NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.327 - ตอนที่ 327 ค่าตอบแทนของการดื้อดึง


ผู้บังคับบัญชาสูงสุด เจ้าชายลำดับที่ 3  วิลฮาร์ท ทริสตั้น สปาด้า ได้คำรามก้องออกคำสั่งต่อหน้าฝูงมอนสเตอร์ที่บุกเข้ามา ณ ยามรุ่งสาง

 

วิล “ทุกหน่วยเข้าประจำที่เดียวนี้ !”

 

สภาพของวิลฮาร์ทตอนนี้กำลังทนทุกข์ทรมานจากการที่อดหลับอดนอนมาอย่างต่อเนื่องหลายวัน

 

ดวงตาของเขานั้นแดงคล้ำดำและเต็มไปด้วยความอ่อนล้า

 

แต่เมื่อเห็นอันตรายที่มาจ่อคอหอยตรงหน้า เขาก็ลุกขึ้นแล้วแผดเสียงออกคำสั่งสุดกำลังโดยไม่แสดงความอ่อนล้านั้นออกมาให้เห็นแม้แต่นิดเดียว

 

เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองไม่อาจต่อสู้ได้เหมือนอย่างวิงโรด ไม่ได้มีพลังเหมือนอย่างพวกเขา ดังนั้นเขาจึงพยายามสุดกำลังในการบัญชาการและเพิ่มกำลังใจให้กับพวกนักเรียนอย่างถึงที่สุด

 

เพราะเหตุนี้ เขาถึงได้รับการสนับสนุนจากทุกคนที่อยู่ใกล้ชิดเขา

 

ในที่สุดเขาได้รับการยอมรับนับถือในที่สุด

 

วิล “ถ้าหากพวกเราป้องกันการโจมตีระลอกนี้เอาไว้ได้ละก็ การช่วยเหลือจากกองทัพอัศวินเทมพลาร์  จากพระบิดาของเรา ท่านราชา [เลออนฮาร์ท ทริสตั้น สปาด้า] จะต้องมาถึงอย่างแน่นอน !”

 

ต่อให้พวกนักเรียนจะสั่นเทา​ด้วยความกลัว แต่พวกเขาก็ยังคงหยิบอาวุธ​ขึ้นมากันได้อยู่

 

พลธนู พลเวท พลทหารดาบ พลทหารนักรบ พวกเขาต่างเคลื่อนไหวเข้าประจำการเพื่อเตรียมพร้อมเข้าเผชิญหน้า​กับเหล่ามอนสเตอร์ที่กำลังพุ่งทะยานมาหาพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง

 

วิล “อย่าได้ร้อนรน ! พวกมันยังอยู่อีกไกล รอให้เข้ามาในระยะก่อนแล้วค่อยโจมตี !!”

 

พวกมอนสเตอร์จำนวนมากเหลือคนานับนั้นกำลังวิ่งไต่เนินเขาจึ้นมายังป้อมปราการ

 

พวกมันมีจำนวนมากดั่งฝูงมดที่วิ่งเข้าล้อมเค้กชิ้นโตที่หอมหวานซึ่งอยู่ตรงหน้าพวกมันในตอนนี้

 

ไม่อาจทราบได้ว่าการที่พวกมันกำลังเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้านั้น เป็นการยั่วยุดูถูกพวกเขาอยู่หรือไม่

 

แต่ความจริงข้อหนึ่งก็คือในอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงข้างหน้า พวกมันก็จะเข้ามาทำลายล้างพวกนักเรียนด้วยจำนวนที่เหนือชั้นอย่างมหาศาลนั้นแล้ว

 

วิล “เจ้ากรีดกอร์ถึงกับขนกองพลบินมาด้วยเช่นนั้นหรือ ? นี่แสดงว่ามันได้ตัดสินใจทุ่มพลังทุกอย่างเพื่อกำหราบพวกเราแล้วสินะ”

 

