NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ก็เค้าไม่อยากเจ็บตัว เลยลงสเตตัสไปที่ค่าพลังป้องกันล้วนค่ะ - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.40 - สาวน้อยตู้เย็นกับแผนหลบหนี


「「【Super Acceleration】!」」

 

ร่างของแซลลี่และคาสุมิเร่งความเร็วอย่างกะทันหันเข้าหาประตูโดยลากเมเปิ้ลตามไปด้วย แต่ละฟาก มีทาก 3 ตัว และยังมีอีก 2 ตัวที่ขนาบข้างประตู

ทากสองตัวนั้นพยายามขัดขวางสามสาวไม่ให้ไปถึงประตูโดยพ่นน้ำเหนียวขวางทางไว้

 

「หุ…! ทางซ้าย!」

「เออ!」

 

แซลลี่กับคาสุมิเลือกวิ่งไปบนพื้นที่ยังมีสภาพดีอยู่โดยอัตโนมัติ

เมเปิ้ลถูกลากอยู่ จึงรับหน้าที่จัดการน้ำเหนียวด้วย【Bizarre Eater(Akujiki)】.

แม้เจ้าทากจะเร็วกว่าเมเปิ้ล แต่ยังห่างชั้นกับความเร็วของแซลลี่และคาสุมิอยู่มาก

ถ้าไม่โดนน้ำเหนียว พวกเธอต้องไปถึงประตูได้อย่างแน่นอน

 

「โอ๊ตส์! คาสุมิจัง!」

「ได้เลย! ชั้นจัดการเอง!」

 

คาสุมิรีบเอาลูกกุญแจออกจากช่องเก็บไอเท่มแล้วสอดมันเข้าไปในรูกุญแจ

 

แต่ในตอนนั้นเอง

 

「ว้าย!!」

 

*ฟิ้ว* มีบางอย่างพุ่งออกมาจากเจ้าทาก

ระยางค์พวกนั้นชิงเอากุญแจไปจากมือคาสุมิ

แล้วเอาไปวางแปะบนหัวของมัน ก่อนจะหดระยางค์กลับ

 

「ร-เราต้องไปเอามันคืนมา!」

「แต่ใช้【Leap】กระโดดไม่ถึงอ่ะ…!」

 

ถ้าเป็นแซลลี่คนเดียว ความสูงระดับนี้ก็พอไหว แต่ถ้าต้องพ่วงเมเปิ้ลกับคาสุมิไปด้วย ก็เกินความสามารถของเธอ

 

「อยู่ตรงนี้ไม่ได้นะ มันแห่กันมาแล้ว!」

 

เหล่าทากค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา ถ้าพวกเธอยังอยู่ตรงนี้ คงไม่แคล้วโดนน้ำเหนียวพ่นใส่ แถมยังต้องระวังระยางค์พวกนั้นอีก

 

「คาสุมิจัง! ถ้าใช้【Lone Moon】ล่ะ?!」

「ไม่ไหวหรอกถ้าจังหวะไม่ดี! ชั้นขยับไม่ได้ก็เสร็จกันน่ะซิ!」

 

ขณะที่ถกเถียงกัน พื้นก็ค่อย ๆ โดนน้ำเหนียวปกคลุมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่เหลือเวลาแล้ว

 

「………แซลลี่จัง! วิ่งไปที่รูข้างผนังกันเถอะ!」

 

เมเปิ้ลพูดเสียงจริงจัง แซลลี่หันมองเมเปิ้ล และพอเห็นความมั่นใจในดวงตา...

 

「…เข้าใจแล้ว ลองดูกันเถอะ!」

 

เธอพุ่งตัวไปพร้อม ๆ กับคาสุมิ

เพื่อจะไปให้ถึงรูข้างผนัง พวกเธอต้องผ่านเหล่าทากไปให้ได้

ซึ่งพวกมันล้อมกรอบสามสาวไว้เรียบร้อยแล้ว

 

「ตรงนี้ชั้นจัดการเอง! 【Sixth of the Blades・Homura】!」

 

ดาบเพลิงถูกฟาดลงกับพื้น เปลวเพลิงพุ่งผ่านพวกทากไป

แม้จะไม่เกิดความเสียหาย แต่เธอรู้ว่าอานุภาพนั้น น่าจะพอข่มขวัญพวกทากให้ชะงักได้ และชั่วขณะนั้นก็เพียงพอแล้วในสถานการณ์เช่นนี้

พอสามสาวทะลุผ่านไปได้ พวกทากก็กรูกันไล่หลังมา

 

「อย่างที่คิดเลย! พวกมันเคลื่อนไหวแบบง่าย ๆ!」

 

