[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 205 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.205 - การแตกหน่อของวสันตฤดูแห่งคาลเดีย • บทที่ 1


Interlude Arc

 
ฤดูหนาวครานี้ อากาศอบอุ่นขึ้นล่วงหน้า
 
ช่วงหิมะที่ตกหนักที่สุดได้ยุติลงก่อนที่เราจะเข้าสู่เดือนสุดท้ายของปี และหิมะก็เริ่มจะละลายแล้ว น้ำแข็งที่ปกคลุมทะเลสาบตะวันตกนั้นบางลงเพียงพอที่พวกเราจะเริ่มต้นการประมงก่อนกำหนด
 
ในฤดูนี้ ฉันสามารถใช้เวลายามบ่ายเพื่อผ่อนคลายได้สักเล็กน้อย หลังจากดูแลงานสัพเพเหระของลอร์ด
 
เมื่อครั้งที่ฉันเข้าโรงเรียนขุนนาง ฉันก็ได้กระจายงานของฉันในฐานะลอร์ดไปบ้าง ดังนั้นตอนนี้ฉันจึงสามารถทำสิ่งต่าง ๆ อย่างเอื่อยเฉื่อยได้นิดหน่อย ......ก็นะ หลังจากกลับไปโรงเรียนขุนนางอีกครั้ง ฉันก็ยังต้องเข้าชั้นเรียน ดังนั้นเวลาว่างของฉันจึงหายากนักล่ะ
 
แม้กระนั้น ทั้งหมดก็ต้องขอบคุณออสการ์ที่ทำงานต่อเนื่องได้อย่างมีประสิทธิภาพ ขณะที่เขาจัดสรรหน้าที่ทุกอย่างได้โดยปราศจากสิ่งที่เปล่าประโยชน์โดยไม่จำเป็น
 
ยังมีงานคงค้างของท่านเอิร์ลเทเรเซียที่หลงเหลือเกี่ยวกับการปรับปรุงคุณภาพชีวิตในอาณาเขตคาลเดียในฐานะงานของลอร์ดผู้ครองดินแดน อย่างไรก็ดี ออสการ์ก็ค่อนข้างจะมีทักษะในการคัดแยกงานทั้งหมดทีเดียว
 
ที่สำคัญมากไปกว่านั้น ออสการ์ยังได้ร่วมงานกับเหล่าบิชอปจากศาสนจักรอาร์เซียที่ฉันได้ว่าจ้างมาเมื่อหลายปีก่อน เพื่อสอนหนังสือให้กับยุวชนทหารฝึกหัดในกองทัพคาลเดียที่เด็กพอจะช่วยเหลืองานเอกสารของฉันได้ในอนาคต
 
ถึงแม้พวกเด็ก ๆ จะไม่สามารถอ่านประโยคยาก ๆ ได้ แต่ตราบเท่าที่พวกเขารู้การคำนวณพื้นฐานและคำศัพท์ที่จำเป็น จำนวนของผู้ที่จะสามารถทำหน้าที่ที่โต๊ะทำงานในกองทัพก็จะเติบโตอย่างรวดเร็ว นอกจากนั้น หากมีใครที่ถูกบังคับให้เกษียณจากกองทัพในอนาคตด้วยอาการบาดเจ็บ พวกเขาก็จะยังมีงานรองรับ
 
ฉันเริ่มทยอยแก้ปัญหาการขาดแคลนบุคลากรในคาลเดียไปอย่างเชื่องช้า ขณะที่วันหยุดฤดูใบไม้ผลินี้ชวนให้เฉื่อยชาและเอ้อระเหย ฉันก็ยังรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในอาณาเขตของฉันเอง
 
ทีร่าและคนอื่น ๆ บอกกับฉันให้พักผ่อนเช่นกัน และส่งฉันออกจากคฤหาสน์ตัวเอง ฉันที่ตอนนี้สวมชุดกันหนาวของชนเผ่าชิรูย่างเท้าไปในสวนที่ยังคงมีหิมะเกาะกุมอยู่ ที่นี่คือคฤหาสน์ของลอร์ดผู้ครองดินแดนที่เพิ่งก่อสร้างใหม่ซึ่งใหญ่กว่าคฤหาสน์โกลเด้นฮิลส์อีกเท่าหนึ่ง มีพื้นที่เพียงพอสำหรับดราโกนิสทั้งสอง
 
"อะ ท่านเอลิซ่า"
 
".....เมฟุริ"
 
เด็กหญิงตัวน้อยนั่งอยู่ในมุมของสวน ดูพยายามปกปิดอาการหนาวสั่นของตัวเอง นี่คืออดีตยุวชนทหารของรินดาร์ลที่ฉันพากลับมายังอาณาเขตด้วย ผู้ใช้เวทมนตร์ เมฟุริ ผู้ที่ยังคงมีปริศนามากมายเกี่ยวกับเธอ
 
"ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่......"
 
