[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 234 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.234 - 15 เปิดประชุมสภาขุนนาง


สำหรับไม่กี่วันต่อมา ฉันอยู่ใกล้เอมิเลียในระดับที่ใครก็เข้าใจได้ว่าพวกเรามาด้วยกัน

นั่นเป็นเพราะว่ามีความจำเป็นสำหรับฉันที่จะขยายความจริงที่ว่าฉันกำลังคุ้มกันเอมิเลีย เพราะหลังจากที่ผู้คนมากมายได้เป็นประจักษ์พยานในเหตุการณ์ที่เอมิเลียถูกสตรีเหล่านั้นรุมล้อม วันถัดมามีเด็กสาวอื่นอีกมากมายที่เหลือบมองหล่อนโดยไม่พยายามปกปิดมัน

ฉันเองก็อาบไปด้วยสายตาเกรี้ยวโกรธจากบรรดาเด็กสาวที่เป็นปฏิปักษ์ต่อเอมิเลีย แต่ในท้ายที่สุด มันก็เป็นเพียงแค่การชำเลืองมองโดยปราศจากเจตนาอาฆาตของเหล่าบุตรีที่ไร้อำนาจ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเกรงกลัว

สัปดาห์ผ่านไป ความร้อนใจของเหล่านักเรียนก็สงบลงและความยุ่งยากทั้งหมดในโรงเรียนขุนนางก็ลดน้อยลง

 

 

จากนั้น ด้วยเป็นวันหยุดแรกของปี ฉันจึงออกมาจากหอพักกับเอมิเลียและทีร่าสามคนและพบคลอเดียกับออสการ์ที่มาถึงเมืองหลวงในวันเดียวกัน เพื่อเข้าร่วมสภาขุนนาง

ไม่เฉพาะโรงเรียนขุนนางเท่านั้นที่เริ่มฉลองฤดูใบไม้ผลิปีใหม่ในเมืองหลวง ถึงจะมีการประชุมหลายครั้งในช่วงฤดูหนาวเพื่อรับมือกับสถานการณ์หลังสงคราม แต่วันนี้คือการประชุมสามัญครั้งแรก

 

ด้วยมันคือพิธีเปิด การประชุมสามัญ ในวันนี้จึงไม่ได้มีเพียงแค่ขุนนาง แต่ถูกจัดที่ท้องพระโรงขนาดใหญ่ที่ชั้นบน

 

"ท่านเคาน์เตสคาลเดียมาถึงแล้ว !"

 

ขณะที่ฉันเสร็จสิ้นการรับรองและเข้าไปในท้องพระโรง สายตาทั้งหมดในท้องพระโรงจับจ้องมาที่ฉัน ฉันมองไปรอบ ๆ และโค้งตัว คืออดีตเอิร์ลไอน์สบาร์คที่ตอบรับการทักทาย

 

"โอ้ ท่านเอลิซ่า"

"ท่านเอิร์ลไอน์สบาร์ค ข้ายินดียิ่งนักที่เห็นท่านสุขภาพแข็งแรงเหมือนเช่นที่พวกเราได้พบกันตอนฤดูหนาว"

 

หลังจากทักทายท่านเอิร์ลที่ยกมือเรียกฉันอย่างร่าเริง ฉันยังทักทายวีกราฟและโวลมาร์ที่อยู่ข้างเขาด้วย

เอิร์กนาดไม่อยู่ที่นี่ บางทีเขาคงจะทำหน้าที่เป็นตัวแทนลอร์ดของราชอาณาเขตที่ป้อมปราการยุกก์เฟน่า เขาคงไม่สามารถทำสิ่งเหล่านี้ได้พร้อมกันขณะที่ภริยาของเขาเพิ่งคลอดเมื่อเร็ว ๆ มานี้

 

"ข้าได้ยินว่าเจ้าได้รับเลือกในฐานะผู้คุ้มกันท่านอาร์ชดัชเชสแห่งรินดาร์ลในโรงเรียนขุนนางรึ ?"