จริงตามที่เมเปิ้ลพูด

พวกทากตามหลังสาว ๆ ตามเส้นทางที่พวกเธอใช้หลบหนี

สองสาวเข้าใจสิ่งที่เมเปิ้ลตั้งใจจะทำหลังจากนั้น

 

「【Leap】!」

「【Third of the Blades・Lone Moon】!」

「【Hydra】!」

 

สกิลของแต่ละคนต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเอง

เมเปิ้ลทำให้พวกทากตกใจกลัว และจังหวะนั้น พวกเธอก็ขึ้นไปบนเปลือกหอยด้วยฝีมือของคาสุมิกับแซลลี่

สกิลของเมเปิ้ลช่วยให้คาสุมิอยู่ในที่ที่ปลอดภัยหลังใช้สกิลจนขยับไม่ได้

 

「บนนี้ไม่โดนน้ำเหนียวด้วย」

 

แซลลี่มองไปข้างหน้า เห็นพวกทากกำลังเข้ามาใกล้ด้วยการเคลื่อนไหวที่คล้าย ๆ กัน

รวมถึงตัวที่มีกุญแจอยู่บนหัวด้วย

พวกทากเข้าแถวเรียงเดี่ยวเป็นเส้นตรงไปจนถึงประตู

โชคยังดีว่า เจ้าทากตัวที่มีกุญแจช้ากว่าตัวอื่น เลยยังอยู่ทางด้านข้าง

 

「เราจะไปเอากุญแจกันนะ คราวนี้ไม่ต้องกังวลกับเปลือกของพวกมันล่ะ!」

「【Leap】!」

 

เนื่องจากเปลือกอยู่สูงกว่าหัว พวกเธอจึงกระโดดลงไปเอากุญแจได้ไม่ยาก

 

「โอ๊ตส์!」

「เร็วเข้า!」

 

แต่อย่างไรก็ตาม สภาพพื้นย่ำแย่เกินไปจนต้องเสียเวลาพอสมควร

แม้ว่าพวกเธอไปถึงประตูก่อน แต่พวกทากก็มีเวลาพอที่จะยื่นระยางค์กับพ่นน้ำเหนียวใส่

ถึงงั้นก็เถอะ

 

「【Cover】!」

 

เมเปิ้ลก็ป้องกันได้ด้วยโล่ใหญ่ของเธอ

การป้องกันของเมเปิ้ลไม่มีการโจมตีผ่านไปได้อย่างเด็ดขาด

 

「ไม่ยอมพลาดซ้ำสองหรอก!」

「โอ๊ตส์ เปิดได้แล้ว!」

 

พอแซลลี่เปิดประตู พวกเธอก็แทบจะกลิ้งเข้าไปเลยทีเดียว

วินาทีที่พวกเธอผ่านเข้าไป ประตูก็หายวับ ช่วยให้รอดพ้นการโจมตีของพวกทากอย่างหวุดหวิด

และในเวลาเดียวกัน โซ่ที่ล่ามสามสาวไว้ก็แตกเป็นชิ้น ๆ แล้วหายไป

แปลว่า พวกเธอเคลียร์ดันเจี้ยนได้แล้ว

 

「ฟู่〜……รอดแล้ว…」

「ใช่… เหนื่อยจัง……」

「ไม่อยากเจอทากไปอีกนานเลย…」

 

ในห้องมีหีบสมบัติ 4 ใบกับหนึ่งวงเวท

 

「มาเปิดหีบสมบัติกันเถอะ」

「เอาซิ เปิดเลย」

 

สามสาวเปิดหีบคนละใบ

 

「เจอหอกอ่ะ〜!」

「ทางนี้เป็นโล่ใหญ่」

「ส่วนของชั้นเป็นไม้เท้า」

 

สามสาวหยิบไอเท่มที่อยู่ข้างในออกมาแล้วแลกกันดู อันเดียวที่มีประโยชน์กับพวกเธอคือโล่ใหญ่

 

「งั้นเมเปิ้ลเอาไปดีกว่า ชั้นไม่รู้จะเอามันไปทำอะไร…」

 

คาสุมิพูดแล้วยื่นโล่ใหญ่ให้เมเปิ้ล

 

「เอางั้นเหรอ?」

「ฮื่อ ไม่เป็นไรหรอก」

 

ถึงมันจะไม่ค่อยสมน้ำสมเนื้อเท่าไหร่ เมเปิ้ลกับแซลลี่ก็มอบหอกกับไม้เท้าให้คาสุมิ

 

「หุ ๆ……เจ๋งแฮะ」

 

คาสุมิพึมพำเมื่อเห็นสเตตัสของอุปกรณ์ใหม่

คนที่ใช้ไอเท่มพวกนี้ได้คงพอใจกับสเตตัสแบบนี้

 

