[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 26 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.26 - 26 วันที่ฝนตก


"ให้คลอเดียเข้าร่วมกองกำลังรักษาดินแดนของเจ้าน่ะรึ ?"

"ใช่ค่ะ มันจะดีกว่าการเป็นแขกที่ว่างงานเฉย ๆ ให้นางได้เข้าร่วมกองกำลังเป็นการอุปถัมภ์จากข้า และให้นางมาเป็นผู้คุ้มกันของข้า ท่านคิดว่าอย่างไร ?"

 

สภาพอากาศเช้านี้เปลี่ยนแปลงไปและตอนนี้ฝนพร่ำตกอย่างหนัก แม้อาณาเขตคาลเดียจะมีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์ แต่ฝนก็ไม่ได้ตกบ่อยนัก

ภายในห้องทำงานระงมไปด้วยเสียงของหยาดฝนหยดกระทบหน้าต่างดังซ่า ท่านเอิร์ลเทเรเซียกระพริบตาถี่กับข้อเสนอปุบปับของฉัน

 

".....เมื่อเวลาผ่านไปมากกว่านี้สักหน่อย และพวกเจ้ารู้จักมักคุ้น​ยิ่งขึ้น ข้าเองก็กะว่าจะแนะนำอะไรแบบนั้นไว้อยู่​แล้ว​"

"เช่นนั้น ข้าเชื่อว่าพวกเราสามารถส่งคามิลไปทางตะวันออกเพื่อพัฒนาที่ดินได้แล้ว ?"

 

ถ้าคลอเดียมาเป็นผู้คุ้มกันให้ฉัน ฉันก็สามารถย้ายคามิลที่เป็นผู้คุ้มกันปัจจุบันของฉันไปได้ การโยกย้ายคามิลในช่วงเวลานี้ มันง่ายดายนักเพราะต้องมีคนทำหน้าที่รับผิดชอบในการก่อสร้างหมู่บ้านสำหรับผู้ลี้ภัย

ด้วยความเข้าใจในวัฒนธรรมอื่น ๆ นอกเหนือจากอัร์คเซียและความสามารถในการเข้ากับคนอย่างง่ายดาย คามิลที่เป็นผู้ที่ได้รับความไว้วางใจจากท่านเอิร์ลเทเรเซีย จะเป็นบุคคลที่เหมาะสมในการรับผิดชอบหน้าที่นี้ที่สุด​แล้ว​ แต่เนื่องจากถ้าฉันส่งเขาไป ฉันจะไม่มีผู้คุ้มกันส่วนตัวอีก ดังนั้นฉันจึงวางแผนให้คลอเดียมาทำหน้าที่แทน

ท่านเอิร์ลเทเรเซียพยักหน้าซ้ำและเห็นด้วยอย่างที่ฉันคาดไว้

 

"ท่านคลอเดียมักไปที่ค่ายทหารอยู่บ่อยครั้ง พวกทหารที่ดูจะมีความคิดแง่ลบมาตั้งแต่งานเฉลิมฉลองวันเกิดของเจ้า การมีคลอเดียไปเข้าร่วมกับพวกเขาอย่างเป็นทางการน่าจะช่วยฟื้นฟูทัศนคติของพวกเขาได้"

 

มีทหารจำนวนมากที่ประทับใจในความองอาจของทักษะหอกของคลอเดีย ถึงอย่างไรเหล่าทหารในอาณาเขตของฉันก็มีทัศนคติของการเคารพความแข็งแกร่งบางส่วนตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมมันจึงไม่มีข้อพิพาทกันในการที่กุนเธอร์ซึ่งอ่อนเยาว์กว่าได้เป็นนายทหารที่ตำแหน่งสูงกว่าทหารผ่านศึกสูงวัย​

และเพราะพวกเขาส่วนมากต่างเคยเป็นอดีตโจรผู้ร้ายกัน รวมถึงกุนเธอร์ด้วย พวกเขาจึงไม่ได้ต่อต้านพวกผู้หญิงนัก มีผู้หญิงจำนวนมากมายในหมู่กองโจร ดูเหมือนว่าบางส่วนก็เคยติดตามผู้หญิงที่แข็งแกร่งตามกฎของอำนาจความแข็งแกร่งเช่นกัน

