[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 119 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.119 - ตอนที่ 119 กวาดล้างกองทหารรับจ้างคุบโรส


ไม่รู้ว่าคือความฝันหรือเป็นภาพลวงตากันแน่ ทำไมชั้นถึงเห็นร่างของเธอคนนั้นอีกครั้งกันนะ

 

โครโน่ : “เด็กผู้หญิงคนนั้นมัน…”

 

มันเกิดขึ้นเมื่อประมาณหนึ่งอาทิตย์ที่แล้ว ตอนที่ชั้นไปอิรุสเพื่อดำเนินยุทธวิธี สก๊อต เอิร์ท ในต้อนนั้นพวกเราได้ถูกหน่วยสอดแนมของศตรูเข้าโจมตี

 

พวกมันมีด้วยกันเจ็ดคน ในหลุ่มนั้นมีเด็กผู้หญิงที่ดูไม่เข้ากับกลุ่มทหารนั้นได้ ชั้นยังจำเธอคนนั้นได้ดี

 

เธอปีนกำแพงและหลบหนีออกไปได้ แต่สุดท้ายเธอก็ถูกเป่าให้กลายเป็นเถ้าถ่านด้วยการโจมตีของฟิโอน่า

 

ทว่าคนที่ควรตายไปแล้วนั้น กลับมาปรากฏร่างของทรงผมทวินเทลสีบลอนและถือธนูอยู่ตรงนั้น

 

และในตอนที่ชั้นกำลังสงสัยว่าเป็นคน ๆ เดียวกันตอนนั้น เธอก็ถูกเวทสายฟ้าโจมตีจนจมน้ำหายไปแล้ว

 

โครโน่ : “หรือว่าจะตาฝาดไปเอง ? ไม่สิ บางทีคงจะเป็นเธอคนนั้นจริง ๆ --”

 

ตอนนี้แม่น้ำโรนตรงหน้าของชั้น นอกจากเธอคนนั้นแล้ว ก็ไม่เหลือทหารรับจ้างคนอื่นอีกแล้ว

 

ถึงพวกมันดูเหมือนจะพยายามใช้ท่อนซุงในการช่วยข้ามแม่น้ำมา แต่พวกท่อนซุงเหล่านั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไรไปมากกว่าลอยบนน้ำเท่านั้น พวกมันไม่ได้เคลื่อนที่เร็วขึ้นอะไรเลย

 

อย่างมากก็แค่ช่วยไม่ได้จมเวลาถูกเวทสายฟ้าเท่านั้น

 

ซึ่งมันไม่ได้ช่วยเปลี่ยนทิศทางของสงครามเลยสักนิด แต่ยังไงซะตอนนี้พวกมันก็เริ่มการทิ้งระเบิดปูพรมอีกครั้งแล้ว

 

โครโน่ : “ไม่มีประโยชน์อะไรที่ต้องคิดถึงเรื่องของผู้หญิงคนนั้นแล้วมั้ง”

 

ชั้นว่าชั้นเห็นเธอแน่ ๆ แต่บางทีคงจะตาฝาดหรือไม่ก็เข้าใจผิดไปเอง บางคือคงเป็นแค่คนที่มีทรงผมเหมือนกันเท่านั้น

 

ตอนนี้มาคิดถึงเรื่องวิธีการกำจัดการทิ้งระเบิดปูพรมของพวกมันดีกว่า

 

โครโน่ : “พวกศตรูหนีไปแล้ว ! ตอนนี้พวกเราเองก็ควรถอยกลับเข้าไปด้วยเช่นกัน ! ให้ระวังบอลไฟของศตรูด้วย หน่วยจอมเวทให้กางเวทป้องกันพวกเราเอาไว้ด้วย !!”

 

ด้วยเสียงขานรับคำสั่ง นักผจญภัยต่างก็เริ่มถ่อยร่นกลับเข้าไปในกิลอีกครั้ง

 

ลุงโม : “ฮู้ว ระวังด้วยน่อ ! ถ้ามันพังละก็ พวกขอยจบสิ้นแน่เลยน่อ !!”

 

ลุงโมและก็อบลิ้นทั้งสองกำลังแบกปืนกลอย่างระมัดระวังอยู่

 

พอเห็นแบบนี้ชั้นก็ว่าคิดถูกแล้วที่ให้สร้างแบบแยกส่วนได้เอาไว้

 

โครโน่ : “มีความเสียหายบ้างมั้ย ?”