「ยังเหลือหีบอีกอันนึงนะ」

 

แซลลี่เดินไปยังหีบสมบัติที่เหลือ

สองสาวเดินตามไปด้วยและชะโงกดูของที่อยู่ข้างในตอนแซลลี่เปิดหีบ

 

「อืม〜… มัวนคัมภีร์ 3 อัน」

 

เธอค้นดูว่ามีเหรียญมั้ย แล้วหยิบม้วนคัมภีร์ออกจากหีบ

 

「สามอันนี่เหมือนกันหมด ถ้าใช้มันก็จะได้สกิล【Encourage】」

 

แซลลี่ยื่นม้วนคัมภีร์ที่เหลือให้สองสาว

พอเก็บของเข้าช่องเก็บไอเท่มแล้ว ก็เท่ากับเสร็จภารกิจในห้องนี้

 

「งั้น ออกจากนี่กันเลยมั้ย?」

「เอาซิ… ถ้ำนี่ชวนปวดหัวพิลึก〜… ชั้นเหนื่อยสุด ๆ เลย」

 

สามสาวเดินเข้าไปในวงเวทแล้วออกจากถ้ำ

การที่พวกเธอสามารถกลับออกจากถ้ำนี้ได้โดยสวัสดิภาพ ก็เนื่องมาจากความสามารถเฉพาะตัวของแต่ละคนที่เสริมกันได้อย่างดี

ถ้าขาดคนใดคนหนึ่งไป ผลที่ออกมาคงไม่เป็นอย่างนี้

 

ทั้งสามกลับมายังทะเลทรายที่เดิม

 

「ฮ่า〜… ท้องฟ้ายามค่ำคืน…」

「ก็เราไม่ได้อยู่ในนั้นนานเท่าไหร่นี่」

「ก็ใช่ แต่ชั้นก็รู้สึกดีใจยังไงไม่รู้」

 

ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่พวกเธอไม่สามารถมองเห็นในถ้ำ มองดูแล้วให้ความรู้สึกปลดปล่อยเป็นอิสระ

 

「โอ๊ะ เดี๋ยวก่อน… เรา...เราเคยคิดจะสู้กับคาสุมิ แต่ว่า…… ตอนนี้ไม่อยากสู้แล้วล่ะ」

 

แซลลี่ไม่อยากสู้ด้วยหลังจากได้ร่วมเป็นร่วมตายกันมา

แน่นอนว่า เมเปิ้ลก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน

 

「ชั้นก็ไม่อยากสู้เหมือนกัน… ที่จริง ก็ไม่ได้อยากสู้ด้วยตั้งแต่แรกแล้ว」

「ว่าแล้ว งั้นเรามาลงทะเบียนเป็นเพื่อนกันดีกว่านะ!」

「อื้อ ก็ได้」

 

ลงทะเบียนเสร็จ ทั้งสามก็นอนเหยียดยาวมองท้องฟ้า

ไม่รู้ว่าเพราะเหนื่อยหรือโล่งอก แต่พวกเธอก็อยากนอนอย่างนี้ไปสักพัก

 

「คาสุมิจัง… เธอกะจะทำอะไรต่อ?」

「คิดก่อนนะ… ระหว่างนี้ชั้นคงจะแยกไปคนละทางกับพวกเธอแหละ ยังไงเราก็ลงทะเบียนเป็นเพื่อนแล้ว พอจบอีเวนต์ก็ยังเจอกันได้」

「ไปกับพวกเราก็ได้นะ…」

「อื้อ ชั้นไม่ว่าอะไรหรอก!」

「ฮ่า ๆ… ก็ดีใจนะ แต่ขอผ่านดีกว่า ถ้าสองเหรียญทองมาอยู่ด้วยกัน ต้องสู้เยอะแหง」

 

ที่คาสุมิพูดก็ถูก

ผู้เล่นคนอื่นรู้ว่าคาสุมิกับเมเปิ้ลมีเหรียญทอง

แน่นอนว่า มีหลายคนที่เล็งพวกเธอเป็นเป้าหมาย

ยิ่งพวกเธออยู่ด้วยกัน ก็ยิ่งดึงดูดใจมากขึ้น

 

「เข้าใจแล้ว… น่าเสียดายจัง แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ」

「ฮื่อ…… โย่! ชั้นไปล่ะนะ」

 

คาสุมิลุกขึ้นยืนและปัดเม็ดทรายออกจากตัว

 

「เต็มที่เลยนะ!」

「พวกเธอก็ด้วย」

 

คาสุมิโบกมือให้สองสาวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินจากไป

 

และแล้ว การร่วมมือต่อสู้อันพิลึกพิลั่นก็ปิดฉากลง




NEKOPOST.NET