[นิยายแปล] ตู้เย็น - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 54 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] ตู้เย็น - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.54 - สาวน้อยตู้เย็นกับสกิลที่เลือกมา


「แซลลี่จังเลือกสกิลอะไรมาอ่ะ? 」

สองสาวที่เพิ่งเลือกสกิลเสร็จนั่งบนม้านั่งในเมืองที่สอง

「อืม … หลงทางไปพักนึงเลย แต่ก็ไปเจอสกิล 【Addition Blade】เข้าน่ะ」

เมเปิ้ลที่ไม่สนสกิลโจมตีเลยไม่รู้ว่าสกิลนี้ใช้ทำอะไร

「เอ่อ … แบบว่าถ้าโจมตีสำเร็จ จะโจมตีแถมให้อีกครั้ง ด้วยความแรง 30% ของอาวุธน่ะ」

「เหรอ……?」

「มันช่วยเพิ่มการโจมตีให้อีกสองครั้งน่ะ เพราะชั้นใช้มีดสองมือ พอใช้ [double slash] ก็จะกลายเป็นโจมตีต่อเนื่อง 8 ครั้ง」

「สุดยอด!」

「ใช้แล้วทำให้ค่า DEX ลดต่ำลงด้วย ถึงจะเพิ่มอีกสองดาบ แต่ก็ทำความเสียหายได้น้อย ชั้นก็เลยยังสู้แบบซึ่งหน้าไม่ได้อยู่ดี」

แซลลี่ชอบใช้การโจมตีแบบเอาจำนวนครั้งเข้าว่า

ส่วนเมเปิ้ลเองก็เน้นเรื่องความถึก

「ว่าแต่ เมเปิ้ลจังเลือกสกิลอะไรมาเหรอ?」

「ยังไม่รู้ว่าจะใช้ยังไงเหมือนกันอ่ะ」

「หือ?」

แซลลี่ไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เมเปิ้ลพูด

ทำไมเธอถึงได้เลือกสกิลที่ยังไม่รู้จะนำไปใช้ยังไงมาด้วยล่ะ?

 「งั้นไปลองที่ทะเลทรายกันมั้ย จะได้ไม่มีใครเห็น」

「อืม เข้าใจแล้ว」

เธอชักสงสัยแล้วซิว่าเมเปิ้ลเลือกสกิลประเภทไหนมากันเนี่ย

「โอ๊ตส์ ไปกันเลย ไซรัป!」

เมเปิ้ลเรียกไซรัปออกมา

 

「ไซรัป! 【Huge】!」

สิ้นเสียงเมเปิ้ล ร่างไซรัปก็ห่อหุ้มด้วยแสงแล้วขยายใหญ่ขึ้น

 จากความสูงตอนแรก 3 เมตร

ตอนนี้กลายเป็น 5 เมตรครึ่ง

นี่คือสกิลที่ไซรัปได้รับมาหลังจากเลื่อนเลเวลในวันที่หกของอีเวนต์

 

【Huge】

เพิ่ม HP เป็นสองเท่า

 

หลังจากขยายร่างและได้ HP คูณสองแล้ว ความเสียหายที่ไซรัปได้รับจะเพิ่มขึ้นด้วย ดังนั้นมันจึงเป็นสกิลที่ไม่เหมาะที่จะใช้กับไซรัปที่เชื่องช้า

「ขอให้ไปได้สวย ขอให้ไปได้สวย」

เมเปิ้ลหลับตาแล้วสวดภาวนา

หลังทำแบบนั้นอยู่พักนึง เธอก็ลืมตาขึ้นแล้วร้องว่า

「【Nenriki (Psychokinesis)】」

สิ้นเสียงพูด ร่างไซรัปก็ลอยขึ้น

เจ้าตัวใหญ่ท่าทางเหมือนไร้น้ำหนักและเมื่อสูงจากพื้นราว ๆ 10 เมตรก็ลอยเท้งเต้งอยู่ตรงนั้น

「เ ~อ๋…?」

「สำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว! ได้ผลจริง ๆ ด้วยอ่ะ」

เมเปิ้ลกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ

ส่วนแซลลี่ถึงกับตะลึงตัวแข็งเป็นหิน

ตายังมองดู แต่สมองหยุดทำงานไปเรียบร้อยแล้ว

เมเปิ้ลเลือกสกิลนี้โดยใช้ลางสังหรณ์โดยแท้

ซึ่งเป็นอะไรที่แซลลี่ทำไม่ได้

นั่นคือสาเหตุที่เธอเลือกสกิลที่ยังไม่รู้จะใช้ยังไงมา

เธอไม่ได้เลือกสกิลโดยดูที่ประสิทธิภาพของมัน

 