ถ้าฉันคำนวนไม่ผิดพลาด คลอเดียจะช่วยเหลือฉันได้มากทีเดียวในการควบคุมกองกำลังรักษาดินแดนของฉัน

 

"ข้าต้องการอนุญาตให้ผู้อพยพที่ประสบเคราะห์ข้างนอกป้อมปราการยุกก์เฟน่าในตอนนี้ได้มาเป็นพลเมืองของอาณาเขตข้าโดยเร็วตราบเท่าที่จะเป็นไปได้ ข้าไม่มีข้อคัดค้านที่จะให้คลอเดียมาเป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวและส่งคามิลไปทำหน้าที่นี้ หากเป็นคามิล ด้วยทักษะของเขา เขาจะสามารถควบคุมดูแลได้อย่างสำเร็จอย่างแน่นอน"

"เอลิซ่า......?"

 

ขณะที่ฉันสรุปความคิดเห็นของตัวเองเกี่ยวกับเรื่องนี้ออกไป ด้วยเหตุผลบางอย่างท่านเอิร์ลเทเรเซียมีท่าทางจะสับสนเล็กน้อย

นัยน์ตาสีดำของเขาจ้องตรงมาที่ตาของฉันราวกับว่าจะมองเข้าไปในความคิด ฉันรู้สึกอย่างกับเขาสามารถมองทะลุจิตใจได้จริง ๆ จึงเลี่ยงการสบตากับเขาด้วยการหันไปมองหน้าต่างแทน แล้วท่านเอิร์ลเทเรเซียก็หลับตาของเขาลงเหมือนกับครุ่นคิดบางอย่างครู่หนึ่ง

 

"......ไม่มีอะไร อืม เจ้าพูดถูกแล้ว ข้าจะรีบพูดคุยกับคลอเดียและสั่งให้คามิลเป็นผู้รับผิดชอบการก่อสร้างหมู่บ้าน"

"ดีแล้ว ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวและไปเรียกท่านคลอเดียมาที่นี่เองค่ะ"

 

— ฉันโค้งตัวลาและออกจากห้องทำงาน จากข้างหลังของฉัน ฉันได้ยินเขาพูดว่า "เจ้าดูท่าทางไม่ค่อยดีนัก เจ้าควรไปพักหลังจากนี้นะ" ฉันรู้จักร่างกายของฉันดียิ่งกว่าใครอยู่แล้ว ท้องและหัวของฉันมันปวดตุบมาตั้งแต่เช้าหลังจากตอนนั้น และถ้าฉันไม่ระวังตัวให้ดีแล้วล่ะ ฉันรู้สึกว่าฉันพร้อมที่จะสำรอกออกมาได้ทุกเมื่อเลยล่ะ

 

 

 

 

 

แม้แต่คลอเดียเองก็ยังอยู่ข้างในคฤหาสน์อย่างเงียบ ๆ ในวันที่ฝนตกหนักเช่นนี้ ดังนั้นฉันจึงไปที่ห้องของหล่อน และหล่อนทักทายฉันกลับด้วยเสียงที่ดูเหมือนจะเคร่งเครียดกว่าทุกที

ห้องของคลอเดียแทบจะไม่มีทรัพย์สินส่วนตัวภายในนั้นเลย เมื่อตอนที่หล่อนมาที่นี่ หล่อนไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาด้วยนอกไปจากเสื้อผ้าที่สะพายไว้บนหลัง เนื่องจากห้องของหล่อนแทบจะตรงกันข้ามกับห้องของเอลีส ฉันจึงชื่นชมนัก หอกเหล็กที่ห่อด้วยผ้าวางพิงกับผนังนั่นคือทรัพย์สินเพียงหนึ่งเดียวของคลอเดีย ผู้ที่กำลังนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียง

 

"เป็นอย่างไรบ้างคะ ท่านคลอเดีย ?"

