[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 209 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.209 - ตอนที่ 209 ฆ่าผู้หญิง​นั่นซะ


ปาร์ตี้นักผจญภัย​ที่มีอยู่  4 นำโดย [จอร์จ]​ พึ่งจะเสร็จภารกิจแรงค์ 4 มา

 

เพราะกว่าจะปราบมอนสเตอร์ และชำแหละเอาหลักฐานออกมาเสร็จก็เกือบค่ำมืดแล้ว พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะกลับเมืองในวันพรุ่งนี้แทน

 

พวกเขาทั้งกลุ่มกำลังเฉลิมฉลองกันอย่างสนุกสนาน แต่กลับมีเพียงแค่จอร์จเท่านั้น ที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

 

…  “จอร์จ เป็นอะไรหรือเปล่า ปกนิเห็นต้องบ้ากว่านี้ไม่ใช่หรือไง”

 

สาวนักดาบลาเมียเป็นคนที่เอยคำถามกับเขา

 

ถึงเขาจะดูอาการไม่ดี แต่ในการต่อสู้ เขาก็สามารถทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมไปคู่กับดาบเล่มใหม่ของเขา  [ดาบคมเขี้ยวแห่งการกลืนกิน (牙剣-悪食)]  เล่มนี้

 

แล้วเขาก็ไม่ได้รับสารพิษอะไรแบบนั้นอีกด้วย

 

จอร์จ “หา หืม อืม… แค่เหนื่อยนะ”

 

ถึงเขาจะดูยังมีสติ แต่ดวงตาของเขากลับจับจ้องไปที่ไหนก็ไม่รู้

 

ลาเมีย “อ้า งั้นก็รีบนอนเถอะ เดียวฉันจะสลับเฝ้ายามให้เอง”

 

เพราะมอนสเตอร์ในครั้งนี้เป็นตัวที่ใช้เวทมนต์ได้เก่งกาจมาก จอร์จจึงมีบทบาทอันโดดเด่นในการปราบมัน

 

เขาใช้ดาบคมเขี้ยวกลืนกินเวทมนต์จากศัตรูอย่างหนัก บางทีเขาคงอาจจะเหนื่อจริง ๆ ก็ได้

 

ทุกคนในทีมที่ได้เห็นการต่อสู้ต่างคิดเช่นนั้น

 

จอร์จ “อือ ขอบคุณ ขอโทษด้วย”

 

หลังจากนั้นเขาก็กลับเข้าไปข้างในเต็นท์​

 

แม้ว่าจะพยายามข่มตาหลับ แต่พอผ่านไปสักพัก เขาก็สลึมสลือตื่นจึ้นมา

 

จอร์จ “(อ้า แม่ง อีกแล้ว…)​”

 

เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกโกรธที่กำลังคุกรุ่นขึ้นมา

 

นอกไปจากนั้นเขายังฝันเห็นภาพบางอย่าง

 

และมันเป็นเช่นนี้มาหลายวันแล้ว

 

จอร์จ “(แย่ชะมัด รู้สึกแย่จริง ๆ)​”

 

นอกจากความโกรธ มันยังมีความรู้สึก​กระหายเลือดเจือปนมาด้วย เขาอยากจะฆ่า อยากจะฆ่าใครสักคน…

 

แม้ว่าวันนี้จะเป็นวันที่น่ายินดี ไม่มีใครในทีมบาดเจ็บสักคน แต่เขาก็ยังฝันเช่นนั้น

 

จอร์จ “(ว้อยยยยย หยุด หนุดไอฝันร้ายบ้า ๆ ซะทีสิว้อยยย)​”

 

ในมือของเขาจับดาบคมเขี้ยวไปพร้อมกับกรีดร้องอย่างโกรธแค้น

 

เขากำลังเห็นภาพของถนนหลวง

 

เป็นถนนหลวงที่อยู่กลางท้องทุ่งสีเขียว มีป่ารายล้อม และเทือกเขาภายใต้ท้องฟ้าสีคราม

 

น่าจะเป็นทางหลวงของภูเขากาลาฮอล

 

ที่ตรงนั้น จอร์จกำลังมองดูซากศพของพวกพ้องตนเองนอนเรียงรายอยู่ที่พื้น

 

จอร์จ “(ไม่ ไม่ใช่ ศพนั่นไม่ใช่พวกพ้องของข้า ไม่ใช่)​”

 

ศพเหล่านั้นมีเป็นจำนวนมาก

 

…  “ควย ควยย! บังอาจมาฆ่าพวกพ้องของข้า ไอชาติชั่ว ! ควยยยย !!”

