[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou ตอนที่ 44.2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Isekai Yururi Kikou

Ch.44.2 - บทเสริมที่ 7 เจ้าหญิงมิโกะ


ฉันชื่อว่า ซาราซ่า

เป็นนางเงือกที่ได้รับตำแหน่งเจ้าหญิงมิโกะ เจ้าของวิหารทะเลฟ้าแห่งนี้

 

เมื่ออายุได้ 10ปี ฉันก็ได้ตำแหน่งเจ้าหญิงมิโกะมา เพราะท่านป้าเจ้าหญิงมิโกะคนก่อนได้เสียชีวิตไป

และเมื่อการคัดเลือกเจ้าหญิงมิโกะเริ่มต้น ฉันก็ได้รับเลือกด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง

ครอบครัวของฉันดีใจมาก แต่ฉันไม่อยากเป็นเจ้าหญิงมิโกะเลยซักนิด มันน่าเบื่ออ่ะ

ก็เจ้าหญิงมิโกะวันๆก็ต้องอยู่ในวิหารทะเลฟ้าอย่างสงบเสงี่ยมนี่นา

แถมความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหญิงมิโกะกับเงือกคนอื่นๆก็มีระยะห่างมากด้วย

เพราะโดนบูชานับถือในฐานะสิ่งศักดิ์สิทอย่างหนึ่งเลย

คนที่จะได้เจอกับเจ้าหญิงมิโกะก็มีจำกัด แล้วได้คุยกับคนเพียงแค่นั้น มันจะทำให้ฉันบ้าตายเอา ขอทีเถอะ...

เพราะเจ้าหญิงมิโกะรุ่นที่ผ่านๆมาก็ไม่ได้รับการติดต่อจากเทพมาเป็นร้อยๆปีแล้วด้วย

ตำแหน่งนี้มันไม่น่ามีความจำเป็นแล้วนะ

แล้วใครที่จะคัดเลือกว่าใครเหมาะจะเป็นเจ้าหญิงมิโกะ....ฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าเลือกกันยังไง

 

ฉันชอบที่จะว่ายน้ำในทะเล ถึงจะอยู่ในเขตแดนของบาเรีย แต่ฉันก็ว่ายทุกวัน

ฉันไม่อยากจะทนอยู่ในตำแหน่งนี้อีกแล้วนะ

วันหนึ่งถ้าฉันโตพอ ฉันจะออกไปว่ายที่ทะเลด้านนอกให้หนำใจเลย

ฉันจะรอให้วันนั้นมาถึงซักที...

 

ทำไมกัน? ทำไมต้องเป็นฉันด้วย?

มีผู้คนตั้งมากมายอยากเป็นเจ้าหญิงมิโกะ ทำไมไม่เลือกคนพวกนั้นเป็นล่ะ....

เพราะอย่างนั้น บางทีที่ฉันทนไม่ไหว ก็จะแอบออกไปเที่ยวนอกวิหารทะเลฟ้า

แต่ทุกครั้งเลย ผู้ดูแลกราทก็มาเจอแล้วพาฉันกลับไปห้องซะทุกที

 

หลายปีผ่านไปหลังจากได้รับตำแหน่งก็มีการติดต่อลงมาจากท่านเทพ

 

(ซาราซ่า? ได้ยินที่ข้าพูดหรือเปล่า?)

“เอ่อ ไม่ทราบว่าใครคะ....”

(ข้อคือผู้ติดตามของท่านเทพแห่งน้ำ)

 

อยู่ดีๆก็มีเสียงเข้ามาในหัวของฉัน...นี่มันอะไรกัน!!

ร่างของฉันสั่นด้วยความกลัว

เพราะอยู่ดีๆก็ได้เชื่อมต่อกับเทพผู้สูงศักดิ์ที่ฉันไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

ทำไมถึงรู้ว่าเป็นเทพน่ะเหรอ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันก็เข้าใจเอง

 

“ท่านผู้ติดตาม...ของท่านเทพ...แห่งน้ำ.. มะ มีอะไรให้รับใช้หรือคะ?”

(ใจเย็นๆ ซาราซ่า)

“คะ ค่ะ โปรดยก..โทษให้ด้วย”

 

เสียงขอฉันก็สั่นไปหมด แต่ไม่ใช่แค่เสียง ตอนนี้ฉันสั่นไปทั้งร่างกายเลย

ถึงจะไม่ใช่ท่านเทพแห่งน้ำโดยตรง แต่ท่านผู้ติดตามของท่านเทพแห่งน้ำก็เป็นตัวตนที่สูงศักดิ์พอๆกัน

การที่จะสั่นเพราะความกลัวก็คงเป็นเรื่องธรรมชาติ

เอาล่ะ ใจ..เย็น..เย็น.....