 

ชั้นถามไปยังผลการป้องกันครั้งนี้ผ่านทางเทเลพาธี

 

มีการตอบกลับอย่างรวดเร็วเข้ามาภายในหัวของชั้น

 

… : “ตายหนึ่ง บาดเจ็บสาม นอกนั้นได้บาดแผลเล็กน้อยแต่เดียวก็น่าจะรักษาหายแล้วครับ”

 

โครโน่ : “เข้าใจละ รีบรักษาพวกเขาด่วนเลย”

 

มีคนตายเพิ่มอีกหนึ่งแล้ว

 

ต่อให้ไม่ต้องฟังรายงานนั้น ตอนที่ยิงพวกทหารรับจ้าง ชั้นก็เห็นมีธนูหนึ่งดอกพุ่งเข้ามาจากทางฝั่งกองทหารรับจ้างปักลงหนึ่งในนักผจญภัยที่อยู่แถวรั้วป้องกันพอดี

 

และถ้าดูจากตำแหน่งแล้ว ความจริงธนูลูกนั้นน่าจะเล็งมาทางชั้นที่กำลังยิงกระสุนอยู่ด้วยต่างหาก

 

กับคนที่ตายไปแทนนั้น ชั้นรู้สึกเสียใจกับเขาเป็นอย่างมาก เพราะต่อให้ชั้นถูกลูกธนูนั้นยิง ชั้นก็ว่าน่าจะรับมันไหวได้อยู่

 

เพื่อคนที่ตายไปแทนชั้น ชั้นจำเป็นต้องต่อสู้ต่อไป

 

โครโน่ : “แต่สุดท้าย ดูเหมือนว่าพวกทหารรับจ้างพวกนั้นก็เป็นแค่หมากใช้แล้วทิ้งเท่านั้นสินะ”

 

ชั้นก็ไม่รู้ว่าพวกมันคิดอะไรอยู่ ที่มาใช้กองทหารรับจ้างอย่างไร้ค่าแบบนี้ ช่างน่าสงสารพวกนั้นซะจริง

 

แต่ก็ไม่ใช่ว่าชั้นจะเมตตาพวกมันให้ข้ามแม่น้ำนั้นมาได้

 

หลังจากนั้น ตลอดเวลาทั้งวันนี้ก็เต็มไปด้วยเสียงของระเบิดปูพรมเท่านั้น ไม่มีการบุกโจมตีใด ๆ เกิดขึ้นอีกเลย

 

………………………….

 

ซิลเวียร์ : “กลุ่มทหารรับจ้างคุบโรสถูกกวาดล้างไปหมดแล้วครับ มีแค่ 21 คนรวมที่รอดกลับมาเท่านั้น ส่วนคุบโรสกับพวกสมาชิกดั้งเดิมของเขา ไม่พบเงาหัวพวกมันเลย”

 

โนรุสยิ้มให้กับรายงานผลของซิลเวียร์

 

โนรุส : “งั้นหรือ พอมาคิดว่าพวกนั้นจมอยู่ก้นแม่น้ำแล้ว ก็รู้สึกสดชืนชะมัด”

 

โนรุสไใ่ชอบแต่แรกแล้วที่ต้องมารับกลุ่มทหารรับจ้าง ทั้งนี้ก็เพราะคำสั่งของพระคาร์ดินัลเมอร์เซนเดสแท้ ๆ

 

บางทีเขาคงจะมีเหตุผลบางอย่างอยู่ แต่โนรุสเองก็ใช่ว่าจะเป็นคนที่ยอมรับอะไรง่าย ๆ แบบนั้น แม้ว่าจะเป็นคำสั่งของผู้บัญชาการของเขาเองก็ตาม

 

อีกอย่างคนที่ชื่อว่าคุบโรสนั้นก็ทำตัวงี่เง่ามาตลอด คนแบบนั้นไม่มีทางมีเส้นสายดี ๆ กับใครได้หรอก

 

ซิลเวียร์ : “แต่จะไม่เป็นอะไรหรือไง ? มาใช้พวกมันทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ แบบนี้ ? อย่างน้อยก็บอกพวกเขาเรื่องการป้องกันหมู่บ้านก็ได้นี่ แบบนี้ไม่ถือเป็นการหลอกลวงพวกมันหรือไง ?”