และที่เส้นขอบฟ้านั้นก็มีฝูงของฮาร์ปี้กับเพกาซัสปรากฏ​อยู่เช่นกัน

 

เมฑทะมึนสีดำนั้นคือฝูงของมอนสเตอร์ไม่ผิดแน่นอน

 

และร่างเงาที่ใหญ่ที่สุดนั้นก็อาจจะเป็นมังกรไฟ-ซาลามานเดอร์​ก็เป็นได้

 

วิล “สถานการณ์​วิกฤติ​สุด ๆ…”

 

ตลอดเวลาที่ผ่านมา มันมักจะส่งลูกน้องแล้วสั่งการผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในการเข้าโจมตี

 

แต่คราวนี้ดูแล้วท่าทางมันจะส่งตัวใหญ่ลงมาสั่งการด้วยตัวเองเลย

 

แม้ว่าการโจมตีแบบค่อยเป็นค่อยไป และไม่ต่อเนื่องในช่วงสองถึงสามวันที่ผ่านมาจะทำให้ไม่มีนักเรียนคนไหนเสียชีวิต แต่มันก็ทำให้พวกเขารวมไปถึงวิลฮาร์ทสะสมความเหนื่อยล้าตลอดเรื่อยมา

 

และในช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น เจ้ากรีดกอร์ก็ยังวางกำลังล้อมป้อมปราการเอาไว้ ไม่ปล่อยให้พวกนักเรียนสามารถหนีออกไปไหนได้อีกด้วย

 

และนั่นจึงเป็นเหตุผลที่มีพวกมอนสเตอร์เพียงบางส่วนเท่านั้น ที่มักเผลอโผล่หัวออกมาให้พวกเขาสอยร่วงเอาง่าย ๆ ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้

 

พอเห็นกองทัพมอนสเตอร์ที่มีปารเคลื่อนพลอย่างเป็นระเบียบเช่นนี้แล้ว วิลฮาร์ทก็เริ่มตระหนักได้ถึงสถานการณ์ดั่งที่ได้อธิบายเอาไว้ข้างต้น

 

และเขาก็สามารถจินตนาการณ์ได้ถึงการโจมตีที่หนักหน่วงซึ่งกำลังจะเกิดขึ้นมาในอานคตข้างหน้านี้ได้

 

เป็นกรณีเลวร้ายที่สุดที่อาจถูกกวาดล้างไปทั้งหมดได้

 

วิล “ไม่หรอก ทุกอย่างต้องไม่เป็นไร เราเชื่อมั่นในท่านพ่อ เชื่อมั่นในโครโน่ และพวกเราก็ยังมีวิงโรดอยู่ด้วยไม่ใช่หรือไง”

 

เขาพูดกับตัวเองเช่นนั้น

 

วิงโรคคือหัวใจสำคัญของกองกำลังพวกเขา พละกำลังของพวกเขานั้นเทียบเท่าได้กับทหารนับร้อยเลยทีเดียว

 

ที่เขาต้องทำก็มีเพียงแค่การมอบหมายหน้าที่อย่างไม่ประมาทก็เท่านั้น

 

วิล “อย่างแรก วิลกับไคน์ต้องเป็นแนวหน้า เราจะให้พวกเขาไปประจำการที่ประตูหลัก”

 

เขาสามารถให้พวกเขาไปป้องกันที่ประตูหลักของป้อมปราการ สถานที่ ที่น่าจะถูกมอนสเตอร์บุกรุกหนักที่สุดนั่นเอง

 

ไม่เพียงแค่ความแข็งแกร่งที่ได้รับมา แต่การที่มีสองคนนั้นไปปรากฏตัวอยู่แนวหน้า จะช่วยทำให้พวกนักเรียนมีกำลังใจสูงขึ้นอีกด้วย

 

วิล “แล้วก็ให้ซาเฟียข่วยคุ้มกันแนวหลัง กับรักษาการพื้นที่โดยรอบของป้อมปราการ”