【Nenriki (Psychokinesis)】

สามารถทำให้มอนสเตอร์ลอยได้
อัตราความสำเร็จขึ้นอยู่กับระดับการขัดขืนของมอนสเตอร์แต่ละตัว
ไม่สามารถใช้กับสิ่งอื่นนอกจากมอนสเตอร์ได้
อัตราบริโภค MP แต่ละครั้งขึ้นกับระดับการขัดขืนของมอนสเตอร์

 

พอเห็นสกิลของเมเปิ้ล แซลลี่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ว่าทำไมเมเปิ้ลถึงได้เลือกสกิลนี้

จากที่แซลลี่เห็น มันน่าจะใช้สำหรับพันธนาการมอนสเตอร์ไม่ให้เคลื่อนไหว แต่ถ้ามอนสเตอร์ขัดขืนมาก ก็จะสิ้นเปลือง MP มากตามไปด้วย

「ทำไมถึงเลือกสกิลนี้ล่ะ?」

「ก็จะได้บินไปกับไซรัปไง」

「โอ เข้าใจล่ะ」

จริง ๆ ก็ไม่ได้เป็นเหตุผลอะไรที่ดีนักหรอก

แค่ว่าเมเปิ้ลนึกสนุกขึ้นมาก็เท่านั้น

แล้วอย่างที่แซลลี่เคยพูด ลางสังหรณ์ของเมเปิ้ลบางครั้งก็ทำให้เกิดเรื่องเหลือเชื่อได้

 

「เอ๋ เมเปิ้ลจัง? … ไซรัปน่ะ ลอยอยู่นานเท่าไหร่แล้ว?」

「เอ๋? …จริงด้วย」

เมเปิ้ลดู MP ของตัวเธอเอง แต่มันไม่ลดลงเลยซักกะติ๊ด

「……. ไม่น่าเชื่อเลยอ่ะ!」

「อะไรเหรอ? นึกอะไรออกเหรอ?」

「ไซรัปไม่ใช่มอนสเตอร์ทั่ว ๆ ไป เพราะเมเปิ้ลจังมีแหวน【สะพานแห่งสายสัมพันธ์】อยู่ ไซรัปก็เลยผูกพันกับเธอ」

「แม่นแล้ว!」

เมเปิ้ลยังคงสวมแหวนนั้นอยู่

「【สะพานแห่งสายสัมพันธ์】ใช่มั้ย? ถ้ามอนสเตอร์ผูกพันกับผู้ใช้ … … เธอว่าโอกาสที่มันจะขัดขืนคำสั่งจะมีอยู่ซักกี่เปอร์เซนต์?」

สิ่งที่แซลลี่อยากพูดก็คือ ถ้าไซรัปผูกพันกับเมเปิ้ลด้วย【สะพานแห่งสายสัมพันธ์】

ถ้าโอกาสต่อต้านขัดขืนเป็น 0% แล้วอัตราการใช้ MP จะเป็นเท่าไหร่ล่ะ

「ถ้าจะพูดอีกแบบก็คือ เธอคงบินไปกับไซรัปได้อีกนานเลยละมั้ง?」

「จริงด้วย」

「แบบนั้นก็ถือว่าดีนะ ไซรัป! กลับมานี่!」

เมเปิ้ลเรียกไซรัป

「ชั้นจะขี่หลังแกล่ะนะ」

พอพูดอย่างนั้น ไซรัปก็งับหัวเมเปิ้ลเบา ๆ แล้วสะบัดไปข้างบน

「โอ๊ตส์!」

เมเปิ้ลหล่นลงบนกระดองเสียงดังโครม กระดองที่ขยายกว้างออกทำให้นั่งสบายขึ้นด้วย

เมเปิ้ลปรับความสูงของการลอยตัวเป็น 7 เมตรแล้วมองไปรอบ ๆ

「เมเปิ้ลจัง! มีฝูง Dung Beetles กำลังมาทางนี้!」

เมเปิ้ลได้ยินเสียงร้องของแซลลี่จึงหันไปมองรอบ ๆ

แล้วก็เห็นพวก Dung Beetles กรูกันเข้ามาจนฝุ่นตลบ

「แซลลี่จัง! หลบไปก่อน!」

แซลลี่รู้ว่าเมเปิ้ลกำลังจะทำอะไรซักอย่าง ก็เลยหนีโดยใช้ [super acceleration].

