NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.50 - สาวน้อยตู้เย็นกับบอสรอง


「คงต้องกลับแล้วล่ะนะ…」

 

แซลลี่พึมพำท่ามกลางแสงสีแดงแสดงความเสียหายและเอฟเฟคต์ขณะตายของผู้เล่นคนอื่น ๆ

ถ้าในเกมนี้แสดงผลลัพธ์ของความเสียหายเป็นเลือดล่ะก็ ชุดสีฟ้าสวยงามของเธอคงเกรอะกรังไปด้วยเลือดสีแดงเข้มแล้ว

การสังหารหมู่อย่างเหี้ยมโหดที่มีคนคาดเดาหลังอีเวนต์จบลงว่าเกิดจากการกระทำของบอสที่ปรากฏตัวแบบสุ่มเพื่อกำจัดผู้เล่นนั้น

แท้ที่จริงเกิดขึ้นเนื่องจากแซลลี่เจอเหรียญสองเหรียญ

 

「อย่างที่คิดไว้เลย คนที่มีเหรียญมีนิดเดียวเอง… สงสัยเราจะดวงดี」

 

กำลังจะมืดแล้ว

แซลลี่เดินทางและต่อสู้ร่วม 2 ชั่วโมง

จากตรงนี้มองเห็นภูเขาที่เมเปิ้ลอยู่ไกลลิบ ๆ สะท้อนแสงอาทิตย์ยามอัศดง

น่าจะห่างไปราว 10 กิโลเมตรได้

จนถึงบัดนี้ แซลลี่ได้กำจัดผู้เล่นไปกว่าร้อยคนแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ได้เหรียญแค่สองเหรียญ

 

ตามที่แซลลี่พูด สองสาวถือว่ามีโชค

พวกเธอแข็งแกร่งพอที่จะเคลียร์ดันเจี้ยนที่ยังไม่มึใครค้นพบ นั่นคือสิ่งที่แตกต่างจากผู้เล่นคนอื่น ๆ

 

「ต้องเอากลับไปให้ได้」

 

แซลลี่ออกวิ่ง

ผู้เล่นโชคร้ายที่เจอเธอระหว่างทางกลายเป็นอนุภาคแสงหายวับไป ซึ่งก็เป็นไปตามคาด

 

「โอ๊ตส์! กลับมาแล้วจ้า!」

 

เธอปราดเข้าไปในถ้ำ

เธอจำทางได้ดีจึงตรงไปยังที่ที่เมเปิ้ลอยู่ แต่แล้วก็ต้องหยุดกลางทาง

 

「อุบ๊ะ……」

 

กำแพงพิษกั้นขวางทางเดินที่จะเข้าไปถึงตัวเมเปิ้ล

ถึงแม้จะทำลายมันลงได้ แต่ก็เข้าไปต่อไม่ได้อยู่ดี เพราะพิษจะกระจายเต็มพื้นและผนัง

 

「ฝีมือเมเปิ้ลเหรอ… ส่งข้อความหาเธอหน่อยดีกว่า…」

 

แล้วเธอก็ส่งข้อความไปหาเมเปิ้ล สักพัก เมเปิ้ลก็เดินทะลุผ่านกำแพงพิษออกมา

 

「ชั้นได้เหรียญมาแล้ว」

「เหรอจ๊ะ! เยี่ยมไปเลย!」

 

แซลลี่ส่งเหรียญให้เมเปิ้ล

รวมเหรียญที่ได้มาเพิ่ม สองสาวก็ได้เหรียญครบ 20 เหรียญ

ที่เหลือ ก็แค่เก็บรักษาไว้ให้ดี

 

「เธออยากทำอะไรอีกมั้ย? ชั้นว่าเราน่าจะเพิ่มเลเวลให้เจ้าสองตัวนั่นน่ะ」

「อา! เข้าใจแล้ว! กำลังจะบอกเธออยู่พอดีเลย!」

「มีอะไรเหรอ?」

「ตามมาซิจ๊ะ!」

「ม่ายหวาย… ใครมันจะตามเธอไปได้…」

 

