[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 211 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.211 - การแตกหน่อของวสันตฤดูแห่งคาลเดีย • บทที่ 7


ใบหน้าของหญิงนาม นาเดีย ดูค่อนข้างคุ้นเคยสำหรับฉัน

เมื่อฉันเริ่มถามไถ่ สีหน้าที่ตอนแรกว่างเปล่าและคล้ายจะสับสน ก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอย่างเขินอายพลางต้อนรับให้ฉันเข้าไปในบ้านของเธอ

มันเป็นความรู้สึกที่แปลกพิลึก นอกไปจากพวกเด็ก ๆ และทหารประจำดินแดนแล้ว มีคนไม่มากมายนักที่ยินดีจะติดต่อกับฉันโดยไม่สะดุ้งหนี

"เกิดอันใดขึ้นหรือคะ ? ท่านคงมีเหตุธุระกับข้า"

"อ้า นั่นแหละ นาเดีย..."

หัวหน้าหมู่บ้านดีพอที่จะเป็นผู้อธิบายสิ่งต่าง ๆ แก่นาเดีย ด้วยฉันที่ไม่ได้เป็นผู้ข้องเกี่ยวด้วยก็รังแต่จะทำให้รู้สึกอึดอัดใจ ต้องขอบคุณความเกื้อกูลของเขา มันง่ายมากที่จะบอกถึงความเปลี่ยนแปลงในปฏิกิริยาของนาเดียขณะที่ยืนฟัง

เมื่อถามถึงความสัมพันธ์กับกุนเธอร์ เธอออกจะกระดากอายเล็กน้อย แต่ยังคงยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าเธอมีความสนใจในตัวเขาขณะที่คล้ายจะเหลือบแหล่มองฉันในสักอย่าง แต่ความสงบนิ่งของเธอก็พลันหายวับไปอย่างแทบจะแตกเป็นเสี่ยง เมื่อหัวหน้าผู้ใหญ่บ้านตัดสินใจถามถึงเกี่ยวกับทะเบียนสมรส

"เอ่อ.... ข้า กับท่านกุนเธอร์ แต่งงาน ? เอ๋.... อะไรนะคะ ?"

ฉันและหัวหน้าหมู่บ้านมองหน้าซึ่งกันและกัน หลังเห็นสีหน้าของนาเดียที่มีเค้าความสับสนด้วยความเคลือบแคลง เด็กหญิงที่สมควรจะเป็นศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด แต่เธอกลับดูจะไม่มีส่วนรู้เห็นเลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เห็นได้อย่างค่อนข้างชัดเจนว่าไร้ซึ่งการปัดปฏิเสธใดผสมในความฉงนฉงายของเธอ

.....ถ้างั้นหมายความว่าบางทีพวกเราควรจะถามบิดาของเธอแทน

กฎหมายการแต่งงานของอัร์คเซียมีความแตกต่างกันในแต่ละภูมิภาค กฎหมายใหม่ที่ท่านเอิร์ลเทเรเซียและฉันได้ตราไว้ระบุว่าทั้งสองฝ่ายที่จะแต่งงานกันจะต้องอนุญาตให้หมู่บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ทำหน้าที่เป็นสื่อกลาง นั่นคือสถานที่ที่พวกเขาจะทำข้อตกลงในสัญญาทะเบียนสมรส ลงนามในสัญญาดังกล่าวและส่งยื่นเสนอแก่ลอร์ดประจำดินแดน

อย่างไรก็ตามก่อนที่กฎหมายจะได้รับการแก้ไข กฎหมายการแต่งงานก็เป็นแบบชนชั้นสูงที่ความยินยอมของทั้งสองฝ่ายหาได้เป็นสิ่งที่จำเป็นไม่ แทนที่ด้วยลอร์ดซึ่งทำหน้าที่เป็นดั่งบิดาหรือผู้ปกครองที่มีสิทธิ์ในการจัดหาคู่ครองให้เจ้าสาว

"หัวหน้าหมู่บ้าน ผู้ใดที่เป็นคนเสนอใบทะเบียนสมรสนี้จริง ๆ กันแน่ ?"

