[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 65 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.65 - ตอนที่ 65 มารร้าย


เพลงประกอบตอนนี้ https://www.youtube.com/watch?v=CGcv09G5MYc

 

--------------------------------------------------------

 

บทที่ห้า อิรุสลุกไหม้

ตอนที่ 65 มารร้าย

 

 

โครโน่ได้ฆ่าครูเสดเดอร์ไปแล้วสามคน

 

เขาตัดหัวของทหารไปสองนายด้วยพร้าต้องคำสาป 「ซึจิกิริ」ที่อยู่ในมือของเขา และเมื่อทหารคนที่สามมองเห็นแผ่นหลังของเขา หัวของเขาก็แยกออกจากร่างลอยเป็นเส้นโค้งขึ้นไปบนฟ้า

 

โครโน่นำน้ำมันที่ทหารกลุ่มนี้นำมาเพื่อเผาบ้านหลังนี้ไปเผาให้กับศพของครอบครัวก็อบลิ้นไปพร้อมกับบ้านของพวกเขา

 

ตอนนี้สิ่งที่เขาสามารถทำให้กับพวกเขาได้ก็มีแค่นี้เท่านั้น

 

แล้วเขาก็ปล่อยศพของทหารทั้งสามคนให้เน่าตายอยู่ตรงนี้ เขามุ่งหน้าเข้าไปยังใจกลางของหมู่บ้านโดยตรงอย่างไม่คิดที่จะหลบซ่อนตัว

 

และเมื่อเขาเกินผ่านประตูหมู่บ้าน เขาก็ได้ทำการฆ่าทหารที่อยู่รอบๆตรงนั้นทั้งหมด

 

ทหารที่เข้ามาโจมตีโครโน่ต่างถูกพร้าแยกหัวออกจากร่าง ทหารบางส่วนที่คิดหนีก็ไม่อาจรอดโครโน่ไปได้ ทั้งหมดได้กลายเป็นศพไร้หัวอยู่ตรงนั้น

 

เกราะโซ่ที่พวกเขาภูมิใจไม่อาจป้องกันการโจมตีนี้ได้เลย พวกเขาได้ตายลงก่อนที่จะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นซะอีก

 

และเมื่อโครโน่ผ่านประตูมาได้ พวกทหารที่อยู่ใจกลางหมู่บ้านก็พึ่งรู้ตัวว่าพวกเขากำลังถูกใครบางคนโจมตีอยู่

 

และในเวลาเดียวกับที่นายทหารคนหนึ่งจะวิ่งไปส่งขาวให้กับเคอร์วอง ก่อนที่พวกเขาจะได้รับมอบคำสั่งลงมาผู้บังคับบัญชาก็ตัดสินใจรับมือเฉพาะหน้าก่อน

 

อย่างไรก็ตามตอนนี้การที่พวกเขาไม่หน่วยทหารจอมเวทคอยสนับสนุน การตัดสินใจเข้าปะทะกับโครโน่โดยตรงได้กลายเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งสุดท้ายในชีวิตของพวกเขา

 

เวทมนต์ออริจินอลของโครโน่「กระสุนปีศาจ・บาเร็ตอาร์ต」นั้นสามารถฆ่าพวกเขาได้ภายในนัดเดียว อีกทั้งยังใช้ได้อย่างต่อเนื่องราวปืนกล

 

ในขณะที่เหล่าทหารหาญถือหอกพุ่งเข้าไปหาโครโน่ ความสามารถที่แท้จริงของ「กระสุนปีศาจ・บาเร็ตอาร์ต」ก็ได้แสดงให้เห็นเป็นที่ประจักษ์

 

โครโน่ : “「กระสุนปีศาจ・บาเร็ตอาร์ต・ยิงเต็มกำลัง」”

 

กระสุนนับพันถูกยิงเข้าใส่เหล่าทหารครูเสดเดอร์

…………

 

จากมุมมองของผู้บังคับบัญชา

 

ในตอนที่พวกเขาได้รับรู้ถึงความแตกต่างของพลังและความเลวร้ายของจอมเวทในชุดสิดำคนนี้ พวกเขาก็กลายเป็นศพที่โปรยปรายอยู่บนถนนแล้ว

 

ผู้บังคับบัญชา : “จะ จะ เจ้านี่มันตัวบ้าอะไรกันวะ!?”