 

ตอนที่โนรุสสั่งให้คุบโรสไปบุกนั้น มันก็ตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า [ได้เลย] แถมโนรุสเองก็ไม่บอกถึงเรื่องการมีอยู่ของ [การโจมตีของมารร้าย] หรือการป้องกันที่น่าเหลือเชื่อของพวกปีศาจนั้นให้เขารับรู้ด้วย

 

โนรุส : “พระคาร์ดินัลเมอร์เซนเดสบอกให้เราพาพวกมันมาที่ทวีปแพนโดร่านี้เท่านั้น ไม่ได้บอกว่าให้พากลับไปเป็น ๆ สักหน่อย”

 

ซิลเวียร์ : “จะตบตาเขาหรือไง ?”

 

โนรุส : “ไม่หรอก ตราบเท่าที่พวกมันยังอยู่ในฐานะทหารรับจ้างของเรา ก็ต้องคอยดูแลพวกมันตลอดแบบนั้น ดังนั้นการที่ถูกกวาดล้างไปเพราะ [งาน] มันก็ช่วยไม่ได้อยู่แล้ว จริงมั้ย”

 

สุดท้ายเขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่าพระคาร์ดินัลเมอร์เซนเดสให้เขาพาไอพวกนี้มาทำไมกัน แถมยังต้องมาคอยจัดการตามเช็ดตามล้างดูแลพวกมันอีกด้วย ซึ่งมันไร้ค่ามาก ๆ

 

ซิลเวียร์ : “งั้นหรือ ? แล้วจะให้ทำยังไงกับพวกที่รอดชีวิตดี”

 

โนรุส : “ทิ้งพวกมันไปซะ ก็อยากพูดแบบนี้อยู่หรอก แต่กลัวจะเป็นปัญหาทีหลัง งั้นก็จ่ายเงินให้พวกมัน แล้วบอกให้กลับไปซะ พึ่งผ่านเรื่องแบบนั้นมา พวกมันคงจะดีใจที่ได้หนีกลับบ้านกันอยู่แล้ว”

 

ซิลเวียร์ : “เอาตามนั้นสินะ”

 

ซิลเวียร์ร่างคำสั่งอย่างรวดเร็ว และมอบให้กับทหารคนหนึ่ง

 

ด้วยสิ่งนี้ คำสั่งของโนรุสก็จะถูกถ่ายทอดออกไป พวกมันก็จะได้รับเงินรางวัล แล้วปัญหาทุกอย่างก็จะจบลง

 

โนรุส : “แต่การโจมตีของมารร้ายก็เป็นปัญหาหนักจริง ๆ”

 

โนรุสย่นคิ้วของเขาเข้าด้วยกัน ในวันนี้ที่ได้เห็นพวกทหารรับจ้างถูกโจมตีด้วยสายตาของตัวเอง เขาก็ตระหนักได้ถึงพลังอำนาจของการโจมตีนั้นแล้ว

 

ซิลเวียร์ : “วันนี้พวกมันเองก็โจมตีแบบเดิมได้อย่างไม่มีปัญหา แสดงว่าไม่มี

ขีดจำกัดเรื่องเวลาหรือปริมาณสินะคะ”

 

ขีดจำกัดที่เธอพูดถึงคือจำนวนกระสุนที่ยิงได้ ระยะเวลาที่ยิง แบบนั้น

 

หรือไม่ก็อาจเกี่ยวกับเงื่อนไขของความแข็งแกร่งจอมเวททางฝ่ายนั้นก็เป็นได้

 

อย่างเช่นลิลี่จะสามารถใช้พลังได้สูงสุดตอนคืนพระจันทร์เต็มดวง หรือเวทมนต์ที่อาจเกี่ยวกับตำแหน่งของดวงดาว ช่วงเวลาของฤดูกาล หรืออาจเป็นความสามารถของทักษะบางอย่าง

 

หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะไอเท็มเวทมนต์บางอย่าง

 

และยิ่งมีเงื่อนไขที่ยาก ผลของมันก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นตาม แม้ว่าอำนาจการยิงนั้นจะรุนแรง แต่ก็ไม่ได้เป็นการโจมตีวงกว้าง แถมดูเหมือนน่าจะมีข้อกำจัดบางอย่างในการยิงอยู่ด้วย ซิลเวียร์เชื่อแบบนั้นจริง ๆ