"ข้าไม่สามารถที่จะเบื่อไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว ปกติฝนมันไม่ได้ตกหนักขนาดนี้ แต่วันนี้มันทำให้ข้าต้องติดแหง่กอยู่กับคฤหาสน์โดยไม่มีให้อะไรทำสักกะอย่าง"

 

คลอเดียเป็นตัวอย่างของคนไม่มีอะไรทำได้ดีทีเดียว ตอนนี้หล่อนนั่งที่มุมหนึ่งของเตียงและเตะเท้าเปล่า แสดงสีหน้าถึงความขุ่นเคืองพลางพร่ำบ่นถึงความเบื่อหน่ายของหล่อนแก่ฉัน และริมฝีปาก​ที่ยื่นออกมาก็ทำให้หล่อนอย่างกับพวกเด็กเล็ก ๆ

 

"ถ้าท่านต้องการ ข้าสามารถให้หญิงรับใช้เตรียมของที่จำเป็นให้ท่านเย็บปักได้นะ"

 

ช่วยไม่ได้ที่ฉันจะสัพยอกเล็กน้อยเพื่อกระตุ้นหล่อน ขณะที่ฉันเสนอบางอย่างที่เป็นงานอดิเรกของเด็กผู้หญิงทั่วไปอย่างการเย็บปักถักร้อยในวันฝนพรำ ก็นั่นล่ะ ฉันมั่นใจอย่างมากเชียวว่าคลอเดียไม่สนใจเรื่องพรรค์นั่นหรอก

 

".....นั่น อะไรกันน่ะคะ ? นี่ท่านรู้ว่าข้าเกลียดการเย็บปักยิ่งกว่าอะไรเลยก็เลยเอามาเสนอเพื่อหยอกล้อข้าอย่างนั้นเหรอ ?"

"มิได้​ ไม่ใช่เช่นนั้นแน่นอน"

 

คำตอบของคลอเดียทำให้ฉันประหลาดใจ ฉันเพียงแต่คิดว่าหล่อนคงจะปฏิเสธ​เป็นมั่นเป็นเหมาะ​ แต่ไม่คาดคิดว่าหล่อน​จะจับสังเกตเจตนาของฉันได้ด้วย คลอเดียนั้นอ่านคนอื่นได้ดีอย่างเกินคาดเลยแฮะ บางทีคงเพราะความเครียดของหล่อน​ หาไม่แล้วคลอเดียตามปกติที่สมาธิสั้น ไม่เพียงแค่อ่านบรรยากาศไม่ได้ บางทีหล่อน​ไม่กระทั่งรู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำว่าคนอื่นกำลังพูดอะไรกันอยู่

หล่อน​หยุดเตะเท้า และยื่นริมฝีปากล่าง ความจริงที่ว่าหากหล่อน​หยุดขยับเคลื่อนไหว ด้วยภาพลักษณ์ที่ดูสง่างามก็คงจะทำให้หล่อน​ดูเป็นกุลสตรีจากตระกูลผ สูงศักดิ์​เชียว หากว่าฉันไม่ได้เห็นหล่อน​ในสภาพก่อนหน้าล่ะก็นะ........ อย่างไรก็ตามมันก็น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้เห็นหล่อน​เป็นแบบนี้บ่อยนัก

 

"ล้อเล่นน่ะ ท่านเอิร์ลเทเรเซียต้องการคุยกับท่าน ท่านช่วยไปที่ห้องทำงานของลอร์ดประจำดินแดนได้หรือไม่​ ?"

"ได้เลย ไปกันเถอะค่ะ !"