 

ผู้บังคับบัญชาได้มองไปที่จอมเวทในชุดคลุมสีดำที่พึ่งปรากฏตัวเมื่อกี้และได้ฆ่าลูกน้องของเขาทั้งหมดลงในชัวพริบตา

 

ผู้บังคับบัญชา : “เชี่ยย ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าจะเจอมอนสเตอร์แบบนี้ด้วย—–เจี๊ยกกก!!”

 

เวทมนต์ลึกลับสีดำที่ฆ่าลูกน้องของเขาได้พุ่งผ่านเฉียดแก้มของเขาไป

 

ทหาร : “ทะ ท่านผู้การ! ช่วยออกคำสั่งด้วยครับ!”

 

เมื่อได้ยินเสียงที่หวาดกลัวของลูกน้องของเขาที่รอรับคำสั่ง เขาก็ค่อยๆดึงสติกลับมาเพื่อเตรียมสั่งการ

 

แต่ก็ไม่อาจลบความจริงของความหวาดกลัวที่ว่าศตรูเพียงคนเดียวจะสามารถกำจัดกลุ่มของทหารที่ครบเครื่องพร้อมอาวุธลงได้โดยที่ยังไม่ได้แตะต้องโดยแม้แต่น้อย ผู้บังคับบัญชาและลูกน้องของเขาต่างตกอยู่ในความหวาดกลัว

 

ผู้บังคับบัญชา : “ธ ธนู ยิงธนู!!”

 

ผู้บังคับบัญชที่เกิดความกลัวฝังใจได้ล้มเลิกที่จะใช้หอกและหันไปใช้การโจมตีที่ไม่ต้องเข้าประชิดแทน

 

ศตรูกำลังยืนอยู่กลางทางของถนนโดยไม่มีโล่ใดๆป้องกันราวกับเรียกร้องให้ยิงเข้ามาจัดการเขาซะสิแบบนั้น

 

แล้วก็พวกเรายังมีทหารเหลืออยู่อีกตั้งหลายสิบคน จำนวนต่างกันขนาดนี้พวกเรายังพอมีโอกาศอยู่

 

ผู้บังคับบัญชา : “ใช่แล้ว ใจเย็นๆ ดูยังไงมันก็แค่จอมเวทคนเดียวที่ไม่มีอะไรปกป้อง เพียงแค่ไม่ให้มันตั้งสมาธิร่ายเวทได้ก็พอแล้ว”

 

จอมเวทคือผู้ที่โจมตีจากแนวหลัง ไม่ว่าจะเป็นนักผจญภัยหรือทหารก็ไม่ต่างกัน นั่นรวมถึงที่ทวีปแห่งนี้ด้วย

 

ถ้าจอมเวทปรากฏตัวโดยไม่มีแนวหน้าปกป้อง แม้เขาอาจได้ลงมือโจมตีก่อนแต่ในทางเดียวกันหากฝ่ายเราโจมตีเข้าไปจอมเวทคนนั้นก็จะไม่มีโอกาศสวนกลับมาได้

 

หรือต่อให้เขาใช้เวทมนต์ป้องกันเอาไว้ มันก็ได้แค่ถ่วงเวลาเท่านั้น

 

ผู้บังคับบัญชา : “โจมตี!”

 

เมื่อได้รับคำสั่ง ธนูก็,ลอยพุ่งเข้าใส่จอมเวทในชุดคลุมสีดำ

 

ก่อนที่ธนูจะได้เข้าถึงตัวของศตรู ก็มีสิ่งที่เหมือนกับวัตถุทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากางขึ้นมาสกัดลูกธนูเอาไว้ วัตถุนั้นมีสีดำและดูเหมือนราวกับมีท้องฟ้ายามค่ำคืนถูกบรรจุเอาไว้อยู่ภายใน

 

แต่ทั้งหมดนี้ก็ยังเป็นไปตามที่พวกเขาคาดการเอาไว้ จอมเวทคนนี้สามารถใช้เวทป้องกันได้จริงๆ

 

ลูกธนูทั้งหมดถูกดีดกลับออกมาเพราะโล่สีดำนั้น

 

ผู้บังคับบัญชา : “อย่าได้หยุด! ยิงไปเรื่อยๆซะ!”