 

วีกราฟหยิบยกประเด็นขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน เขาไม่ได้ซุกซ่อนความเพลิดเพลินของตัวเองเลย

 

"ใช่ค่ะ ด้วยความสัตย์ บทบาทนี้นับเป็นเกียรติอย่างสูง​"

"เจ้าเหมาะสมสำหรับมันที่สุดแล้ว"

 

ฉันอยากจะเลี่ยงประเด็นนี้ไป แต่โวลมาร์ปิดทางหนีของฉันอย่างหมดจด

 

"การสิ้นสุดสงครามของปีกที่สาม เมืองเอลลิสและแม่น้ำเธฟส์ของเคาน์เตสคาลเดียผู้ชาญชัย เพิ่มเติมกับความองอาจของกองกำลังส่วนตัว เจ้ามีผู้ใต้บังคับบัญชาที่ยอดเยี่ยม และไม่มีสิ่งใดเกี่ยวกับอำนาจการปกครองในดินแดนของเจ้าที่จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ได้เลย เหนือสิ่งอื่นใด เจ้ารู้ขอบเขตของตัวเองและไม่พยายามขยายอำนาจของตัวเองถึงเมืองหลวง เจ้าเป็นสตรีและมีลำดับในสถานศึกษาเพียงถัดจากองค์รัชทายาทเท่านั้น ไม่มีใครที่จะมีคุณสมบัติเช่นนี้นอกเหนือไปจากเจ้าแล้ว"

 

ฉันจรดมองวีกราฟ และเพ่งมองเขาด้วยสายตาเงียบ ๆ

การสิ้นสุดสงครามของปีกที่สาม ส่วนใหญ่ก็เป็นความผิดของเขาทั้งนั้น ฉันที่ต้องไหลไปตามเรื่องยุ่งยากต่าง ๆ โดยไม่ยินยอม, ถูกผลักดันด้วยกลยุทธ์สุดโดดเด่นที่เห็นจะกลายเป็นประเด็นร้อนของผู้คน ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการเลยสักนิด ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ท้ายที่สุดสงครามคงจะไม่ใช่ปีกที่สาม และวีกราฟจะถูกยกขึ้นแคร่หามเป็นปีกหลักของหลังสงครามแล้ว

 

"อย่ารู้สึกแย่ไปน่า การได้ยินความก้าวหน้าของลูกคนเล็กของข้าเป็นเรื่องน่ายินดีนะ"

"......ท่านเอิร์ลไอน์สบาร์ค ข้าจำไม่ได้ว่ามีการยอมรับความสัมพันธ์นั้นแต่อย่างใดนะคะ......"

"ไม่เป็นไร ก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ"

 

.......เอาเถอะ ถ้าจะพูดแบบนั้น

 

ฉันคิดว่าคงไม่มีทางเลือกนอกจากเงียบไว้ ขณะที่ท่านเอิร์ลไอน์สบาร์คกล่าวเช่น​นั้น

แต่ในอีกทางหนึ่ง ดูเหมือนว่าทั้งสามคนจะตัดสินใจปล่อยฉันไว้ทั้งแบบนั้น มองรอยย่นที่หว่างคิ้วของฉันและเบนสายตาของตัวเองไปที่คลอเดียกับออสการ์ที่ยืนอยู่ข้างหลังฉัน

 

"ออสการ์ นานแล้วทีเดียวนับแต่ที่ข้าได้พบเจ้าแบบนี้ ได้ยินมาว่าเจ้าแต่งงานกับท่านคลอเดียสินะ"

"ครับ ท่านโวลมาร์"

"......ถึงอย่างนั้น ดูจะไม่มีอะไรเปลี่ยน แบบนี้ก็ไม่มีอะไรให้หยอกเล่นสิ......."

 

ฉันเห็นด้วยกับน้ำเสียงระอาของโวลมาร์ในใจ ออสการ์กับคลอเดียไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดจริง ๆ หลังจากการแต่งงานของพวกเขา แม้แต่กับกุนเธอร์ที่แต่งงานในเวลาเดียวกันยังมีสีหน้าผ่อนคลายเลย..... ความแตกต่างนี้มันคืออะไรกันนะ ?

 

"เพราะภรรยาของข้าและตัวข้าได้ให้คำสัตย์ไว้ว่า นายท่านคือความสำคัญอันดับหนึ่งที่ต้องให้การรับใช้ในฐานะอัศวินน่ะครับ"

 

........ฉันเรอะ ?

แบบนี้เองสินะ

 

ฉันไม่อยากจะพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างคู่รักทั้งสองหรอกนะ แต่ว่า.....ฉันอาจจะต้องพูดกับเขาหลังจากนี้แล้วล่ะ

ถ้าคลอเดียจะให้กำเนิดทารก ตอนนี้เป็นเวลาดีที่สุดแล้ว ขณะที่สงครามกับรินดาร์ลได้สิ้นสุดและตอนนี้ฉันเองก็อยู่ที่โรงเรียนขุนนาง

มันยังจะง่ายยิ่งกว่าสำหรับลูกบุญธรรม​ สำหรับใครสักคนที่อายุไล่เลี่ย​กับเขา หากเป็นลูกของทั้งสอง แบบนั้นก็เป็นชะตาของเด็กคนนั้นที่จะกลายเป็นผู้ติดตามของลูกบุญธรรมของฉันแล้ว