 

(ถ้าอย่างนั้นขอเข้าเรื่องเลยละกัน)

 

เมื่อฉันใจเย็นลงท่านผู้ติดตามก็เริ่มอธิบายธุระของท่านทันที

เป็นเรื่องเกี่ยวกับปัญหาที่พวกเราชาวเงือกของวิหารทะเลฟ้ากำลังประสบเจออยู่

ปัจจุบัน ปะการังสำคัญของพวกเรามีโอกาสที่จะสูญพันธุ์

และถ้ามันเกิดขึ้นจะเป็นปัญหาเกี่ยวกับความเป็นความตายของเงือกทั้งหมดที่อยู่ที่นี่

มันจึงเป็นปัญหาใหญ่มาก

เหตุเกิดจากอะไรน่ะเหรอ? มันเกิดขึ้นจากมีเรือจมลงมาปิดทางเข้าถ้ำที่พวกเราเก็บเกี่ยวปะการังที่ว่า

และเมื่อทางเข้าถูกปิด มันก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะเข้าไปดูแลปะการัง

เมื่อไม่ได้รับการดูแล ปะการังก็จะเหี่ยวตายได้

และขนาดของเรือก็ใหญ่จนต่อให้พวกเราทั้งเผ่ารวมกันก็คงขยับมันไม่ได้

พวกเราคงจบกันแค่นี้....นี่คือสิ่งที่ฉันคิดตอนนั้น

และคำพยากรณ์ของท่านผู้ติดตามก็จะมาช่วยพวกเราในเรื่องนี้

 

(พรุ่งนี้จะมีสุภาพบุรุษที่ชื่อทาคุมิมาที่ชายทะเล คนๆนั้นจะเป็นผู้ที่แก้ไขปัญหาเรื่องนี้ได้ โปรดไปรับเขามาที่นี่ด้วย)

“ท่านทาคุมิเหรอคะ? ท่านนั้นเป็นคนยังไงเหรอคะ?”

(เขาเป็นมนุษย์ เป็นผู้มีจิตใจดี มีน้ำใจ แต่ข้าไม่อาจบอกในรายละเอียดได้ และเขานั้นเป็นผู้มีพระคุณสำหรับวงวานศ์เทพแห่งน้ำของเรา)

 

อะไรกัน บุคคลที่สูงส่งขนาดนั้นจะมาที่วิหารทะเลฟ้าของเรางั้นเหรอ

พวกเราต้องระวังไม่ทำอะไรให้ท่านนั้นไม่พอใจ

 

(ไม่เป็นไรหรอกซาราซ่า คุณทาคุมิไม่โกรธกับเรื่องเล็กๆน้อยๆหรอกนะ แล้วก็ไม่ต้องต้อนรับให้มันดูยิ่งใหญ่อะไรเกินไปด้วยนะ)

“ละ แล้วจะให้ฉันทำยังไงดีคะ...”

(ก็ต้อนรับแบบปกติไปก็พอ)

 

ท่านผู้ติดตามได้อธิบายให้ฉันฟังเพื่อให้ฉันรับรองท่านทาคุมิที่จะมาเยือน ฉันจึงตั้งใจฟังไม่ให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

แต่จากคำพูดของท่านผู้ติดตาม มันเป็นเรื่องที่ฉันไม่อาจทำใจเชื่อได้ง่ายๆ

กองขยะงั้นเหรอ!! ท่านผู้ติดตามจะบอกให้ฉันเอาขยะให้กับท่านทาคุมิเนี่ยนะ?

เขาจะคิดยังไงกันถ้าเขารู้เรื่องนี้? จะไม่เป็นอะไรงั้นเหรอ?

...แต่จากที่ท่านผู้ติดตามได้อธิบายมา ก็คงไม่มีทางเลือก ฉันคงได้แต่ทำใจของฉันในเรื่องนี้

หลังจากอธิบายเรื่องทั้งหมด ท่านผู้ติดตามก็ตัดการติดต่อไป

ฉันรู้สึกซึมเล็กน้อย แต่นี่ไม่ใช่เวลามาซึมแล้ว

 

“กราท!! กราท!! กราทอยู่ที่ไหนกัน!! เรื่องใหญ่แล้ว!!”

 

เพื่อเตรียมการให้พร้อมที่สุด ฉันจึงเรียกกราทเข้ามาหาด้วยเสียงที่ดังพอควร

ถึงจะดูไม่เหมาะสม และอาจถูกดุได้ แต่มันก็ไม่สำคัญแล้ว

 

“ท่านเจ้าหญิงมิโกะ ตะโกนเสียงดังมีอะไรงั้นเหรอครับ? เกิดอะไรขึ้น?”

“มีคำพยากรณ์ เราได้รับคำพยากรณ์มากจากท่านเทพ!!”