 

พลังของซาเฟียก็คือจำนวนลูกสมุนมากมายของเธอที่ควบคุมเอาไว้นั่นเอง

 

เนื่องจากพวกเขาถูกโจมตีจากทุกทิศทาง ดังนั้นจึงยากที่บอกได้ว่าแนวป้องกันไหนจะล่มสลายก่อน

 

มันอันตรายและเสี่ยงเกินไปที่จะใช้เนโรหรือไคน์เป็นตัวช่วยฉุกเฉิน เพราะพวกเขานั้นถือว่าแข็งแกร่งที่สุดจากนักเรียนทั้งหมดที่มีอยู่

 

สรุปก็คือใช้พวกทหารอันเดดเป็นเวรเฝ้าระวังภัยรอบนอกกำแพงส่วนอื่นเอาไว้ดีน่าจะมีประสิทธิภาพต่อการจัดรูปแบบแนวรบมากกว่านั่นเอง

 

วิล “ส่วนน้องสาวสุดรักของเรา ชาร์ล ก็ให้เป็นหน่วยป้องกันโจมตีจากทางอากาศ”

 

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ในตอนที่วิลพูดถึงน้องสาวตัวเอง น้ำเสียงของเขาช่างฟังดูขี้โม้โอ้อวดขึ้นมาในทันที

 

ราวกับพี่ชายบ้าเห่อน้องสาวก็มิปาน

 

พลังอันเป็นจุดขายของเธอก็คือเวทสายฟ้า แต่เนื่องจากมันโจมตีเป็นวงกว้างมาก และยังอันตรายต่อพรรคพวกกันเองอีกด้วย ดังนั้นจึงเหมาะสมที่จะให้เล็งไปในอากาศมากกว่า

 

มันไม่ค่อยมีประสิทธิภาพในการโจมตีเท่าไหรนักกับการใช้ธนูยิงขึ้นฟ้า นอกจากจะใช้เวทมนต์เสริมพลังพร้อมกับเล็งยิงเป็นกลุ่มขึ้นไปเท่านั้น

 

วิล “เอาละ เอาตามนี้แหละ ได้แผนการที่สมบูรณ์แบบเสียที !”

 

ในตอนที่วิลฮาร์ทเสร็จสิ้นการวางแผนจัดกองทัพในตอนนั้นเอง เขาก็ได้เหลือบไปเห็นเนโรที่กำลังเดินฝ่าคลื่นนักเรียนอยู่พอดี

 

วิล “โอ้ยย เน---”

 

เนโร “เห้ย วิล ! นายเห็นชาร์ลบ้างมั้ย !?”

 

ในเวลาเดียวกับที่วิลฮาร์ทเรียกเนโร เนโรก็แย่งเขาพูดไปก่อนเสียแล้ว

 

และน้ำเสียงนั้นก็ทำให้มีความรู้สึกอันไม่พึงประสงค์แล่นเข้าจู่โจมทั่วร่างของเขาขึ้นมา

 

ในช่วงเวลาที่พวกมอนสเตอร์เริ่มเข้ากระชั้นป้อมปราการ พวกนักเรียนก็ได้ไปรวมตัวกันอยู่หน้าประตูหลักกันแล้ว

 

วิล “เรื่องแบบนี้….”

 

วิลฮาร์ทที่ยื่นอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของฝูงชนนั้น กำลังมีสีหน้าที่ซีดเผือกขึ้นมา

 

เนโร “ดูท่าจะจริงแล้วละ”

 

คนที่ยืนอยู่ด้านข้างเขาก็คือเนโรผู้หล่อเหลาซึ่งดูเหมือนกับว่ากำลังอดทนต่ออะไรบางอย่างอยู่

 

ซะฟี่ “ชาร์ล...ออกจากป้อมปราการเพื่อไปจัดการกับกรีดกอร์แล้วละคะ…”

 