 

ถ้าให้เธอเดา มันน่าจะเป็นเวทมนต์อย่างง่ายที่ไม่จำเป็นต้องใช้ข้อจำกัดะไรมากมายนัก

 

โนรุส : “อืมม ถ้าเป็นอย่างที่เธอพูด มันก็คงเป็นเวทมนต์ที่แทบจะไม่มีจุดอ่อนเลย งั้นช่วยไม่ได้ คงต้องบุกซึ้ง ๆ หน้านั่นแหละ นอกจากนี้ พวกเราก็ยังมีจำนวนพลอีกมาก อีกอย่าง วันนั้นเองก็มีช่วงหนึ่งที่พวกมันหยุดการโจมตีลงด้วย แสดงว่าคงไม่สามารถใช้ได้ตลอดไปแน่นอน”

 

ซิลเวียร์ : “ก็คงเป็นแบบนั้น ถ้าลองอีกสองหรือสามครั้ง ก็คงค้นพบบางอย่างแน่ ถ้าไม่คิดถึงความเสียหายฝ่ายเรา ก็ใช้จำนวนบุกเข้าดื้อ ๆ ไปเลยก็ได้”

 

ถึงจะไม่มีหลักฐานยืนยัน แต่ด้วยข้อมูลและสถานการณ์ที่มีตอนนี้ โนรุสก็เห็นด้วยกับความคิดนี้

 

โนรุส : “จริงด้วยสิ แล้วกำลังเสริมจากบิชอปเกรโกลวุสละมาถึงหรือยัง ?”

 

จากคำทำนายของเขาที่ส่งมาเมื่อวันก่อน ตอนนี้กองกำลังเสริมก็น่าจะมาถึงได้แล้ว

 

ซิลเวียร์ : “ยังไม่มีรายงานเลยค่ะ หรือต่อให้ไม่ได้โกหก กองทัพเสริมก็น่าจะเคลื่อนทัพมาแบบขี้เกียจกันอยู่นั่นแหละ”

 

โนรุส : “ตลกตายละ แต่เราก็ไม่สนใจเหมือนกัน ไม่อยากให้มีกองทัพแปลก ๆ มาอยู่ข้างตัวหรอก จะดีกว่าซะอีก ถ้าไม่โผล่หน้ามาเลย”

 

ซิลเวียร์ : “จะไม่มีกองทัพเสริมจนกว่าจะเริ่มการโจมตีครั้งต่อไปหรือคะ ?”

 

โนรุส : “ฮึ การโจมตีครั้งต่อไปงั้นหรือ เอ๊ะ ?”

 

พอถึงจุดนี้ โนรุสก็ยิ้มออกมาราวกับสัตว์ที่ได้กินเนื้อชิ้นโต

 

โนรุส : “พรุ่งนี้ ไม่สิ เอาเป็นวันมะรืนนี้ดีกว่า ให้เตรียมตัวบุกข้ามแม่น้ำในวันนั้นได้ ถึงจะล่าช้าไปห้าวัน แต่ก็ยังน่าจะตามล่าพวกปีศาจที่อพยบไปทันอยู่---”

 

โนรุสยิ้มอย่างยินดีเมื่อคิดว่าจะได้เหยียบย่ำพวกปีศาจที่ทำให้เขาลำบากขนาดนี้ได้ในเร็วนี้

 

โนรุส : “--ฮุ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ได้เวลาตัดสินแล้ว จะกวาดล้างพวกปีศาจน่ารำคาญให้สิ้นหมดเลยคอยดูสิ”

 

……………

 

วันต่อมา วันที่ 5 ของเดือนเพลิงปฐมฤกษ์

 

วันนี้เองไม่มีทหารรับจ้างบุกแบบไร้สาระให้เห็นอย่างเมื่อวาน จะมีก็แค่การทิ้งระเบิดเหมือนอย่างทุกวันเท่านั้น

 

จะมีก็แค่งานออกไปซ่อมแนวรั้วลวดหนามที่ถูกบอลไฟเผ่าทำลายเท่านั้น

 

แถมดูเหมือนพวกศตรูเองก็ไม่ได้ใสใจพวกที่ออกไปซ่อมรั้วด้วย พวกมันก็ยังคงยิงบอลเพลิงเข้าใส่ตึกกิลแบบไร้เป้าหมายต่อไป