「【Acid Rain】!」

เมเปิ้ลชี้ชินเกตสุไปที่ดวงจันทร์บนท้องฟ้า

มวลน้ำสีม่วงขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 15 ซม.ปรากฏขึ้นมาจากเวท แล้วกระจายตัวออกห่างจากเมเปิ้ลราว ๆ 5 เมตร

「เย้! ฝนตก ฝนตก」

 

ฝนของเมเปิ้ลหยุดการเคลื่อนไหวของพวก Dung Beetle

แม้ว่าพวก Dung Beetle จะเคลื่อนที่ได้เร็ว แต่สุดท้ายก็ไม่รอดจากฝนกรด

มีสองคนที่ยืนดูฉากนั้นแต่ไกล

หนึ่งในนั้นคือแซลลี่

ส่วนอีกคนหนึ่งคือชายที่มีธนูเป็นอาวุธ

 

「「ว้าว……」」

คนที่ได้เห็นพฤติกรรมอันเข้าใจได้ยากของเมเปิ้ลต่างก็ต้องอึ้งกิมกี่ไปตาม ๆ กัน

 


ย้อนเวลาไปก่อนหน้านั้น

เมื่อจำนวนสกิลที่ถูกเลือกในหน้าจอกลายเป็นศูนย์ เหล่าผู้ควบคุมเกมก็เอนหลังพิงพนัก

ในห้องควบคุมระบบเกม

ใบหน้าทุกคนในนั้นฉายแววอ่อนล้าออกมา

ราวกับว่าจะเป็นลมกันได้ทุกเมื่อ

 

「เฮ้อ เลือกสกิลกันครบแล้ว」

「ฟู่… อีเวนต์ครั้งที่สองนี่ทำเอาแทบแย่ … ดีนะที่ไม่มีบั๊ก」

「ฮ่า ๆ … จริงด้วย! แล้วเธอล่ะเป็นไง? เมเปิ้ลเลือกสกิลอะไรเรอะ?」

「ถ้าเป็นเมเปิ้ลล่ะก้อ คงเลือก [Fortress]  หรือไม่ก็อะไรเทือกนั้นมั้ง ใช่ป่ะ …?」

「โอ้ว เลือก 【Fortress】จริงด้วย ก็ไม่มีปัญหานะ พลังป้องกันเธอหลุดโลกอยู่แล้ว มันจะเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยก็คงไม่ทำให้อะไรมันแย่ไปกว่านี้มากมายหรอก … … … พลัง … จิตควบคุมวัตถุเหรอ?」

「ทำไมชั้นรู้สึกไม่ค่อยดีเลยแฮะ」

「ชั้นด้วย」

 「ค้นหาเมเปิ้ลเดี๋ยวนี้เลย! ส่งขึ้นจอภาพด้วย!」

ภาพเมเปิ้ลแสดงบนจอภาพทันที

เมเปิ้ล....

...กำลังบินอยู่บนหลังเต่ายักษ์และปล่อยฝนพิษ

「「…… พระเจ้าช่วยกล้วยทอด」」

「ชั้นบอกแกแล้วไงให้เช็คสกิลให้ดี! ใช่มั้ยนั่น? ชั้นบอกแกไปแล้วนา!」

「ชั้นก็เช็คแล้ว! แต่เมเปิ้ลจังไม่ได้เลือกสกิลพวกนั้นเลยนี่หว่า …」

「「นี่พยายามแล้วเรอะ! !」」

「ทำยังไงเมเปิ้ลจังก็หลุดกรอบได้ทุกทีแหละ! นั่นน่ะ [ธรรมชาติ] ของเธอเลย 」

「อ๊ากกกกก! โอ๊ยยยยย!」

เมื่อได้เห็นภาพอันเหลือเชื่อนั้นบวกกับความเหนื่อยล้าที่ผ่านมา

หลายคนถึงกับตกตะลึงและทำท่าจะสลบอยู่รอมร่อ

ทันทีที่ภาพในจอหายวับไป ทุกคนในห้องก็พากันหมดแรงตามไปด้วย




NEKOPOST.NET