ในตอนแรกวิลฮาร์ทคิดว่านั่นเป็นเรื่องล้อกันเล่นเท่านั้น

 

เขาอย่างให้เป็นเรื่องล้อเล่นจริง ๆ

 

แต่เขาก็ได้รับการยืนยันแล้วว่าไม่มีร่องรอยของชาร์ลอยู่ภายในป้อมปราการแห่งนี้เลย

 

ซะฟี่ “ต้องขอโทษด้วยค่ะ ฉันเป็นคนที่บอกชาร์ลไปเองว่าฉันเจอกรีดกอร์แล้ว แต่ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะออกไปแบบนั้นคนเดียวจริง ๆ ค่ะ…”

 

ซาเฟียร์ มายะ ไฮดรา โค้งตัวลงต่ำด้วยสีหน้าที่รู้สึกเจ็บปวดใจ

 

ชาร์ลผู้ที่ยืนยันความคิดในการปราบกรีดกอร์มาตั้งแต่แรกนั้น ในตอนนี้ได้หายไปจากป้อมปราการแล้ว

 

คงต้องเป็นคนโง่เขล่าจริง ๆ เท่านั้นถึงจะทำอะไรเช่นนี้ได้

 

เนโร “ชั้นจะไปตามเธอกลับมาเอง”

 

เนโรไม่แม้แต่จะกล่าวโทษหรือต่อว่าชาร์ลลอต รวมถึงซาเฟียร์ที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดด้วย

 

เขาทำเพียงแค่ก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกับผ้าคลุมสีแดงที่โบกสะบัดเท่านั้น

 

ในหัวของเขาตอนนี้มีแค่ว่าต้องการจะไปช่วยเหลือสมาชิก ช่วยเหลือเพื่อนสมัยเด็กของเขาเท่านั้น

 

ด้วยบรรยากาศที่เขาแผ่ออกมา ทำให้นักเรียนต่างเปิดเส้นทางให้เขาโดยทันที

 

แต่ไม่ใช่กับบุรุษผู้นี้

 

วิล “หยุดเลยนะ ! เราไม่อนุญาตให้นายออกไปตามชาร์ลเด็ดขาด !”

 

วิลฮาร์ทได้เข้าไปยืนกางแขนขวางทางของเขาเอาไว้

 

เนโร “หลีกไปซะวิล”

 

น้ำเสียงของเนโรนั้นช่างเยือกเย็นยิ่งนัก

 

เป็นน้ำเสียงที่พร้อมจะฆ่าคนได้เลย

 

น้ำเสียงนั้นรุนแรงจนทำให้วิลเกิดความลังเลขึ้นมาชั่วครู่หนึ่ง แต่แล้วเขาก็กลับมายืนหยัดได้อีกครั้งพร้อมกับพูดด้วยเสียงอันดังตอบกลับไป

 

วิล “เนโร นายรู้หรือเปล่าว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากนายออกไปจากป้อมปราการนี้อีกคน ? ดู ! ดูซะว่าพวกศัตรูมันกำลังเข้ามาใกล้พวกเราแค่ไหนกันแล้วนะ ! ดูซะสิ !”

 

เนโร “แล้วไง ?”

 

วิล “นายกำลังจะบอกว่านายจะทอดทิ้งพวกเรา ทอดทิ้งชีวิตของนักเรียกกว่า 300 ชีวิตที่นี่อย่างงั้นนะหรือ ?”

 

เนโร “นายกำลังจะบอกว่าชั้นควรทอดทิ้งชาร์ลสินะ ?”

 

ข้อโต้แย้งของเนโรทำให้วิลฮาร์ทถึงกับสะดุดไปชั่วครู่หนึ่ง

 

เขานิ่งเงียบไปก่อนที่จะตอบเนโรกลับว่า

 

วิล “....ยอมแพ้เรื่องชาร์ลเถอะ”

 

เนโร “นี่มึงยังกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นพี่ชายได้อีกอย่างงั้นเรอะ !!!”