 

ในเวลาไม่นานนักพวกเขาก็รู้ตัวว่าโล่นั้นแข็งแกร่งมากแม้แต่โดนลูกธนูเข้าไปขนาดนี้ก็ยังไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนสักนิด

 

แต่พวกเขาก็รู้ว่าโล่เวทมนต์นั้นไม่อาจคงอยู่ได้ตลอดกาล ทั้งหมดขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นว่าจะทนได้อีกนานแค่ไหนเชียว

 

เมื่อเวทมนต์ถูกก่อตัวขึ้นมามันก็จะค่อยๆกระจายตัวหายไปกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ ยกเว้นก็แค่เวทมนต์ที่มีการร่ายผลการคงรักษาสภาพเอาไว้ เวทมนต์ปกติทั่วไปจะไม่อาจคงสภาพตัวเองเอาไว้ได้

 

ดังนั้นไม่ว่าพลังป้องกันจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม หากปล่อยให้เวลาผ่านไปเดียวมันก็สลายไปเอง

 

เพราะงั้นอีกไม่นานพอพลังเวทของมันลดลง พลังป้องกันลดลง เดียวการโจมตีของพวกเราก็จะสามารถเจาะผ่านไปได้เอง

 

ผู้บังคับบัญชา : “(ใช่แล้วไม่มีอะไรที่ต้องไปกลัว จอมเวทแค่คนเดียวก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากหรอก จงตายและเสียใจซะที่มาโจมตีพวกเรา!)” 

 

ต่อหน้าความเชื่อมั่นในชัยชนะที่มีต่อศตรูผู้น่ากลัวคนนี้ ผู้บัฯชาการได้แสดงรอยยิ้มอันบิดเบี้ยวที่เกิดจากความตื่นเต้นและความกังวลที่ผสมผสานกันอยู่

 

ผู้บังคับบัญชา : “ดีมาก ดีมากๆ ทำต่อไปเรื่อยๆแบบนี้----”

 

ก่อนที่เขาจะได้พูดต่อ จอมเวทในชุดดำก็เคลื่อนไหวเข้ามา

 

ผู้บังคับบัญชา : “จะโจมตีระยะประชิดงั้นเราะ?”

 

ใช่แล้วศตรูตรงหน้าของเขาคิดที่จะบุกเข้ามาโจมตีระยะประชิดตรงๆในขณะที่กางโล่อยู่

 

นอกจากนี้ความเร็วของเขายังเหนือมนุษย์ธรรมดาทั่วไปอีกด้วย

 

มันเป็นความเร็วที่เหมือนกับว่าใช้เวท「เสริมความเร็ว・สปีด・บูส (速度強化 ・スピード・ブースト)」หรือใช้ทักษะ「เหยียบอากาศ・แอร์・วอกเกอร์ (疾駆・エア・ウォーカー)」อยู่

 

ผู้บังคับบัญชา : “จอมเวทที่บุกเข้าระยะประชิดแบบนี้ ช่างโง่ซะจริงๆ—”

 

เมื่อได้เห็นการกระทำที่ไม่คาดคิดและศตรูยังพุ่งมาด้วยความเร็วระดับนี้ ทำให้เขาไม่อาจคิดแผนเตรียมการรับมือใดๆทัน

 

ผลคือทหารทั้งหมดทำเพียงแค่ตั้งหน้าตั้งตายิงธนูออกไปเพียงอย่างเดียว

 

แต่ไม่ว่าจะยิงยังไง โล่นั้นก็ยังคงแข็งจนไม่อาจเจาะทะลุได้

 

โอ้อ้อ้อ้!!”

 

ในระยะห่างไม่ถึง 10 เมตรระหว่างพวกเขา จอมเวทคนนั้นได้คำรามออกมาจนสั่นสะเทือนไปทั้งร่างราวกับถูกไฟช็อต

 

ต่อหน้าเสียงคำรามนี้ทำให้ทหารทั้งหมดสูญเสียกำลังไป

 

และในช่วงเวลาเดียวกันศตรูของพวกเขาก็ลบโล่ออกไปแล้วหยิบคฑาออกมา

 

โครมม!”