แซลลี่ย่อมไม่สามารถผ่านทางที่เต็มไปด้วยพิษอยู่แล้ว

 

「อืม〜… งั้นก็นั่งบนโล่ชั้นดีมั้ย?」

 

เมเปิ้ลยกเลิกสกิลจนผนังพิษหายไป แล้ววางโล่ใหญ่บนพื้น

 

「ขึ้นไปบนนั้นก็ได้ แต่จะทำอะไรเหรอ?」

 

แซลลี่เข้าไปนั่งบนโล่ใหญ่ คล้ายกำลังนั่งบนรถลาก

 

「ชั้นจะดันให้ไง」

「เอ๋?」

「ชั้นจะดันให้」

「ไม่ลำบากแย่เหรอ?」

「แค่นี้ไหวน่า!」

 

เมเปิ้ลดันสุดชีวิต

จนโล่ใหญ่เคลื่อนที่ไปได้ราว 50 ซม. แล้วก็หยุด

 

「……ม่ายหวายอ่ะ」

「อืม ก็ว่าอยู่ เอาไงต่อ? ก่อนนี้ว่าจะบอกอะไรให้ฟังนะ? เล่ามาก่อนดีกว่า」

「อา ก็ได้ ชั้นเจอห้องตรงทางตันอีกสายนึง ไม่ใช่ตรงที่ชั้นเคยอยู่นะ ห้องนั้นมีมอนมดขนาดซัก 20 เซนต์ออกมาด้วยแหล่ะ แต่ไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่ เลยคิดว่าจะให้ไซรัปกับโอโบโร่จัดการน่ะ!」

 

สองสาวยังไม่ได้สำรวจถ้ำโดยละเอียดจึงไม่ได้พบเห็นในตอนแรก

ตอนนั้นเมเปิ้ลรู้สึกเบื่อ ๆ เลยเดินสำรวจเล่น ๆ หลังปล่อยพิษแล้วก็เจอห้องนั้นเข้าโดยบังเอิญ

 

「ออกมาเรื่อย ๆ รึเปล่า?」

 

แซลลี่ถาม

ถ้ามอนเกิดขึ้นใหม่เรื่อย ๆ ก็ถือว่าเป็นที่ที่เหมาะกับการเพิ่มเลเวลของเจ้าสองตัวนั้น

 

「ออกมา 3 ตัวทุก ๆ สิบนาทีน่ะ!」

「ถ้างั้น… คงต้องฝากเมเปิ้ลจัดการได้มั้ย? ชั้นคงเข้าไปไม่ได้น่ะ…」

「เข้าใจแล้ว! เชื่อมือได้เลย!」

 

แซลลี่ลุกออกจากโล่ใหญ่ เมเปิ้ลก็สวมโล่กลับแล้วเดินลึกเข้าไปในถ้ำ

 

「อื〜ม ไม่รู้จะทำอะไรแฮะ」

 

แซลลี่เลยเดินกลับออกไป

ถึงพิษของเมเปิ้ลไม่ได้ปกคลุมไปทั่วทั้งถ้ำ แต่อย่างน้อยก็กินพื้นที่ไปประมาณ 1 ใน 3

พอเดินไปทางปากถ้ำสักพัก แซลลี่ก็เจอห้องโถงแล้วนั่งลงกับพื้น

มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างด้านละ 20 เมตร บนผนังก็มีการประดับตกแต่งอยู่ด้วย

แซลลี่คิดว่ามันคงเคยเป็นห้องบอสรอง

 

「ชั้นจะปกป้องเมเปิ้ลจังเอง」

 

ดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่มีวงเวทสำหรับใช้เทเลพอร์ท

มันเป็นดันเจี้ยนที่ถูกเคลียร์ไปแล้ว จึงมีอัตราการเกิดมอนสเตอร์ต่ำ

อย่างที่เมเปิ้ลบอก มีแค่บางจุดที่ยังมีมอนสเตอร์อยู่

แซลลี่เองก็รู้อยู่ไม่กี่จุดเท่านั้น

 

ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมแซลลี่ยังต้องคอยป้องกันให้เมเปิ้ลอีกล่ะ?