 

เสียงของมนุษย์สัตว์ที่เขาไม่รู้จักกำลังกรีดร้องให้กับร่างของศพตรงหน้า

 

ไม่อาจยกโทษให้ได้ พวกเขา พวกเขาทั้งหมดแม้จะไม่ใช่ปาร์ตี้เดียวกัน แต่ก็ผ่านการร่วมทุกข์​ร่วมสุขมาด้วยกัน

 

และพวกเขาเหล่านั้นก็ตายลงไป ให้อภัยไม่ได้ เขาไม่อาจจะให้อภัยได้เด็ดขาด

 

ไม่เพียงเท่านั้น จากสภาพของศพที่เห็น แสดงให้เห็นว่าผู้ลงมือทำนั้น ลงมือฆ่าพวกเขาด้วยความสนุกอยู่นั่นเอง

 

ใครกันที่ฆ่าพวกเขา ใคร ! ข้า จอร์จ กำลังมองหาผู้ที่เป็นต้นเหตุของกองซากศพเหล่านี้

 

จอร์จ  “(อ้า แก แกนั่นเอง)​”

 

ที่ตรงหน้าของเขามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่

 

เป็นผู้หญิงชาวมนุษย์​อายุประมาณช่วงวัยรุ่น รูปร่างขาวผ่อง และแต่งตัวดูเย้ายวนเหมือนพวกสาวขายตัว

 

จอร์จ  “(ข้าจะฆ่าแก ข้าจะฆ่าแก แกต้องตตายยยยยยยยย แกสมควรตาย! )​”

 

ผู้หญิงคนนั้นกำลังนั่งหันหลังให้กับข้า

 

ข้าทำได้ ข้าทำได้แน่นอน ด้วบดาบเล่มนี้ที่ข้าใช้มากว่าหลายปี ข้าทำได้แน่นอน

 

ความคิดเช่นนั้นกำลังพุ่งผ่านจิตสำนึกของจอร์จ

 

จอร์จ “ตายยยยยยยยยยยยย”

 

ร่างของเขารู้สึกเบาราวติดปีก ดาบของเขาไร้น้ำหนักราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

 

แล้วร่างของผู้หญิงตรงหน้าก็ขาดสะบั้น​ลงมา เขาตัดผ่านเนื้อและกระดูกของเธอออกมาโดยที่เธอยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

 

จอร์จ “ข้าทำได้ ข้าทำได้แล้ววววว”

 

พอเขาร้องฉลองยินดีกับชัยชนะ เขาก็ตื่นขึ้นจากภวังค์​ทันที

 

จอร์จ “ฮ่า ฮ่า… เฮเฮ้ย !?”

 

แล้วเขาก็รู้ตัวในที่สุดว่ากำลังทำอะไรอยู่

 

แทนที่เขาน่าจะหลับฝันอยู่ภายในเต็นท์​นอนของตน กลับกำลังยืนอยู่ข้างนอก

 

จอร์จ “เออ นี่มัน… “

 

เขามองไปรอบตัว ป่าผืนใหญ่สีเขียว [ป่าดงดิบ-ลาทีฟูเนียร์]  กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าของเขา

 

เขารู้สึกได้ถึงน้ำหนักของดาบคมเขี้ยวที่ถืออยู่ในมือของตน

 

และที่ใบดาบนั้นก็กำลังถูกย้อมไปด้วยหยาดโลหิตสีแดง

 

จอร์จ “นี่มัน…”

 

ข้าพึ่งฟันอะไรลงไป ? คำตอบนั้นอยู่ตรงที่แทบเท้าของเขานั่นเอง

 

ที่ตรงนั้นมีร่างของลาเมียนอนคว่ำจมกองเลือดอยู่

 

ไม่ต้องสงสัยว่าเธอตายไปหรือยัง เพราะร่างของเธอได้ถูกฟันขาดตั้งแต่หัวไหลลงมาจนขาดแยกออกเป็นสองส่วนไปแล้ว

 

ถ้าหากเป็นเผ่าสไลม์ ก็ยังคงมีโอกาศรอด แต่กับเธอที่ตัวขาดครึ่งไปแล้วนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เธอนั้น ได้ตายไปแล้ว

 

จอร์จ “เฮ้ย ๆ โกหก เรื่องโกหกชัก ๆ!!”

 

จอร์จเข้าใจได้ทันทีว่าตัวเขาเองได้ฆ่าเธอไปแล้ว

 

จอร์จ “ว้ากกกกกกกกกก ม่ายยยยยยยยยยย”

 

เขากรีดร้องออกมา พร้อมกันนั้น สมาชิกที่เหลือที่รับรู้ถึงความผิดปกตินั้นก็เดินออกมาจากเต็นท์ของตน

 

… “เกิดบ้าอะไรขึ้น”

 

… “อะไรเนี่ย ?”

 

… “มอนสเตอร์บุกหรือไง ? ไหน มันอยู่ไหน? ”

 

กากอยและกอบลิ้นอีกสองคนได้เดินออกมาพร้อมกับอาวุธในมือ

 

… “... จอร์จ นั่น… นี่มันเรื่องบ้าอะไรฟะ ?”