 

บางอย่างที่เป็นแสงสีดำได้พุ่งผ่านพร้อมกับเกิดเสียงดังสนั่นส่งอะไรบางอย่างบินขึ้นฟ้าไป

 

มันคือกระสุนปืนที่สร้างจากเวทมนต์ดำ และยังมีเป็นจำนวนมากจนนับไม่ถ้วน

 

“””อ๊ากกกกก”””

 

ทหารที่กำลังยิงธนูอยู่ ตรงหน้าของเขาได้มีพายุกระสุนสีดำพุ่งเข้ามาหา บนร่างของพวกเขาได้เกิดเป็นรูจำนวนมากบนเสื้อเกราะโซ่เหล็กถัก ร่องรอยของแรงกระแทกและบดอัดกระจายไปทั่วบริเวณ

 

ผู้บังคับบัญชา :ยะ หยิบดาบขึ้นมา!”

 

มันเป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัว ในระยะใกล้แบบนี้ธนูเรียกได้ว่าไร้ค่าไปเลย เขาเลยสั่งให้เปลี่ยนไปใช้ดาบแทน

 

ทหารโยนธนูทิ้งไปแล้วหยิบดาบทันทีโดยไม่รีรอ

 

และตอนนี้ศตรูก็มาอยู่ในระยะโจมตีของดาบแล้ว

 

พวกเขาละทิ้งความกลัวแล้วพุ่งเข้าหา มีแต่ต้องลงมือหรือไม่งั้นก็ตาย พวกเขาได้ตัดสินใจที่จะใช้พลังที่มีอยู่ทั้งหมดเข้าต่อสู้

 

แต่ดาบของพวกเขาก็ไม่สามารถเข้าถึงตัวของศตรูได้

 

ทหาร : “บินได้!?”

 

ศตรูที่ควรอยู่บนพื้นได้กระโดดขึ้นสูงก่อนที่พวกเขาจะเข้าถึงตัว

พร้อมกับจุดที่เขากระโดดได้เกิดเป็นร่องรอยของแรงกดลงไปจนเป็นเป็นหลุมลึก เขากางเสื้อคลุมแล้วลอยอยู่เหนือเหล่าทหารพวกนี้

 

ผู้บังคับบัญชา : “อ๊าาาา—-”

 

ผู้บังคับบัญชารู้ตัวแล้วว่าศตรูคนนี้กำลังบินมุ่งหน้ามาจุดเขายืนอยู่

 

ผู้บังคับบัญชา : “الدرع منع الجليد --- โล่น้ำแข็ง・ไอส์・ชิลด์ “

 

เวทมนต์ป้องกันธาตุน้ำแข็งที่เขาเสกขึ้นมาอย่างเป็นรวดเร็วที่สุดในชีวิตที่เขาเคยทำได้ปรากฏขึ้น

 

*ตุ้มม!*

 

ได้ปกป้องชิวิตของเขาจากกระสุนปืนสีดำที่ยิงออกมา

 

“”อ๊ากกก โอ๊ยยยย!””

 

แต่อย่างไรก็ตามทหารรอบๆนี้ต่างก็ลงไปกองกับพื้นอย่างเจ็บปวดเนื่องจากห่าฝนกระสุนที่สาดลงมา

 

กว่าครึ่งหนึ่งที่ได้ตายลงไป อีกครึ่งบาดเจ็บเจียนตาย พวกเขาไม่เหลือพลังพอที่จะจับดาบสู้ได้อีกแล้ว

 

และตอนนี้ในระยะรอบตัวของผู้บังคับบัญชาประมาณ 3 เมตรไม่มีทหารคนไหนเหลือปกป้องเขาอยู่เลย

 

ผู้บังคับบัญชา : ฮ่าาาาาาาาาาา!!”

 

เมื่อผู้บังคับบัญชาได้แหวกโล่น้ำแข็งออกมาดู ปีศาจตนนั้นก็กำลังลอยอยู่เข้ามาสู่สายตาของเขา

 

ศตรูยกพร้าที่ดูน่ากลัวขึ้นมา ร่างกายของศตรูทั้งตัวได้แผ่ออร่าสีแดงพวยพุ่งออกมา

 

ดวงตาสีแดงฉานของศตรูได้จ้องแทงทะลุมายังตัวของเขาจนเขาไม่อาจตั้งสติให้อยู่กับตัวได้

 

ผู้บังคับบัญชา : “อะ อะ อุว้ากก”

 

พร้าสีดำได้ฟันลงมาจากฟ้าฝ่าโล่น้ำแข็งที่เหลืออยู่ออกเป็นสองซีก

 

โล่น้ำแข็งที่หนาได้แยกออกจากกันลงไปกองอยู่กับพื้นดินแตกออกเป็นชิ้นๆ

 

