[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 223 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.223 - 04 ที่อยู่ใหม่


"ที่นี่น่ะ"

ม้าต้นของเจ้าชายรัชทายาทหยุดที่สุดทางถนนปูหินประณีตในเขตหอพัก จัตุรัสน้ำพุถูกบดบังโดยอาคารต่าง ๆ ทว่าการดำรงอยู่ของคฤหาสน์สีดำยังคงตั้งตระหง่านประจักษ์แก่สภาพแวดล้อมโดยรอบ

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเรือนหอพักใหม่ของฉัน

มันเป็นอาคารสองชั้นด้วยโครงสร้างแบบฮาล์ฟทิมเบอร์[1]ละม้ายปราสาทขนาดเล็ก และถ้านับรวมส่วนของห้องใต้หลังคา มันก็ดูแทบจะเป็นอาคารสามชั้น ขนาดพอ ๆ กับคฤหาสน์โกลเด้นฮิลล์ทีเดียว

 

"ที่นี่.....หรือคะ.....?"

 

เหตุผลที่ฉันต้องพึมพำด้วยความประหลาดใจนั้นก็เป็นเพราะว่าอาคารนี้ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะเรียกว่าหอพักแล้ว มันไม่ควรจะพลาดมอบให้บุคคล​ใดบุคคล​หนึ่ง​ได้เลย

 

"อื้อ ที่นี่แหละ​ ดูเหมือนมันจะถูกเรียกว่าตำหนักเกอร์ด้าน่ะ"

"ตำหนักเกอร์ด้า ?"

"ใช่ พวกเรา พระบรมวงศ์และเหล่าข้าราชบริพารทั้งหลาย​จะอาศัยที่เขตพระราชฐานภายในโรงเรียนซึ่งแตกต่างไปจากเขตหอพัก แต่.....เมื่อ 160 ปีก่อนหน้านั้น มีเชื้อพระวงศ์นามเจ้าหญิงเกอร์ด้าที่รังเกียจการอาศัยอยู่ร่วมกับเหล่าเชื้อพระวงศ์ท่านอื่น..... หรือข้าคิดว่านางคงจะไม่ต้องการปันชีวิตส่วนตัวกับขุนนางคนอื่นที่โรงเรียนให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ตำหนักนี้จึงถูกก่อสร้างขึ้นมาด้วยเรื่องราวแบบนั้นหรอก"

 

เบื้องหน้าเจ้าชายรัชทายาทที่ทรงช่วยเหลือในกระบวนการโยกย้ายหอพัก ฉันพยายามกลั้นเสียงแค่นหัวเราะที่เกือบหลุดออกมาด้วยกำลังทั้งหมด

กระทั่งหอพักที่ฉันเคยอาศัยอยู่จวบจนบัดนี้ พิจารณาได้เลยว่านี่เป็นอาคารที่ยิ่งใหญ่​เป็นรองเพียงพระราชนิเวศน์ปัจจุบันในโรงเรียนของเจ้าชายเท่านั้นแล้ว มันสุดจะโอ่อ่าโอฬาร อีกทั้งกว้างขวางและฟุ้งเฟ้อเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีทางเลยที่ฉันจะไม่รู้สึกวางหน้าไม่สนิท

 

"......ก็นะ รู้สึกว่าตอนนี้จะมีการคัดค้านเล็กน้อยถึงวิธีการปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนเช่นนักเรียนทั่วไปน่ะ"

 

เจ้าชายรัชทายาททรงพระสรวลขื่นคล้ายจะปลอบประโลม

แล้วฉันไม่เหมือนนักเรียนทั่วไปตรงไหนกันน่ะ ไม่ใช่ว่าฉันก็แค่ลาหยุดชั่วคราวเพื่อไปทำหน้าที่ของฉันในฐานะขุนนางอันเป็นพันธผูกพันต่ออาณาเขตและประเทศอยู่แล้วหรอกเรอะ....... อย่างน้อยที่สุดภายในโรงเรียนขุนนาง ฉันก็แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง ยกเว้นเรื่องความขัดแย้งกับเอริคน่ะ

 

"สำหรับตอนนี้ เจ้าจะไม่เข้าไปดูข้างในสักหน่อยหรือ ? หากมีสิ่งจำเป็นที่ต้องการ พวกเราจะได้จัดหาให้"

"หา ? —— อะ ไม่สิ ไม่ใช่เพียงแค่เรื่องการโอนย้ายและค่าหอพักเท่านั้นหรือคะ ?"