 

จริง ๆ แล้วชั้นเองก็อยากออกไปบำรุงรักษาเวทที่ใส่ลงไปเสริมความแข็งแกร่งของอาคารอยู่เหมือนกัน แต่เพราะการโจมตีของบอลเพลิง ทำให้ลุงโมไม่อาจออกไปลงอักขระเวทได้ ทำให้ชั้นต้องยอมปล่อยเอาไว้แบบนั้น

 

ในขณะเดียวกัน คงต้องขอบคุณที่พวกมันเอาแต่ยิงระเบิดอย่างเดียว ทำให้ทางขนส่งเสบียงใต้ดินและเส้นทางหนีที่เตรียมเอาไว้ ถูกสร้างได้อย่างเสร็จสมบูรณ์แล้ว

 

ถึงจะบอกว่าเป็นเส้นทางใต้ดิน แต่จริง ๆ มันก็แค่สนามเพลาะเท่านั้น ถ้าหากไม่ถูกบอลเพลิงตกใส่หัวตรง ๆ มันก็ช่วยปกป้องพวกเราเอาไว้ได้ดีเลยละ แถมยังไม่ต้องกลัวว่าจะถูกซุ่มยิงใส่อีกด้วย

 

แถมพอตกดึก พวกเราก็ยังใช้เส้นทางนี้เคลื่อนไหวส่งเสบียงได้โดยที่ไม่เป็นที่สังเกตุจากฝ่ายตรงข้ามอีกด้วย

 

และถึงพวกมันจะยิงบอลเพลิงอย่างน่ารำคาญแบบนี้ทุกวัน แต่พวกนักผจญภัยรวมถึงแวลคัน ก็ยังคงนั่งสงบนิ่งภายในกิลได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

 

ตอนแรกชั้นที่บอกไปว่าจะวางแผนลอบโจมตีพวกมันเพื่อให้พวกเขาสงบลงก็ยังกังวลใจอยู่ ว่าพวกเขาจะทนได้นานแค่ไหนกัน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ต้องกังวลให้เหนื่อยใจแล้ว

 

พอคิดได้แบบนี้ ชั้นก็เข้าไปนอนพักผ่อนประมาณสองชั่วโมงเพื่อจบวันนี้ไปอีกวันหนึ่ง

 

…….

 

และในเช้าของวันรุ่งขึ้น ในที่สุดพวกมันก็เตรียมความพร้อมที่จะบุกข้ามแม่น้ำมาในวันนี้

 

ณ แนวรบป้องกับที่หมู่บ้านอาลซํส ศึกตัดสินชี้ชะตาก็ได้เริ่มปะทุขึ้นในวันที่ 6 ของเดือนเพลิงปฐมฤกษ์แล้ว

 

ตย. ตอนต่อไป (ขึ้นบทที่ 9)

 

โนรุส : “ด้วยสิ่งนี้พวกเราก็จะบุกเต็มกำลังได้แล้ว”

 

….

 

โครโน่ : “ถึงจะคิดว่าวันนี้จะมาถึง แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าจะทำได้ถึงขนาดนี้…..”

 

จอมเวทและอัศวินเกราะหนักที่หายตัวไปตั้งแต่วันแรก ตอนนี้พวกมันได้ขี่เจ้าสิ่งนั้นข้ามแม่น้ำมาฝั่งนี้เป็นจำนวนมาก

 

อิริน่า : “ธนูและเวทมนต์ระดับล่างไม่ได้ผลเลย ! แบบนี้พวกเราจะทำยังไงกันดี !”

 

….

 

โครโน่ : “นี่ ฟิโอน่า”

 

ฟิโอน่า : “ค่ะ มีอะไรหรือค่ะ คุณโครโน่ ?”

 

โครโน่ : “ใส่ทุกอย่างเท่าที่มี เอาให้แรงที่สุดเท่าที่ทำได้เลย”

…………………………………….

ติดตามอัพเดทกับทางผู้แปลได้ที่เพจ  https://www.facebook.com/Diamos-519670511704186/

โปรเจคอื่น ๆ (นิยายแต่ง)

"ยินดีต้อนรับสู่ต่างโลก" (แต่งจบแล้ว) https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1699173

"DSU Board" (ยังไม่จบ) https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1765915

 



NEKOPOST.NET