 

ร่างของลาเมียที่จมกองเลือดอยู่ข้างตัวเขาที่เปื้อนเลือด ทำให้สมาชิกของเขาเข้าใจว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นมา และถามออกไปเช่นนั้น

 

จอร์จ “ไม่ ไม่ใช่ข้า… “

 

เขาเบือนหน้าหนี

 

… “หมายความว่ายังไงฟะ! ไม่ได้ทำ แสดงว่าเอ็งนะ ลงมือเองสินะ !? ”

 

กากอยตะคอกใส่เขา หากเป็นปกติเขาคงยิงธนูใส่ไปแล้ว แต่เพราะนี่เป็นพรรคพวกของตน เขาจึงหยุดและถามหาสาเหตุก่อนแทน

 

จอร์จ “ไม่ใช่… ยัยนั่น ! เป็นฝีมือของยัยนั่นต่างหาก!”

 

ดวงตาของจอร์จดูเหมือนว่ากำลังสับสนกับตนเอง ราวกับว่าความมีเหตุผลของเขากำลังค่อย ๆ จางหายไป

 

ในขณะเดียวกัน ดวงนั้นกลับถูกเติมเต็มด้วยประกายแสงสีแดงแทน

 

… “เฮ้ย นี่แก---”

 

และกากอยกับกอบลิ้นทั้งสองก็ได้สังเกตุถึงความผิดปกตินี้

 

เหตุการณ์​ที่ผิดปกตินี้ พวกเขารู้ได้ทันทีจากประสบการณ์​ว่าจอร์จกำลังโดนของเล่นเข้าให้แล้ว

 

… “ทุกคนเตรียมรับมือ ! จอร์จไม่ใช่ตัวของเขาเองอีกต่อไปแล้ว บางทีคงโดนมอนสเตอร์ทำให้หลงไหลหรือคุ้มคลั่งอยู่แน่นอน ! และตัวมอนสเตอร์นั้นก็อาจจะอยู่ใกล้ ๆ นี้เองด้วย !”

 

จอร์จกับนักบวชกอบลิ้นทั้งสองสร้างระยะห่างออกมาจากเขาอยู่ที่ประมาณ 3 เมตร

 

ด้วยระยะนี้ แน่นอนว่าสำหรับคู่ต่อสู้อย่างจอร์จแล้ว ถือว่าเสียพวกเขาเปรียบอย่างมาก

 

นั่นก็เพราะพวกเขายังไม่พ้นระยะโจมตีของจอร์จนั่นเอง

 

จอร์จ “อ้า… พวกแก พวกแกเองก็เป็นพรรคพวกของยั่ยร่านคนนั้นสินะ”

 

จอร์จเหวี่ยงดาบลงมาด้วยความกระหายเลือด

 

แถมการสวิงดาบของเขาก็ยังรใดเร็วและรุนแรงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

 

จอร์จ “ว้ากกกกกก!”

 

พวกเขาไม่รู้ว่าจอร์จพูดถึงใคร แต่ที่แน่ ๆ คือนักบวชกอบลิ้นได้ขาดแยกเป็นสองส่วนไปแล้ว

 

เขาไม่อาจต่อต้านต่อหน้าดาบคมเขี้ยวที่ดูดกลืนเวทมนต์ได้ และไม่อาจทันรู้ตัวคมดาบที่เหวี่ยงลงมานั้นได้ทัน

 

กากอย “เฮ้ย ๆ มำไมเป็นแบบนี้ได้ฟะ ?”

 

จอร์จ “ข้าไม่วันลืมยัยนั่นเด็ดขาด ข้าไม่มีวันยกโทษให้ ไม่มีวัน รวมถึงพรรคพวกของยัยนั่น ทุกคน พวกมันต้องตายยยยยยยยย!!”

 

เขาแผ่พลังออกมาอย่างน่ากลัว

 

กอบลิ้นที่เหลืออีกหนึ่งคนกับกากอยไม่อาจรอดชีวิตไปได้แล้ว

 

จอร์จในตอนนี้ได้ก้าวข้ามความแข็งแกร่งเดิมของตนไปแล้ว และบ้าคลั่งไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วด้วย

 

ภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที สถานที่ภายในป่าแห่งนี้ก็มีศพนองกองอยู่กับพื้นถึง 4 คนแล้ว

 

และผู้ที่เหลือรอดเพียงคนเดียวนั้น ก็กำลังย่างเท้าเดินเข้าไปในป่าที่มืดมิดตรงหน้า

 

จอร์จ “มึงอยู่ไหน… ยัยร่านนั้นอยู่ที่ไหน… ข้าจะล่ล่า ข้าจะฆ่ามัน ฆ่า…”

 

จอร์จพึมพำเช่นนั้น เขาก้าวเดินออกไปเพื่อทำตามจิตอันบ้าคลั่งของเขา

 

ไม่สิ เป็นจิตของเจ้าของดาบคนที่แล้วต่างหาก

 

จิตนั้นได้ทำให้จอร์จก้าวเดินต่อไปด้วยความโกรธแค้น ชายที่ถือดาบขนาดมหึมาเล่มนั้นได้มุ่งหน้าไปยังเมืองสปาด้า เมืองที่มีผู้คนชุมนุมมากที่สุดของประเทศแห่งนี้แล้ว




NEKOPOST.NET