 

เนโรคำรามขึ้นมาด้วยความโกรธ แล้วหมัดขวาที่หนักหน่วงก็ถูกฟาดเข้าไปหยั่งแก้มของวิลฮาร์ทเต็มแรง

 

มันช่างเจ็บปวด ร่างที่น่าสงสารของวิลฮาร์ทได้ลอยกระเด็ดก่อนที่จะตกลงมาคลุกฝุ่นทั้งหัวเขา

 

... “วิล !!”

 

เหล่านักเรียนที่ยืนมองดูเหตุการณ์นั้น มีชายคนหนึ่งที่วิ่งไปหาวิลฮาร์ท

 

วิล “ชิม่อน...ถอยไป...”

 

แม้ว่าเขาจะลงไปคลุกฝุ่นอยู่บนดิน แต่วิลฮาร์ทก็ยังยกมือขึ้นมาหยุดชิม่อนไม่ให้เข้ามาใกล้เอาไว้

 

ชิม่อน “แต่ว่า--”

 

วิล “ไม่เป็นไร...ได้โปรด...ถอยไป..ก่อน”

 

ชิม่อนกำลังถือปืนไรเฟิลอยู่

 

ถ้าหากเกิดกรณีที่เลวร้ายที่สุดแล้วละก็ เขาอาจจะยิงลั่นไกใส่เนโรด้วยความโกรธไปก็ได้

 

วิลฮาร์ทไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้น เพราะคนที่ถูกสมควรถูกฆ่าควรที่จะเป็นเขา เขาที่ได้รับสมยาว่า[เจ้าชายประสาทหลอน] ผู้นี้

 

แต่อย่างน้อยต้องขอบคุณความจงรักภักดีของเพื่อนตัวน้อยคนนี้ เลยทำให้เขากลับมามีพลังใจลุกขึ้นมาได้อีกครั้งหนึ่ง

 

หมัดของนักผจญภัยแรงค์ 5 นั้น ย่อมไม่ใช่เบา ๆ และเป็นหายนะถึงตายได้ แต่แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังสามารถลุกขึ้นมาได้

 

เนโร “ชั้นจะไม่พูดซ้ำนะวิล”

 

วิล “ชาร์ลคือน้องสาวที่มีค่าของเรา...แต่ชาร์ล...ไม่สิ ชาร์ลลอต ทริสตั้น สปาด้า หนึ่งในสมาชิกของราชวงค์กลับกระทำการโดยพลการด้วยตัวเองเช่นนี้ ทำเรื่องที่สุ่มเสียงจะก่อให้เกิดอันตรายกับทุกคนเช่นนี้ … แล้วนายยังจะกล้าบอกว่าค่อตอบแทนของการกระทำของเธอก็คือการเสียสละนักเรียนทั้ง 300 ชีวิตในป้อมแห่งนี้ไปอย่างงั้นนะหรือ ?! เรื่องแบบนี้เรายอมรับไม่ได้หรอกนะ !”

 

เนโร “...อยากพูดแค่นี้ใช่มั้ย ?”

 

ดวงตาที่ลุกเป็นไฟได้จากหายไปจากดวงตาของเนโร แล้วกลับมาแทนที่ด้วยดวงตาที่เย็นชาแทน

 

เขาไม่สนใจบุรุษที่ยืนขวางเส้นทาง เนโรเดินผ่านเขาไปพร้อมกับกระซิบเบา ๆ ข้างหูของเขาว่า---

 

เนโร “ชั้นจะช่วยชาร์ลเอง แล้วก็จะกลับมาช่วยปกป้องทุกคนด้วย โอเคนะ ?”

 

เขาพูดเช่นนั้นกับวิลฮาร์ทอย่างชัดถ้อยชัดคำ

 

เนโร “ถ้าหากชั้นจัดการกรีดกอร์ได้ เรื่องทุกอย่างก็จะจบ จริงหรือเปล่าละ ?”

