[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 213 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.213 - การแตกหน่อของวสันตฤดูแห่งคาลเดีย • บทที่ 9


งูหิมะมีเนื้อที่นุ่มและเอกลักษณ์เฉพาะ สิ่งใกล้เคียงที่สุดที่อาจเปรียบเทียบได้ก็คงจะเป็นชั้นสีเทาบาง ๆ ระหว่างเนื้อและหนังของปลาแซลมอนล่ะมั้ง มันแทบจะไม่มีกลิ่น และไร้รสชาติ ......ไม่สิ อันที่จริงฉันก็ไม่เคยกินแซลมอนหรอกน่ะ

"อื้อ อร่อย......"

ฉันมองดูเมฟุริหลุดเสียงพึมพำออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจขณะที่สัมผัสรสเนื้อชุ่มฉ่ำ ครู่ต่อมาฉันเติมสมุนไพรลงไปในซุปงูเพื่อเปลี่ยนรสชาติ สมุนไพรที่ให้กลิ่นคล้ายกรดซิตริกและความรู้สึกที่สดชื่นขึ้นมา ใช้ได้แฮะ ฉันน่าจะตักแบ่งมันสักหน่อย....

วานิต้ามีสีหน้าอึกอักขณะจ้องมองระหว่างฉันและเมฟุริพร้อมถือชามในมือ แม้จะหยุดเอียงเอนไปด้วยคำของเมฟุริและจากนั้นก็ตักของเหลวขึ้นลิ้มรสชาติ

"!! ......อ- อร่อย......"

เขาพึมพำด้วยความตกใจขนานใหญ่ เจ้าจะเลิกทำท่าทีแบบนั้นเวลาพูดถึงอาหารอร่อย​จะได้ไหมนี่ ?

งูหิมะเป็นวัตถุดิบชั้นเลิศที่อร่อยล้ำเสียยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก หากได้รับการปรุงที่เหมาะสม เอาเถอะ มันก็ไม่ใช่มื้ออาหารทั่วไป ดังนั้นก็พอจะเข้าใจได้อยู่​หรอก

"เมฟุริ ข้าขอสมุนไพรหน่อยสิ"

ฉันยื่นมือรับสมุนไพรจากเมฟุริ วานิต้ามองเมฟุริที่ส่งพวกมันให้ฉันโดยนิ่งงันไปชั่วครู่หนึ่ง ฉันอยากจะให้เขาลิ้มรสชาติของงูจริง ๆ ดังนั้นมันก็ไร้ความหมายหากปรุงสมุนไพรไปตั้งแต่ต้น

"ข-ขอบคุณครับ"

วานิต้ากล่าวหลังจากที่ฉันส่งพวกมันให้กับเขา ขณะที่เขารับสมุนไพร วานิต้ายังคงจ้องมองระหว่างฉันและเมฟุริ หลังจากเวลาของความลังเล เขาเริ่มพูดคุยกับเธอ

".....นี่เมฟุริที่ที่เจ้าเติบโต กินงูกันเป็นปกติงั้นเหรอ ?"

เมฟุริดูจะตระหนกกับการพยายามเริ่มบทสนทนาของเขา เธอเหลือบมองฉันอย่างอ้อนวอน แต่ฉันไม่ให้การช่วยเหลือ ถึงอย่างไรฉันก็ไม่รู้ที่ที่เธอจากมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว

พิจารณาจากสีผิวคล้ำของเธอ ยากที่จะบอกว่าเธอเป็นรินดาร์ลจริง ๆ หรือไม่

ตอนที่ฉันพาเธออกลับมาที่นี่ ฉันได้ยินถึงชีวิตความเป็นอยู่ของเธอในช่วงที่ผ่านมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้รับรู้รายละเอียดแต่อย่างใด

สิ่งสำคัญที่ฉันรู้ก็คือเธอถูกนำตัวมาเป็นสาย เรียนรู้เวทมนตร์เมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้ และมีความรู้เรื่องของการหลบหนีบุกป่าฝ่าดงฝังอยู่ในหัวของเธอ

เมื่อฉันยักไหล่ให้กับการร้องทุกข์ขอความช่วยเหลือของเธอ เมฟุริก็ยอมแพ้และเริ่มตอบคำถามทีละน้อย

"ข้าไม่รู้หรอกว่าผู้อื่นกินมันหรือไม่ หากแต่เมื่อใดก็ตามที่ข้าหิว งูเป็นสิ่งแรกที่ข้าหาได้...... มันจับได้ง่ายดายที่สุดในบรรดาเนื้ออื่น ๆ น่ะ"

นั่นเป็นเรื่องจริงทีเดียว เหตุผลเดียวกับที่ฉันกินงูตั้งแต่ต้น

"ก่อนหน้านี้ข้าเคยลองเนื้ออย่างอื่นมาบ้าง แต่......ข้าคิดว่างูอร่อยที่สุดแล้ว"

".....งั้นเหรอ ?"

วานิต้าพยักหน้าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ก็นะ มันยากที่จะรู้สึกสบายใจเมื่อได้ยินเรื่องอดีตของเมฟุริ

"แล้วเจ้าล่ะ ?"

"เอ๋ ?"

"วานิต้ากินอะไรมาบ้างหรือ ?"