"แน่นอนสิ เพราะการที่เจ้าต้องย้ายหอพัก สืบเนื่องมาจากสถานการณ์ของพวกเราแต่เพียงฝ่ายเดียว ดังนั้นย่อมเป็นธรรมดาอยู่แล้วมิใช่รึ ?"

 

รอยแย้มพระสรวลของพระองค์ดูจะลึกล้ำมากยิ่งขึ้น

 

 

 

 

เมื่อฉันมองไปรอบ ๆ โครงสร้างของตำหนักเกอร์ด้าช่างน่าอัศจรรย์ใจ นอกเหนือไปจากห้องครัว, ห้องทานอาหาร, โถงทางเข้าและห้องพักของข้ารับใช้แล้ว ภายในถูกแบ่งออกเป็น 2 อาคารโดยสมบูรณ์แบบ

ตามพระราชกระแสของรัชทายาท ดูเหมือนว่าจะมีการปรับปรุงโครงสร้างอาคารเมื่อครั้งที่บุตรของท่านดยุคซึ่งเป็นฝาแฝดชายหญิงพำนักที่นี่ในทศวรรษก่อน

 

ส่วนเรื่องที่ตรัสว่าหากมีสิ่งจำเป็นที่ต้องการเพิ่มเติมนั้น สรรพสิ่งตั้งแต่การตกแต่งภายในไปจนถึงบรรดาเครื่องเรือนของตำหนักเกอร์ด้าล้วนเป็นของชั้นเลิศที่มีตราตั้งพระราชทาน[2] นอกจากสัมภาระที่เตรียมไว้อยู่แล้วก็ไม่มีสิ่งใดที่จำเป็นต้องจัดหาใหม่เลย

......เดิมทีนี่เป็นตำหนักซึ่งใช้เป็นที่ประทับสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์ไม่ใช่หรอกเรอะ หัวของฉันปวดตุบในความแตกต่างกันของความสุรุ่ยสุร่าย​นี้ พอคิดว่าถ้าเผลอทำข้าวของที่นี่เสียหายหรือแตกหักขึ้นมา ฉันรู้สึกหนักอึ้ง

 

"ข้าต้องอยู่ที่นี่จริง ๆ อย่างนั้นหรือ......."

 

นั่นเป็นความสัตย์จริงที่ฉันรู้สึกซึ่งหลุดปากออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ​ต่อเบื้องพระพักตร์​เจ้าชายรัชทายาทที่ทรงแนะนำสถานที่โดยรอบ

 

"ขอโทษทีนะที่มันปุบปับ"

"มิได้ค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจตำหนิฝ่าบาท, พระราชวงศ์หรือสภาขุนนางชั้นสูงแต่อย่างใด ทว่าสิ่งนี้เห็นจะลักลั่นยิ่งนัก....... บางทีท่านอาจอธิบายขยายความได้​ ? ว่าเหตุใดข้าจึงต้องย้ายมาที่ตำหนักนี้​ ?"

 

เพราะเจ้าชายรัชทายาทยังทรงพระดำเนิน ฉันจึงชะลอการถามเหตุผลไว้ แต่ว่าฉันควรจะรับทราบในไม่ช้าก็เร็ว​อยู่แล้วไม่ใช่รึ

พอคิดดังนั้นและเอ่ยปาก​ถาม เจ้าชายรัชทายาททอดพระเนตรออกไปนอกหน้าต่าง

 

"ใช่ ข้าคิดว่าอีกสักครู่ก็คงมาถึงแล้วล่ะ"

 

..........อะไรมานะ ?

 

ชั่วขณะที่ฉันพิศวงเกี่ยวกับมัน เสียงรถม้าลากก็ดังเข้ามาใกล้ เสียงนั้นค่อย ๆ ชะลอตัวและหยุดที่เฉลียงรถม้าของตำหนัก​ ครู่หนึ่งหลังจากนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

 

"ดูเหมือนจะมาถึงแล้ว"

 

......ก็แล้วใครล่ะ ?