ต่อหน้าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นความกลัวได้กลับสู่ผู้บังคับบัญชาอีกครั้ง เขาหมดแรงและพลังจนลงไปนั่งกองกับพื้น

 

และตรงหน้าเขาตอนนี้ก็มีจอมเวทที่สามารถฝ่าโล่น้ำแข็งของเขาได้เพียงครั้งเดียวยืนอยู่

 

ผู้บังคับบัญชา : “นะ….นี่…..นายคงไม่ฆ่า…..ไม่ฆ่าเราหรอก….ใช่ไหม?.... ก็พวกเรา….เป็น...มนุษย์….เหมือนกัน….นะ….ใช่ไหม!?”

 

ชายคนนั้นเหวียงพร้าลงมาตัดแขนขวาของเขาออกราวกับตัดเต้าหู้

 

เขากรีดร้องอย่างเจ็บปวดมันเป็นเสียงที่เจ็บปวดที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

 

จอมเวทสีดำ : “ตายย!”

 

ผู้บังคับบัญชาได้ถูกตัดและขาออกทีละข้าง เลือดที่พุ่งออกมาจากบาดแผลนั้นเจ็บปวดจนทำให้เขาตาเหลือก ฟองเลือดได้ฟูมออกมาจนเต็มปากของเขา ชายผู้ลงมือได้มองดูเขาที่กำลังจะตายลง เขาได้ลงมือฟันลงไปอีกครั้ง

 

จอมเวทสีดำ :ตาย ตาย ตาย ตายยยยยยยย !”

 

พร้าได้ตัดแยกลงตั้งแต่กลางกระหม่อมลงมา ตัดผ่านชุดเกราะ, ไขสันหลัง ลงมาจนถึงก้นกบ, สมอง, กระดูก, ปอด ทุกส่วนได้ถูกแยกเป็นสองซีกออกมา

 

เพี่ยงฟาดฟันลงมาเพียงครั้งเดียวก็ได้พรากชีวิตของเขาไปอย่างสมบูรณ์แบบ

 

ทหาร : “มะ มารร้าย…..”

 

ทหารคนหนึ่งพูดขึ้นมา

 

ชายที่ถูกกองทหารล้อมเอาไว้อยู่ตอนนี้ ชายที่ได้ฆ่าผู้บัญชาการของพวกเขา ชายที่ถูกเรียกว่า「มารร้าย」

 

ทหาร : ถะ ถ่อยก่อนนน!”

 

ทหาร : มารร้ายมาแล้ว! หนีเร็วว!”

 

ขณะที่ตะโกนออกมา เหล่าทหารหาญก็วิ่งแตกกระเจิงเต็มกำลังเพื่อหวังที่จะให้หนีได้เป็นคนแรก

 

ขนาดแม้แต่รองผู้บัญชาการก็ยังหันหลังหนีไปด้วย

 

โครโน่ : “...หยุดอยู่ตรงนั้น”

 

แต่ ณ ที่แห่งนี้กลับมีคนหนึ่งที่ไม่อยากให้พวกเขาหนีไป

 

โครโน่ : “หยุดเลย อย่าหนีซะให้ยาก ไอพวกสัตว์นรก”

 

เขาคือจอมเวทที่จมอยู่ในความเกลียดชัง จอมเวทที่ถือพร้าเล่มใหญ่อยู่ในมือ

 

โครโน่ : “ถ้าไม่ได้ฆ่าพวกแกทุกตัวละก็ จะเรียกว่าการแก้แค้นที่สมบูรณ์ได้ยังไงกันล่ะ จริงมั้ย?”

 

ดวงตาสีเลือดได้ส่องประกายเจิดจ้าจับจ้องไปยังทหารที่วิ่งหนีตายไปทางใจกลางหมู่บ้าน

 

จะไม่ปล่อยให้มันซักตัวรอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว

 

มารร้ายในร่างโครโน่ได้เดินตามกลิ่นหอมของเลือดที่ลอยโชยมาจากใจกลางหมู่บ้าน

 

------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ปล. Tn : ไอหมอนี่มันเฮียกัซเบอร์ 2 ชัดๆ

 

隊長 = ผู้การ ผู้บังคับบัญชา

悪魔 อาคุมะ = มารร้าย




NEKOPOST.NET