 

วิล “...เออ”

 

วิลฮาร์ทพยักหน้าตอบรับเขา

 

เนโร “ขอโทษด้วย แต่พวกนายคงต้องช่วยต่อสู้ป้องกันป้อมปราการเอาไว้โดยไม่มีพวกเราแล้วละนะ”

 

เนโรพูดออกมาเช่นนั้นให้ทุกคนฟังก่อนที่จะเดินออกประตูหน้าไป

 

ที่ตรงหน้าของเขานั้น มี ไค เอส เกลเบล ที่กำลังขี่ม้าไบคอนพร้อมกับดาบควายรอเขาอยู่คู่กับม้ายูนิคอนของเขา

 

และอีกคนที่รออยู่ข้าง ๆ ก็คือซาเฟียร์ เธอเองก็เตรียมตัวรออยู่บนสเลปนีร์แล้วเช่นกัน

 

เนโร “เดียวพวกเราก็กลับมาแล้วละ”

 

แล้วประตูหน้าของป้อมปราการก็ได้ถูกเปิดกว้างออกมา

 

วิล “เนโร ได้โปรด ขอร้องละ ได้โปรดช่วยน้องสาวของเรา ได้โปรด ช่วยเธอด้วยยยยยยยยยยยยยย !”

 

และในเวลาต่อมานั้น ก็ได้มีเสียงหนึ่งดังก้องสะท้อนขึ้นมา

 

วิลฮาร์ทผู้ที่กำลังคุกเข่าโค้งหัวติดพื้นดินได้ตะโกนก้องข้อร้องไปยังเพื่อนของเขา

 

เขาไม่สนพื้นหินที่สกปรก เขาไม่สนภาพลักษณ์ของราชวงค์อีกต่อไป สิ่งที่เขาทำนั้นก็มีเพียงแค่การร้องขอจากพี่ชายที่ต้องการช่วยสมาชิกของครอบครัวคนหนึ่งเท่านั้น

 

เนโร “เออ วางใจชั้นได้เลย”

 

เนโรหันไปมองต้นเสียงนั้นพร้อมกับตอบรับก่อนที่จะเดินทางออกจากประตูไป

 

แล้วก็ได้เกิดเสียงเชียร์ดังลั่นมาจากเหล่านักเรียนที่อยู่ภายในป้อมปราการ

 

เจ้าหญิงชาร์ลลอตจะได้รับการช่วยเหลือ กรีดกอร์จะถูกปราบ และปาร์ตี้วิงโรดที่เปรียบดั่งเป็นฮีโร่ของพวกเขาจะต้องบรรลุเป้าหมายนี้ได้แน่

 

พวกนักเรียนต่างเชื่อมั่นเช่นนั้นจริง ๆ

 

วิล “ไม่เป็นไร…”

 

วิลฮาร์ทพึมพำกับตัวเองเช่นนั้น

 

ความเหนื่อยล้าที่ถาโถม ความตึงเครียดตลอดเวลาในช่วงสามวันมานี้ และความหวาดกลัวที่กำลังถูกมอนสเตอร์ซึ่งเข้ามาประชิดได้ถูกพัดกระจายหายไปพร้อมกับเสียเชียร์ของนักเรียนแล้ว

 

วิลที่กำลังเอาใบหน้าแนบพื้นนั้นกำลังร้องไห้ออกมาทั้งน้ำตาโดยไม่ให้ใครมองเห็น

 

วิล “นี่...คือสิ่งที่เราทำได้…”

 

เป็นไปไม่ได้แต่แรกอยู่แล้วที่เขาจะสามารถหยุดเนโรได้

 

เขาพิจารณาเอาไว้แล้วว่ายังไงซะ เขาก็ต้องถูกเนโรทำร้ายแน่นอน

 

แต่เขาคิดถึงกำลังใจของนักเรียนที่จะลดลงเมื่อวิงโรดทิ้งป้อมแห่งนี้ออกไปกัน

 