 

เมื่อฉันพูดจบ กราทก็เบิดตากว้างแล้วยืนนิ่งไป

ฮะๆ การตอบสนองไม่สมกับเป็นกราทเลย... แต่ก็ไม่ใช่เวลามาขำแล้ว

 

“กราทได้ยินหรือไม่? พรุ่งนี้ ท่านทาคุมิจะมายังชายหาดและเขาจะช่วยแก้ปัญหาเรื่องเรือนั่นให้กับเราได้”

“จริงเหรอครับ!?”

 

อ๊ะ สติเขากลับมาแล้ว

กราทหายจากการยืนนิ่ง แล้วฟังรายละเอียดจากฉันไป

 

“เป็นเรื่องจริง ไม่มีทางที่ท่านผู้ติดตามของท่านเทพแห่งน้ำจะมาโกหกได้ ดังนั้นเราจึงต้องส่งคนไปรับเขามาที่นี่ อ๊า!! เก็บเรื่องนี้เป็นความลับไว้ด้วยล่ะ!! แล้วก็อย่าไปสร้างปัญหาให้กับท่านทาคุมิเด็ดขาด พวกเราต้องลดความเสี่ยงลงให้ต่ำที่สุดเพราะไม่มีคำพยากรณ์มาช่วยแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้น โปรดใช้งานมิเรน่าเถอะครับ เธอเป็นสาวรับใช้ของท่านเจ้าหญิงมิโกะและยังเป็นหลายสาวของผมด้วย เธอเรียนรู้ที่จะรักษาความรับมาตั้งแต่เล็กแล้ว”

“ใช่แล้ว มิเรน่าเหมาะมาก เรียกเธอมาเดี๋ยวนี้เลย”

 

กราทนั้นออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

กราทที่ปกติจะสงบเสงี่ยมอยู่เสมอ... ดูเหมือนว่ากราทจะ....ตื่นเต้นพอสมควร

เมื่อเห็นกราทเป็นอย่างนั้น มันทำให้ใจฉันสงบขึ้นมาทันที...

อืม ฉันต้องใจเย็นๆ

 

เมื่อกราทกลับเข้ามาพร้อมกับมิเรน่า พวกเราสามคนก็ได้คุยรายละเอียดกัน

เพราะท่านทาคุมินั้นเป็นมนุษย์ กำไลนางเงือกจึงเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องเตรียมไป

ฉันแนะนำให้มิเรน่าพกไปหลายๆอัน เพราะท่านทาคุมิอาจจะมีพรรคพวกเดินทางมาด้วยกัน

แล้วปล่อยเรื่องการเตรียมตัวต้อนรับเป้นหน้าที่ของกราท

แต่ทั้งกราทและมิเรน่าตกใจมากเมื่อฉันพูดถึงรางวัลที่จะให้ท่านทาคุมิ

พวกเขาตกใจเหมือนฉันเลย.... มันคงไม่เป็นไรหรอกนะ ใช่มั้ย?

....ไม่สิ!! มันต้องไม่มีปัญหา เพราะท่านผู้ติดตามเป็นผู้รับรองมาเองเลยนี่นา ไม่เป็นไรแน่ๆ!!

ต่อจากนั้น พวกเราจึงเตรียมการต้อนรับท่านทาคุมิอย่างเร่งรีบ

 

ถึงจะเป็นผู้ติดตามของท่านเทพ แต่พวกเราก็ไม่ได้รับการติดต่อมาเป็นร้อยปีแล้ว

ฉันรู้สึกดีใจและตกใจเมื่อมีเหตุการณ์แบบนี้มาขณะที่ฉันอยู่ในตำแหน่งเจ้าหญิงมิโกะ

ความรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับตำแหน่งนี้ได้ปลิวหายไปในทันที และฉันรู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก

มันคงจะไม่สายเกินไปสินะ ฉันจะทำให้ดูว่าฉันก็เป็นเจ้าหญิงมิโกะที่ยอดเยี่ยมได้

 

--ฉันคิดอย่างนั้นไว้ในใจ แต่ทว่า....

 

แต่ดูเหมือนว่าประสบการณ์จากอดีตมันจะทำให้ฉันพลาด

เพราะฉันตื่นเต้นมากตอนที่ได้พบกับท่านทาคุมิ จึงทำพลาดไปนิดหน่อย

...ขอโทษค่ะ ฉันสำนึกผิดแล้วค่ะ

ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะเป็นเจ้าหญิงมิโกะที่ยอดเยี่ยมให้ได้เลย

 

 

ปล.จากผู้แต่ง ไม่ใช่จากคนแปล

"ผู้ติดตามของเทพแห่งน้ำเป็นผู้หญิงครับ"




NEKOPOST.NET