แม้ว่าหิมะจะหยุดตกแล้ว แต่โดยหลักการก็ยังคงเป็นช่วงส่งท้ายฤดูหนาวและหิมะก็ยังกองพะเนินบนพื้น อุณหภูมิข้างนอกนี่ไม่เหมาะสมที่จะออกมาเล่นข้างนอกเลย
 
"เพราะว่าท่านเอลิซ่าและท่านคลอเดียต่างก็ง่วนอยู่กับงาน ข้าก็เลยมาที่นี่เพื่อดูหมาป่ามังกรเจ้าค่ะ"
 
เมฟุริดูจะมีปัญหา ด้วยความจริงที่ว่าเธอถูกค้นพบว่าหนีออกมาจากห้อง ฉันไม่รู้จะกล่าวตอบอย่างไรและเพียงมองใบหน้าของเธอที่แดงแจ๋ด้วยความเย็น
 
นับตั้งแต่ที่ฉันพาเมฟุริกลับมาด้วย เธอก็มักจะเป็นแบบนี้ตลอด เพียงคุยกับฉัน, คลอเดีย และหมาป่ามังกรทั้งสอง ราชีออคและเวโดว์ก้า ขณะที่หลีกเลี่ยงการเจรจากับทุกคนทั้งหมด
 
นอกเหนือจากเมฟุริ ก็ยังมีวานิต้าและอดีตทหารทาสเด็กคนอื่น ๆ จากรินดาร์ลที่ตอนนี้อยู่ภายใต้การดูแลของฉันและอาศัยอยู่ด้วยในคฤหาสน์ ฉันก็พอจะเข้าใจได้ว่าเธอคงไม่อยากจะพบพวกเขา และมักถอยตัวเองออกมาซึ่งฉันก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้
 
ขณะที่ฉันมอบห้องส่วนตัวให้กับเมฟุริไว้ แต่ตราบใดที่คลอเดียหรือฉันไม่อยู่ด้วย เธอก็มักจะมายังสวนให้ไกลห่างจากพวกเขา
 
ฉันก็อยากจะให้เธออยู่ในบ้านจะได้ไม่มาสั่นกึกข้างนอกแบบนี้ แต่คำนึงจากอดีตร่วมกับภาวะจิตใจแล้ว ก็ไม่มีทางเลยที่ฉันจะบังคับให้เธออยู่แต่ในห้องตัวเองได้
 
"ก่อนที่จะแข็งตาย กลับไปคฤหาสน์เสียก่อนล่ะ"
 
สุดท้ายนั่นก็คือทั้งหมดที่ฉันจะพูดได้ ถึงอย่างไร ครั้งนี้เมฟุริก็มองขึ้นมายังฉันด้วยนัยน์ตาที่พร่ามัวพร้อมหัวเราะบางเบาและส่ายหน้า
 
"ถ้าเพียงข้าได้อยู่ที่ห้องของท่านเอลิซ่า ข้าก็คงจะทนได้ต่อให้มีเด็กคนอื่นอยู่ใกล้ ๆ แล้วหรอก"
 
".....เมฟุริ ฟังที่ข้าพูดนะ ข้ายังไม่คิดจะให้เจ้ามาเป็นหนึ่งในบริวารใกล้ชิดของข้าหรอก ด้วยเจ้ายังเด็กเกินไป แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ไม่อาจละเลยเด็กที่วิ่งหนีออกจากคฤหาสน์แล้วมาตัวสั่นกึกอยู่ข้างนอกแบบนี้ได้"
 
"............"
 