วานิต้าอึกอักเมื่อโดนถามกลับ ฉันประหลาดใจนักที่เขาไม่ได้คาดการณ์ไว้ ความตื่นตะลึงของเขาดูจะเกินเลยไปสักหน่อย

เขาดูไม่แน่ใจว่าจะตอบคำถามอย่างไร ซึ่งสามารถเข้าใจได้เลยว่าวานิต้ายังคงมีบางอย่างที่ซ่อนเร้นจากฉัน

ฉันไม่ได้ตั้งคำถามกับเขาเกี่ยวกับเรื่องนั้น เพราะยังไม่ค้นพบโอกาส แต่บางทีการไร้ความหยั่งรู้ของฉันคงทำให้เขาพูดถึงเกี่ยวกับเรื่องของตัวเองได้น้อยนักกระมัง

"อ้า ข้า....ข้าได้เรียนเรื่องมารยาท และอาหารหลากหลายประเภทที่ต้องจำน่ะ....."

ตัดสินจากสีหน้าของเขา ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าเขามีมื้ออาหารที่หรูหรา ซึ่งเห็นได้ชัดว่านั่นได้นำมาสู่ความอักอ่วนใจเมื่อต้องพูดถึง หลังจากที่เมฟุริเล่าว่าเธอต้องดิ้นรนทนหิวแค่ไหน

ความเงียบงันอันไม่พึงประสงค์ขลุกเข้ามาภายใน

.......บรรยากาศนี้ทำลายรสชาติของเนื้องูไปหมดทั้งหมด

"บางทีตำแหน่งของพวกเจ้าจะกลับกันในเร็ว ๆ นี้แล้วล่ะ"

ฉันช่วยไม่ได้ที่จะแทรกการสนทนาของพวกเขา หือ ? ทั้งสองเอียงศีรษะของตัวเอง

"ข้ายังคิดอยู่​ว่าจะให้พวกเจ้าใช้ชีวิตในอนาคตที่นี่เช่นไร แต่เป็นไปได้ที่จะเป็นในฐานะของข้ารับใช้แห่งคฤหาสน์ของลอร์ด โดยเฉพาะเมฟุริ สำหรับเจ้าซึ่งรู้ทักษะการต่อสู้โดยพื้นฐานอยู่แล้ว จำเป็นจะต้องได้รับบทเรียนในเรื่องของมารยาท ในทางกลับกัน วานิต้าจะได้รับการศึกษาในกองทัพ"

วานิต้าและเมฟุริดูจะสะอึกไปและเหลือบมองซึ่งกันและกัน ฉันย้ายสายตาของตัวเองกลับมาที่ชามในมือ

.......ก็นะ มันก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้วล่ะ

ฉันไม่ได้มีความตั้งใจที่จะให้เมฟุริกับวานิต้าและเหล่าอดีตทาสเด็กต้องอยู่ร่วมกันอยู่แล้ว แต่ในขณะเดียวกันฉันก็ไม่อาจจะปล่อยให้ความหวาดกลัวคาราคาซังต่อไปได้

พวกเด็ก ๆ ทั้งหมดถูกรวบรวมมาจากสถานที่ที่แตกต่างกัน นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าเหตุใดพื้นฐานของเมฟุริและวานิต้าจึงแตกต่างกันนัก

แม้จะมีความหวาดกลัวว่าอาจถูกสังหาร แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีความเกลียดชังหรือโศกเศร้า

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แน่ใจได้เลยว่าเมฟุริอยู่ในตำแหน่งที่อาจขับเคลื่อนพวกเขาไปได้ ในเวลานี้ไม่ใช่เพียงแค่วานิต้า แต่เด็กที่เหลือเองก็ไม่ไว้วางใจในอัร์คเซีย ครั้งหนึ่งพวกเด็ก ๆ ยินดีจะแหกคุกตามเมฟุริด้วยความสมัครใจ

ไม่ใช่เพียงแค่ความหวาดกลัวต่อเมฟุริที่ขับเคลื่อนพวกเขา

ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะบอกให้พวกเขามีปฏิสัมพันธ์ต่อกันโดยทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน แต่อย่างน้อยพวกเขาก็จำเป็นต้องพูดคุยกันได้บ้าง

ณ ขณะนี้ ทั้งวานิต้าและเมฟุริยังไม่มีความสำเร็จส่วนตัวมากมายนัก ถึงแม้จะมีความเงียบที่น่าอึดอัดใจระหว่างทั้งคู่ แต่ฉันก็หวังว่าในอนาคตพวกเขาจะคืบหน้าไปมากกว่านี้นะ

แม่น้ำเริ่มละลายและไหลบ่า แต่เราไม่อาจรู้ได้เลยว่ามันจะท่วมยังหุบเขาหรือว่าที่ดินอุดมสมบูรณ์กันแน่

.......ฤดูใบไม้ผลิครานี้มี ฉันได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ของใครต่อใครหลายคน

ไม่มีทางเลยที่ฉันจะทำงานอะไรที่คล้ายกับแม่สื่อแม่ชักแบบนี้ได้จริง ๆ ฉันคงจะไม่ต้องมาคิดเรื่องพวกนี้นักหรอกในวันที่ฉันง่วนกับการหางูทุก ๆ วันในอดีต​น่ะ




NEKOPOST.NET