"คิดดูแล้ว... เป็นพ่อของนาเดียขอรับ ข้า....ข้าต้องขออภัยด้วยจริง ๆ ขอรับ ดูเหมือนว่าข้าจะบกพร่องในการตรวจสอบไป..."

"เปล่าเลย บิดามารดาย่อมสามารถทำหน้าที่เป็นผู้มอบฉันทะแก่บุตรธิดาของพวกเขาได้อยู่แล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะเป็นความผิดของเจ้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นในทะเบียน"

นั่นไม่ใช่แก่นของปัญหาเลยจริง ๆ ด้วยความจริงที่ว่าชื่อของนาเดียได้ลงนามไว้ในทะเบียนแล้ว ทว่าหากนาเดียไม่ได้รู้ความในเรื่องนี้ เช่นนั้นก็หมายความว่ามันถูกปลอมแปลง.... และผู้ใดก็ตามที่ปลอมแปลงนั่นแหละที่จะต้องเผชิญหน้ากับกฎหมายด้วยตัวของเขาเอง

"เอ่อ....เช่นนั้นข้า....สมควรทำเช่นไรดีเจ้าคะ"

เมื่อเข้าใจในเค้าลางของสถานการณ์แล้ว สีหน้าของนาเดียก็ซีดเผือด ฉันวางมือของตัวเองบนไหล่ของเธออย่างสุภาพและให้การรับรองกับเธอว่าทุกอย่างจะไม่มีปัญหา

"เจ้ามิได้ถูกกล่าวโทษในเหตุการณ์นี้ ความจริงก็คือ เมื่อเจ้าคือผู้หนึ่งที่โดนปลอมแปลงลายมือชื่อ ข้าก็พิจารณาว่าเจ้าคือเหยื่อมากกว่าสิ่งใดทั้งสิ้น ข้าไม่อาจจะพูดได้อย่างแน่นอนว่าเป็นกุนเธอร์, บิดาของเจ้า หรือว่าทั้งสองฝ่าย แต่ในกรณีใดก็ตามเจ้ามีสิทธิ์ที่จะขอลงโทษผู้หนึ่งผู้ใดก็ตามที่ทำการปลอมแปลง นอกเสียว่าเจ้าจะไม่ต้องการ"

ก็นะ การลงโทษบิดาไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะสามารถตัดสินใจได้ตามความเห็นสมควรของตัวเองอยู่แล้ว ถึงอย่างไรมันก็การตัดสินได้ว่าเป็นเรื่องภายในครอบครัวที่ต้องพูดคุยกันยาวนานเสียเป็นส่วนใหญ่

การตอบสนองของนาเดียกับคำอธิบายของฉันเป็นสีหน้าที่ค่อนข้างชัดเจนว่าเธอเข้าใจส่วนใดและส่วนใดที่ไม่ พลางพยักหน้า เอาเถอะ มันก็ดีแล้วล่ะหากเธอจะเข้าใจในสิ่งที่ไม่ได้เกินขอบข่ายจนเกินไป

"สำหรับตอนนี้ ข้าอยากจะพูดคุยกับบิดาของเจ้า..."

ถึงเวลาที่จะลุยกันสักที

โฮ่ง ! เป็นตอนที่ฉันสังเกตเห็นว่าหัวของราชีออคที่พลันเชิดขึ้นจากการนอนหลับ, หูตั้งชัน, กรุยเท้าของตัวเองอย่างลุกลี้ลุกลนจากมุมของห้องไปยังประตูทางเข้า

"เฮ้ นาเดีย เจ้าอยู่– โว้ว ! ราชีออค ?!"