ด้วยกำลังหลักที่หายไป พวกเขาก็จะสูญสิ้นกำลังใจ และไม่ต้องสงสัยเลยว่าป้อมปราการแห่งนี้คงได้พังทลายลงมาแล้วถูกกวาดล้างไปภายในไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแน่นอน

 

เพื่อการนั้นเขาจึงคิดหาแผนการป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนั้นขึ้นมา

 

ใช่แล้ว ไม่ว่าจะด้วยวิธีการเพื่อให้ตัวเองดูโง่เขล่าและน่าสังเวชเท่าไหรก็ตาม

 

สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่เปลี่ยนจากวีรบุรุษผู้ทิ้งป้อมปราการ ไปเป็นวีรบุรุษผู้เผชิญหน้ากับศัตรูร้ายอย่างกล้าหาญก็พอแล้ว

 

และคนที่จะรับหน้าที่ทำเรื่องแบบนั้นก็มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น

 

ถ้าหากเขาไม่ทำให้เรื่องราวดูยิ่งใหญ่ตอนที่พวกวิงโรดออกไป พวกนักเรียนก็จะไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมพวกเขาถึงออกไปกัน แล้วก็จะสูญสิ้นซึ่งกำลังใจอย่างที่ได้กล่าวไป

 

และเพื่อการนั้น เขาจึงต้องหยุดชิม่อนไม่ให้ทำเรื่องรุ่นแรงเอาไว้ก่อนด้วย

 

แล้วทุกอย่างก็เป็นไปดั่งกลอุบาย

 

นอกจากทำให้กำลังใจนักเรียนเพิ่มสูงขึ้นแล้ว แวลาแบบนี้ยังยิ่งจะทำให้ตัวตนของเนโรดูเจิดจ้าเป็นความหวั่งให้กับพวกนักเรียนยิ่งกว่าเดิมอีกด้วย

 

และนี่คือสิ่งที่เขาสามารถทำได้ เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

 

วิล “นี่นะ..นี่นะ..”

 

แต่น้ำตาของเขาก็ยังคงไหลรินต่อไปไม่หยุดจากดวงตาสีทองของเขา

 

เพราะว่ามันช่างดูขลาดเขล่า ช่างดูอ่อนแอและไร้สาระ

 

มันเคยมีราชวงค์คนใดของสปาด้าที่มาก้มหัวขอร้องคนอื่นอย่างน่าอับอายเช่นนี้มาก่อนเช่นนั้หรืออย่างไรกัน ?

 

แล้วในวันนั้น วิลฮาร์ทก็ได้ทำลายซึ่งเกียรติยศของตนเองเป็นชิ้น ๆ จนแหลกเหลวไปด้วยน้ำมือของตนเองไปในที่สุด

 

………………

 

จากผู้แปล อันนี้ผมงงมาก เพราะก่อนหน้านี้ตามท้องเรื่องมีบอกว่า ไอเซ็นฮาร์ท ทริสตั้น สปาด้า คือพี่คนโต วิลฮาร์ท ทริสตั้น สปาด้า เป็นพี่คนน้อง และ ชาร์ลลอต ทริสตั้น สปาด้า  คือลูกลำดับที่ 3 แต่จากตอนที่ 317 มันมีการเพิ่มตัวละครคือพี่สาวของไอเซ็นฮาร์ทที่แต่งงานไปกับเจ้าชายของประเทศฟูเรน แล้วมาตอนนี้ก็บอกว่าวิลคือลูกลำดับที่ 3 แทนชาร์ลซะงั้น

สรุปคือ ถ้าไม่ใช่อิ้งแปลผิด ก็อาจจะเป็นผมแปลผิด หรือไม่ก็เป็นทางผู้แต่งมึนเรื่องลำดับก่อนหลังของราชวงค์สปาด้าเองครับ (ฮา)




NEKOPOST.NET