 

คลอเดียท่าทางยินดีที่มีโอกาสได้ลุกขึ้นและไปไหนก็ตาม เมื่อฉันบอกหล่อนแล้ว หล่อนก็กระโดดเบา ๆ ลงมาจากเตียงทันทีทันใด ฉันประหลาดใจว่าความเบื่อหน่ายก่อนหน้านี้ จางหายไปไหนแล้วเนี่ย กุลสตรีที่ฉันเห็นก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา หล่อน​เป็นสตรีที่อยู่ไม่สุขอยู่แล้ว ทำไมฉันถึงยอมให้ตัวเองถูกหลอกเอาได้นะ

และคลอเดียก็ออกไปจากห้องของเธอทันที หล่อน​หันไปทางขวาที ซ้ายที และมองทางขวาอีกครั้ง ทำอะไรของหล่อนน่ะ โถงทางเดินไม่ใช่ทางม้าลายที่จะต้องระวังไม่ให้โดนรถชนสักหน่อย​

 

"ท่านเอริน่าคะ...... ห้องทำงานของท่านลอร์ดอยู่ที่ไหนเหรอคะ ?"

 

......กระทั่งคฤหาสน์ที่แสนจะเล็กนี้ และแม้หล่อนจะโลดแล่น​ไปทั่วอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน​ แต่หล่อนไม่รู้ว่าห้องทำงานของท่านลอร์ดอยู่ที่ไหนอีกเนี่ยนะ ตอนนี้ฉันชักจะเริ่มกังวลเล็กน้อยที่ต้องให้คนแบบนี้มาเป็นผู้คุ้มกันของฉันเสียแล้วสิ ช่างซื่อบื้อเกินกว่าจะถอนหายใจให้ เมื่อฉันคิดว่าหลังจากส่งคามิลไปจัดการเรื่องการก่อสร้างหมู่บ้านแล้วฉันจะมีคลอเดียติดตามทุกวันแล้ว มันก็เป็นความรู้สึกที่ยากจะพรรณา​กับสิ่งที่ฉันกำลังจะต้องเผชิญจริง ๆ

ใบหน้าคลอเดียแดงเรื่อเล็กน้อยท่าทางกระดากอาย ความรู้สึกที่ยากจะอธิบายของฉันก็ยิ่งทวีคูณ​

 

"ข้าไม่ได้ชื่อเอริน่า ข้าชื่อเอลิซ่า ข้าจะพาท่านไปที่ห้องทำงานเอง"

"ไม่ค่ะ ท่านแค่บอกว่ามันอยู่ที่ไหนก็พอ ท่านเอลิซ่าคะ กรุณาพักสักเล็กน้อยที่เตียงของข้าก่อนเถอะค่ะ"

"เอ๋ ?"

"สีหน้าของท่านย่ำแย่นัก การที่ทำให้เด็กต้องฝืนกำลังของตัวเองนั้นขัดต่ออุดมการณ์แห่งอัศวินที่ข้าถือมั่นค่ะ เอาล่ะ ตอนนี้ไปพักก่อนเถอะค่ะ เมื่อข้ากลับมา ข้าจะพาท่านกลับห้องของท่านเอง"

 

คลอเดียยิ้มกว้างขณะพูดและดันฉันให้กลับเข้าไปในห้องของหล่อน จากนั้นก็ปิดประตูห้องให้ฉันครึ่งหนึ่ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางซ้ายของโถงทางเดินอย่างสง่างาม

 

สิ่งที่พูดและการกระทำของหล่อนนั้นสง่าผ่าเผย​ยิ่งนัก แต่ว่าห้องทำงานของท่านเอิร์ลเทเรเซียอยู่ทางขวาของโถงทางเดินต่างหากเล่า ยัยซื่อบื้อเอ้ย.......

คราวนี้ฉันถอนหายใจออกอย่างแรง ยอมแพ้กับความจริงที่ว่าไม่มีอะไรที่ฉันจะทำได้เลยเกี่ยวกับคลอเดีย

 

ขณะเดียวกัน ฉันก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย ประหลาดแท้ อาการปวดหัวของฉันดูเหมือนว่าจะดีขึ้นกว่าที่เคยเป็น บางทีคงต้องขอบคุณยัยซื่อบื้อคนนั้นแหละนะ

ตามคำแนะนำของคลอเดีย ฉันทิ้งตัวเองลงกับเตียงของหล่อน แม้ฉันจะรู้สึกแย่มาตั้งแต่ช่วงเช้า แต่สติของฉันก็จางหายไปอย่างรวดเร็วและเข้าสู่​นิทรา




NEKOPOST.NET