ราชีออคกระโจนเข้าใส่ ขาหน้าทะยานใส่ไหล่ของกุนเธอร์ที่เพิ่งจะเดินเข้ามา

แน่นอนว่ากุนเธอร์ก้นจ้ำเบ้าในทันใด ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเลยว่ากุนเธอร์ไม่มีทางป้องกันตัวเองหรือหลบหลีกได้เลยเมื่อโดนโค่นลงกับพื้น

ราชีออคส่งเสียงเห่าอย่างมีความสุข และกุนเธอร์ก็ยังคงมึนตึง ค่อย ๆ ลุกตัวเองขึ้นและมองเห็นพวกเราทั้งหมดที่รวมตัวกันในบ้าน

"หือ ? ทำไมเจ้า... เด็กเวร เดี๋ยวนะ หัวหน้าหมู่บ้านด้วย ?"

"อ้า กุนเธอร์ เจ้ามาได้พอดีเลย โทษทีที่ทำให้สับสน แต่มีบางอย่างที่ข้าอยากจะถามเจ้า.... แต่ว่าก่อนหน้านั้น เจ้ามีงูหิมะในย่ามสินะ ? สนใจจะขายให้ข้าไหมเล่า ?"

ด้วยเสียงร้องของความต้องการ ราชีออคซุกตัวกับถุงย่ามที่สะพายหลังของกุนเธอร์ไว้ สะท้อนท่าทีปกติของราชีออคที่มีต่ออาหารอันโอชะที่โปรดปรานของมัน งูหิมะ

พร้อมกับสีหน้าอันสับสนงุนงง กุนเธอร์พึมพำ "อะ โอ้..... ?" และนำเอาตัวอสรพิษสีขาวหิมะออกมาจากย่ามตัวเอง หือ ตัวเป็น ๆ ด้วยแฮะ พิจารณาจากที่มันยังมีชีวิต นี่ท่าจะมีราคาสูงเชียว

เมื่อหิมะละลาย งูหิมะก็กลายเป็นของหายาก ขณะที่ฉันไม่รู้หรอกสิ่งที่ถูกพูดถึงเกี่ยวกับมันเป็นความจริงหรือไม่ที่ว่าพวกมันกินหิมะ แต่พิจารณาจากการที่พวกมันจะเลื้อยลงมาจากเทือกเขาเอม็อนนอร์เป็นส่วนใหญ่แล้ว ก็มักจะหายตัวไปก่อนที่หิมะจะละลาย

งูหิมะที่ถูกพบบางครั้งคราวในฤดูใบไม้ผลิจะมีเกล็ดที่วับวาบสวยงาม รวมถึงตัวอ้วนท้วมและเอร็ดอร่อย

"ราชีออค อย่าบอกนะว่าเจ้ามักจะใช้วิธีนี้ขออาหารจากกุนเธอร์แบบนี้น่ะ ?"

ฉันพยายามทุบตัวเจ้าหมาป่ามังกรที่แกว่งหางไปมาอย่างยินดีเมื่อได้รับงูหิมะ หูของราชีออคลู่ลง ฉันมองเห็นกุนเธอร์ยิ้มขื่นที่ขอบสายตา

 

-----


T/N:
1) ตอนนี้แปลอังกฤษเจ้าใหม่เพิ่งอัพตอนที่ 212 และประกาศว่าจะไม่มีอัพเรื่องนี้ต่อสักระยะ(ไม่รู้ดรอปหรือไม่) แต่ถ้าไม่มีแปลอังกฤษออก ก็ไม่มีแปลไทยเช่นกันค่ะ ...
2) เอลิซ่าเล่ม 3 มีกำหนดการออกวันที่ 12 เมษายนนี้ รายละเอียดเชิญได้ที่เว็บ http://arianrose.jp/novel/?published_id=851 (เตือนว่าหน้าปกสปอยล์อย่างแรง ชนิดที่ผู้แปลเองก็ช็อก... หากจะพูดคุยสปอยล์เนื้อหาในคอมเม้นท์ รบกวนเตือนและใส่จุดสปอยล์กันด้วยนะคะ)



NEKOPOST.NET