 

วีกราฟและโวลมาร์หุบปากของตัวเองเงียบด้วยสีหน้ายากจะอธิบาย

ทั้งคู่......หรือทั้งสามพี่น้อง รวมกับคนเล็กสุดน่ะ ก็อุทิศ​ชีวิตของตัวเองในฐานะอัศวินที่ป้อมปราการยุกก์เฟน่าเป็นอันดับหนึ่ง ขณะที่ปล่อยให้ภริยาของตัวเองและลูก ๆ อยู่ที่เมืองหลวง

 

".....อะแฮ่ม ว่าแต่ว่า"

 

วีกราฟรีบเปลี่ยนประเด็นขณะที่มันเบนไปทางที่น่าปวดใจ

 

"เจ้ารู้รึเปล่า ? การควบคุมความประพฤติเอิร์ลนอร์ดสเทิร์มในอาณาเขตของตัวเองเป็นเวลาหลายปีเพื่อไว้ทุกข์สิ้นสุดลง​แล้ว​ ดูเหมือนว่าเขาจะกลับมาที่เมืองหลวงในปีนี้เพื่อเข้าร่วมสภาขุนนาง"

"ท่านเอิร์ลนอร์ดสเทิร์มเหรอคะ ?"

 

เหตุเพลิงไหม้​ครั้งใหญ่ในตอนล่างของเมืองหลวงยังสดใหม่ในความทรงจำของทุกคน

ข่าวการให้ที่พักมือสังหารจากราชรัฐเดนเซลของท่านมาร์ควิสนอร์ดสเทิร์มกับกลุ่มนอกรีตจากศาสนจักรที่เข้าร่วมกับพวกเขาและการลอบสังหารที่ทำให้ราชสำนักต้องสั่นคลอนไปชั่วคราว

ด้วยแบบนั้น เป็นธรรมดาที่ตระกูลนอร์ดสเทิร์มจะถูกตั้งข้อหาในอาชญากรรม แต่เมื่อพิจารณาถึงอิทธิพลของตระกูลนอร์ดสเทิร์มทางเหนือกับความจริงที่ว่าผู้นำตระกูลได้สิ้นชีพไปแล้ว การลงโทษจึงลดลงเป็นอย่างมาก ด้วยการริบที่ดินบางส่วน, ลดบรรดาศักดิ์และให้สำนึกผิดเป็นเวลาห้าปี ว่ากันว่าบุตรชายเพียงคนเดียวของท่านมาร์ควิสเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งและทรัพย์สินที่เหลืออยู่

 

".......อ้า ไม่ทันขาดคำ เขามาแล้ว"

 

สายตาของวีกราฟเบนไปที่ทางเข้าท้องพระโรง ฉันเองก็หันไปทางนั้นตามเขาและเห็นชายร่างสูงผอมในอีกด้านของอัศวินหลวง

ใบหน้าของเขาคล้ายคลึงกับบิดาอย่างน่าขุ่นเคือง แต่บางทีคงเป็นเพราะสีหน้าของเขาไม่มีพลังใด ๆ ความประทับใจจึงแตกต่างอย่างมาก

 

"ท่านเอิร์ลนอร์ดสเทิร์มมาถึงแล้ว !"

 

 

ด้วยเสียงตะโกนของอัศวินหลวง ท้องพระโรงตกอยู่ในความเงียบกริบ

ขณะที่ท่านเอิร์ลนอร์ดสเทิร์มสาวเท้าเข้ามา เค้าร่างของบุคคล​หนึ่งก็ปรากฏที่เบื้องหลัง

 

เฮือก ลมหายใจของฉันติดขัด

 

—— และเสียงฮือฮาดังแผ่ขยาย

คนตระกูลไอน์สบาร์คทั้งสามคว้าไหล่ของฉันและดันฉันเข้าผนัง พร้อมยืนข้างหน้าราวกับจะซ่อนตัวฉัน

 

ที่ปรากฏตัวจากด้านหลังท่านเอิร์ลนอร์ดสเทิร์ม ชายผู้มีหน้าตาคล้ายคลึงกับฉัน — ชายผู้ที่ฉันเผชิญหน้าในวันมหาอัคคีภัย​นั้น ชายผู้เรียกตัวเองว่าเป็นพี่ชายของฉัน เมลคีออร์

 

 


T/N: เผื่อลืมกันไปแล้ว และอยากอ่านย้อนหลัง​ เหตุเพลิงไหม้​ที่ว่าเริ่มใน Ch.130 และเมลคีออร์ปรากฏ​ตัวใน Ch.132 ค่ะ



NEKOPOST.NET