ก็เพราะยังมีผู้เล่นคนอื่น ๆ อยู่น่ะซิ

ณ.เวลานี้ มีดันเจี้่ยนเหลืออยู่เพียงไม่กี่แห่ง ถ้าผู้เล่นเกิดเจอสถานที่ที่ดูคล้ายจะเป็นดันเจี้ยน ก็เชื่อได้ว่าพวกนั้นจะเข้ามาค้นหาเผื่อมีเหรียญ

 

「ถ้าเกิดพวกนั้นมีสกิล【Poison Nullification】อยู่ล่ะก็ แย่แน่」

 

ในตอนนี้ เมเปิ้ลยังไม่สามารถจัดการผู้เล่นที่มีสกิล【Poison Nullification】ได้

แซลลี่เองก็ไม่มีอะไรทำ ก็เลยคุ้มกันให้เมเปิ้ลเพื่อความไม่ประมาท

 

「ถ้าเปรียบที่นี่เป็นดันเจี้ยนล่ะก็…」

 

จะมีเมเปิ้ลเป็นบอสใหญ่ ส่วนแซลลี่เป็นบอสรอง และมีรางวัลจากการเคลียร์ดันเจี้ยนเป็นเหรียญถึง 20 เหรียญเลยทีเดียว

อีกทั้งยังแทบไม่มีมอนสเตอร์ด้วย

นับเป็นดันเจี้ยนที่ดึงดูดใจมาก

 

「ต้องป้องกันที่นี่จนกว่าจะผ่านวันที่หกให้ได้เลย……」

 

ถ้าถึงวันที่ 7 เมเปิ้ลก็จะกลับมาให้สกิลโจมตีได้อีกครั้ง

ขอเพียงแซลลี่ยืนหยัดได้จนถึงตอนนั้น เมเปิ้ลก็จะฟื้นคืนพลัง

 

「พอคิดแบบนั้น…เหมือนเมเปิ้ลเป็นเทพปิศาจที่กำลังจะฟื้นคืนชีพเลยแฮะ……」

 

แซลลี่คิดว่า ถ้าผู้เล่นมากระจุกตัวกันแถวนี้ ก็เป็นไปได้ว่าอีกฟากของภูเขาคงโดนสำรวจไปจนหมดแล้ว

 

「ถ้าพวกนั้นสำรวจทั่วแล้ว จะเข้ามาในถ้ำนี้รึเปล่านะ?」

 

แซลลี่รออยู่พักใหญ่ก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากทางเดินข้างหน้า

 

「ในนี้มีอะไรบางอย่าง!」

 

ที่เดินเข้ามาในห้อง เป็นกลุ่มผู้เล่นชาย 4 คนที่มีอาวุธครบมือ

แซลลี่ตรวจดูอาวุธของพวกนั้นอย่างรวดเร็ว

หอก โล่ใหญ่ ไม้เท้า ดาบใหญ่

คงเป็นปาร์ตี้ปกติทั่ว ๆ ไป เพราะสมดุลดีมาก

 

「เข้ามานี่ทำไม?」

「เธอ… เป็นผู้เล่น… ใช่มั้ย?」

 

จะสงสัยก็ไม่แปลก เพราะจู่ ๆ ก็เจอเด็กสาวใส่ชุดพร้อมรบอยู่ในสถานที่ที่คล้ายห้องบอส

ถึงจะเห็นแถบ HP ของเธอ แต่พวกมอนสเตอร์ก็มีเหมือนกัน

ถ้าแซลลี่บอกว่าเธอเป็นมอนสเตอร์ ก็แยกแยะไม่ออกจริง ๆ

 

「สู้มั้ย?」

 

ต่อให้แซลลี่บอกว่าตัวเธอเป็นผู้เล่น พวกนั้นก็ยังคงเข้ามาสู้อยู่ดีเพราะอยากได้เหรียญของเธอ ถึงแซลลี่บอกว่าเธอไม่มีเหรียญ พวกนั้นก็คงไม่เชื่อ

