัดสินจากชุดของเจ้าตัวเอานะ ใครไปอ่าน raw มาแล้วรู้ว่าจริงๆแล้วแล้ววิธีพูดของนางเป็นยังไงก็บอกได้นะ ผมจะได้ทำการแก้ไข




NEKOPOST.NET