เมฟุริทำหน้ามุ่ย ขณะยังคงมองฉัน
 
"จู้จี้จังนะเจ้าคะ ท่านเอลิซ่าเนี่ย"
 
ความเห็นของเธอคล้ายจะผสมด้วยความเบิกบานด้วยเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ฉันขมวดหัวคิ้ว
 
"เจ้าไม่อยากกลับไปที่ห้องของตัวเอง ถ้าอยู่ที่นี่มันไม่ดีนัก ที่หมู่บ้านเล่าเป็นอย่างไร ? และเจ้าก็ควรจะแต่งกายให้อบอุ่นกว่านี้หน่อย ให้อัสรันไปกับเจ้าไหมล่ะ ?"
 
"ชุดที่อบอุ่น ท่านหมายถึงแบบอาร์โทลัสน่ะเหรอ ?"
 
ครั้งนี้เป็นเมฟุริที่ย่นคิ้วเมื่อได้ยินคำแนะนำของฉัน ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีความประทับใจที่ดีนักกับชนเผ่าชิรูและชาวอาร์โทลัส
 
ฉันไม่รู้ว่าเมฟุริมาจากที่ไหนในราชรัฐทั้งสี่ที่ผนวกเป็นรินดาร์ล แต่ทั้งสี่ราชรัฐนั้นต่างก็มีความสัมพันธ์ที่แย่กับอดีตอาณาจักรอาร์โทลัส ตั้งแต่ที่พวกเขาได้ทำสงครามกับอาร์โทลัสกว่าทศวรรษและลบล้างอาณาจักรทั้งหมดจากแผนที่ได้ บางทีอาจกล่าวได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาร์โทลัสและรินดาร์ลแย่ยิ่งกว่าอัร์คเซียและเดนเซลเสียอีก สำหรับใครสักคนที่เกิดในช่วงเวลานั้น เมฟุริคงถูกเลี้ยงดูมาโดยใครสักคนที่มอบความรู้สึกแง่ลบเกี่ยวกับอาร์โทลัสแก่เธอ
 
"รูปแบบนี้มันอบอุ่นมากกว่าเสื้อคลุมทั่วไปที่สามัญชนในคาลเดียสวมใส่ นี่เป็นสาเหตุที่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ พวกเราได้เริ่มผลิตผลิตภัณฑ์เหล่านี้ให้กับทุกคน อา มันก็มีลวดลายรูปแบบที่แตกต่างกันบ้าง"
 
แต่พอฉันคุยในประเด็นนี้ สีหน้าของเมฟุริที่มีอคติก็ยิ่งแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน
 
".....ไม่ล่ะเจ้าค่ะ ข้าไม่ต้องการ ข้าจะไม่ไปที่หมู่บ้านด้วย ข้าจะกลับห้องแล้ว"
 
หลังผาดมองยังชุดชิรูที่ฉันสวมด้วยความผิดหวังไม่กี่วินาที เมฟุริก็ลุกขึ้นและกล่าวแบบนั้นพร้อมกับวิ่งกลับเข้าไปในคฤหาสน์
 
ฉันมองจนแผ่นหลังของเธอหายไป พลางคิดกับตัวเองว่าไม่ควรปล่อยให้เธอโดดเดี่ยวแบบนี้มากเกินไป ไม่ว่าจะเป็นเพราะวิธีการของฉันที่ล้างสมองเธอ หรืออดีตที่มืดมนของเธอ เมฟุริจึงมีอารมณ์ที่แปรปรวน มันอันตรายเกินไปสำหรับผู้ที่มีพลังเกินความเข้าใจของมนุษย์ที่จะมีภาวะไม่มั่นคง
 
ขณะดำลึกลงไปในความคิดเกี่ยวกับสิ่งที่ต้องทำ บางอย่างก็มากระตุกฉันที่แก้ม ทำเอาสะดุ้งโหยง
 
".......โอ้ อะไรกัน เจ้าเอง เวโดว์ก้า ทำข้าตกใจหมด"
 
ก่อนที่ฉันจะรู้สึกตัว มันก็ลุกตัวมาอยู่ข้าง ๆ ฉันและดุนด้วยจมูกเย็นของมัน ราชีออคเองก็เช่นกัน และพวกเราก็ดูคล้ายจะเข้ากันด้วยดีขณะที่พวกมันยืนขนาบข้างฉัน
 
"ข้าควรทำยังไงดีนะ" ฉันพึมพำกับตัวเอง ราชีออคเพียงตอบรับด้วยการดุนที่ใบหน้าฉัน
 
ขณะที่ถูกถูไถด้วยเกล็ดมันวาบและเย็นเฉียบของมัน ฉันก็ได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง



NEKOPOST.NET