อีกอย่าง แม้ว่าเธอจะปล่อยผู้เล่นพวกนี้ผ่านเข้าไป พอไปเจอทางเดินที่เต็มไปด้วยพิษของเมเปิ้ล

พวกนั้นก็จะต้องคิดว่านี่เป็นดันเจี้ยนที่ยังไม่มีใครเคลียร์อยู่ดี

แล้วถ้าพวกนั้นเกิดผ่านทางเดินพิษเข้าไปได้ พวกเธอก็จะตกที่นั่งลำบาก

การจัดการผู้เล่นพวกนั้นเสียตรงนี้เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

 

ถ้าเป็นอย่างนั้น แกล้งปลอมเป็นมอนสเตอร์ก็น่าสนุกดี นั่นเป็นความคิดของแซลลี่

เพือการนั้น เธอจึงตอบด้วยประโยคสั้น ๆ

 

「เจอแจ็คพ็อตเข้าให้แล้วเว้ย!」

 

ปาร์ตี้สี่คนนั้นเชื่อว่าแซลลี่เป็นบอสรอง และถ้ำแห่งนี้เป็นดันเจี้ยนที่ยังไม่มีใครเคลียร์

 

「ขอให้เป็นการต่อสู้ที่สนุกนะ」

 

ฝูงปลาที่มีแสงสีฟ้าหุ้มตัวปรากฏขึ้นรอบตัวแซลลี่

เหตุที่แซลลี่ปลอมตัวเป็นมอนสเตอร์ก็เพราะ

เธอยังรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจหลังการสังหารหมู่

เลยอยากสู้ต่ออีกสักหน่อย

ถ้าพวกนั้นคิดว่าเธอเป็นมอนสเตอร์ ก็คงเข้าโจมตีอย่างไม่ลังเล และคงจะสู้อย่างเต็มกำลัง

เนื่องจากยังไงเธอต้องเอาชนะพวกนั้นให้ได้ ก็เลยอยากให้ได้ความสนุกแถมไปด้วย

สำหรับแซลลี่แล้ว ความสนุกสนานคือสิ่งสำคัญที่สุดในเกม

 

「หุ ๆ ๆ… น่าสนุกจริง ๆ」

「ระวังด้วยนะ! ลุยกันเลย!」

「「「โอ้ว!」」」

 

สำหรับคอเกมแล้ว ความสนุกที่ตามหาย่อมแตกต่างจากความสนุกในโลกแห่งความเป็นจริง

แซลลี่และกลุ่มผู้เล่น 4คนนั้นก็เช่นกัน

 

ขอสลับฉากไปที่เมเปิ้ล เธอนอนกลิ้งเกลือกอยู่ในห้อง คอยเชียร์ไซรัปและโอโบโร่

 

「【Bite】! ลุย〜! เต็มที่เลยน้า! 【Fox Fire】!」

 

เมเปิ้ลยิ้มดีใจที่เห็นพวกมดโดนจัดการ

 

「เยี่ยมมาก〜! เจ๋ง! พยายามเข้านะ จะได้เลื่อนเลเวลเร็ว ๆ!」

 

เมเปิ้ลยืนขึ้นแล้วตบเจ้าสองตัวนั้นเบา ๆ

 

ภาพนั้นจะดูเหมือนเด็กสาวกำลังเล่นกับสัตว์เลี้ยง ถ้าเมเปิ้ลไม่ได้อยู่ใส่ชุดเกราะเต็มยศ

นั่นเป็นภาพที่ได้เห็นบ่อย ๆ ในโลกแห่งความเป็นจริง

เมเปิ้ลไม่รู้เลยว่าแซลลี่กำลังต่อสู้อยู่

 

บางที เมเปิ้ลอาจเป็นผู้เล่นประเภทที่แตกต่างไปจากปกติจริง ๆ ด้วย




NEKOPOST.NET