 

เจ้าชายรัชทายาททรงพระดำเนินไปยังโถงทางเข้าในทันใด​ เพียงตรัสคลุมเครือ​ "จะเร็วกว่าสำหรับพวกเราที่จะไปพบเลยนะ"

ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้เจ้าชายเป็นผู้ต้อนรับอาคันตุกะได้ ดังนั้นจึงส่งสัญญาณให้คลอเดียรีบนำเสด็จและเปิดประตูออก

 

......อา อย่างนี้นี่เอง

 

เป็นดังที่รัชทายาทตรัสไว้ มันจะเร็วกว่าสำหรับพวกเราที่จะไปพบหน้า ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายให้ซับซ้อนเลย

เอมิเลียกำลังยืนอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าวิตกกังวล

 

"อะ เอ่อ..... เป็นเกียรติ​ที่ได้พบค่ะ องค์มกุฎราชกุมาร.....ท่านลอร์ดไอน์สบาร์ค"

 

จากคำกล่าวทักทายอย่างประหม่าของเอมิเลีย ฉันทอดถอนใจในความคิด ไม่ว่าอย่างไรหล่อนก็มีสถานะเทียบเท่านักเรียนแลกเปลี่ยนในนาม​ หล่อนควรมีจริตจะก้านสง่าผ่าเผยมากกว่านี้นะ อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ควรทำหัวหดตัวลีบเช่นนี้ เพราะนั่นจะทำให้อัร์คเซียถูกครหาได้ว่าปฏิบัติต่อหล่อนอย่างไร้มนุษยธรรม​

 

"ยินดีที่ได้พบ ท่านเอมิเลีย ....ท่านคงจะได้พบกับคาลเดียมาก่อนแล้วสินะ ? เราคงไม่จำเป็นต้องแนะนำอีกใช่ไหม ?"

 

ไม่ว่าจะเป็นเพราะท่าทีอึกอักของเอมิเลียหรือไม่ เจ้าชายรัชทายาทจึงตรัสยืนยันอย่างไม่สบายพระทัยนัก ถึงเอมิเลียจะพยักหน้า​ แต่เจ้าชายรัชทายาทก็ทรงหันมาทางฉันเพื่อทำให้แน่พระทัยในสถานการณ์ ฉันผงกศีรษะ

จากนั้นจึงกล่าวคำยืนยันเสียงค่อยอย่างตรงไปตรงมากับเจ้าชายรัชทายาท

 

"......พระบรมราชโองการความว่าทำให้แน่ใจว่านางจะไม่เกิดความไม่สะดวกใจในโรงเรียนสินะคะ ?"

 

เจ้าชายรัชทายาทผงกพระเศียรเล็กน้อยและยืนยัน

 

กล่าวคือ

ดูเหมือนว่าฉันจะต้องอาศัยร่วมชายคาเดียวกับเอมิเลีย

เพราะการตกแต่งภายในได้รับการแบ่งออกเป็นสองส่วน ดังนั้นแทนที่จะเป็นการอยู่ด้วยกัน มันให้ความรู้สึกคล้ายกับแบ่งห้องหรือแบ่งบ้านกับหล่อนมากกว่า แต่......

 

"่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้กันนะ........"

 

ฉันโอดครวญ​เสียงค่อยโดยไม่ให้ใครได้ยิน

ไหนจะข้อเท็จจริงที่ว่าฉันเพิ่งรับอุปถัมภ์เด็กในปีนี้

 

อา.... คิดถึงเรื่องนั้นแล้ว จำเป็นจะต้องคิดชื่อของเด็กคนนั้นด้วยนี่นะ ต้องขอบคุณสมาชิกครอบครัวไอน์สบาร์คที่อยากให้ฉันเป็นแม่ทูนหัวของเด็กคนนั้นน่ะ

 

ฉันจมดิ่งไปในความคิดเพื่อหนีความจริงโดยสมบูรณ์

 

 


[1] โครงสร้างแบบฮาล์ฟทิมเบอร์ (Half-timbering) — เป็นรูปแบบอาคารประเภทหนึ่งที่นิยมในศตวรรษที่15-17 ในยุโรปเหนือและสแกนดิเนเวีย คือเป็นการก่อสร้างด้วยปูนและเผยโครงสร้างไม้ให้เห็นภายนอก
[2] ตราตั้งพระราชทาน (Royal Warrant of Appointment) — หนังสือรับรองการพระราชทานพระบรมราชานุญาตที่ออกให้แก่บุคคลหรือบริษัท ห้างร้าน เพื่อแสดงการรับรอง, ยกย่อง หรือเป็นเกียรติยศ​ ว่ากิจการ​นั้น ๆ สร้างคุณูปการ​ต่อประเทศหรือราชสำนัก



NEKOPOST.NET