[นิยายแปล] ตู้เย็น - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 182 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] ตู้เย็น - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.182 - ราชินีและล่วงเวลา


痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います


182 ราชินีและล่วงเวลา

 

ขณะที่เมเปิ้ลนั่งอยู่ใต้วิญญาณที่จ้องมา แซลลี่ก็ได้สติกลับคืนมาอย่างช้าๆ

 

「เมเปิ้ล......มันยังอยู่เหรอ?」- แซลลี่

แซลลี่ถามเมเปิ้ลโดยที่ไม่เงยหน้า

 

「อื้ม ยังอยู่」- เมเปิ้ล

 

「อุวว......รีบๆไปที่อื่นซักทีซิ......」- แซลลี่

ขณะที่เสียงยังสั่น แต่ดูเหมือนเริ่มจะกลับสู่แซลลี่ตามปกติ

 

「ไง สงบใจลงยัง?」- เมเปิ้ล

 

「ก็สงบอยู่หรอก

แต่มันน่าอายนะซิ อย่ามองมานะ......」- แซลลี่

แน่นอน เมเปิ้ลนั้นได้เห็นสีหน้าร้องให้ของแซลลี่ชัดเจนแจ่มแจ้ง

หูของแซลลี่ที่เป็นสิ่งเดียวที่เห็นได้ตอนนี้นั้นแดงแปร๊ด และเมเปิ้ลคิดภาพออกได้เลยว่าใบหน้าจะแดงกว่าขนาดไหน

 

「เข้าใจแล้ว

แต่ว่า......ต้องการสกิลนี่?ขนาดนี้เลยรึ?」- เมเปิ้ล

 

「รู้สึกเสียใจที่เอาตัวเข้ามาพัวพันแล้วล่ะ......จริงๆนะ

อยากต่อยตัวเองจริงๆที่คิดว่ามันน่าจะไม่เป็นไร......」- แซลลี่

ตามที่แซลลี่บอก เธอตามืดมัวด้วยการอยากได้สกิล

 

「นี่ผิดปกตินะนี่ ปกติแซลลี่จะทำอะไรถูกทุกอย่างนี่นา」- เมเปิ้ล

 

「ก็มันเป็นสิ่งที่อยากได้มากมายนี่นา

แต่ตอนนี้สงบและคิดได้ละ สกิลนั่นไม่ต้องเอาก็ได้」- แซลลี่

 

「แต่นั่นเป็นสกิลที่อยากได้ไม่ใช่เหรอ?เกิดอะไรขึ้นเล่ามาซิ」- เมเปิ้ล

เมื่อเมเปิ้ลพูดดังนั้น แซลลี่ก็บอกเกี่ยวกับสกิลที่ต้องการและสิ่งที่เกิดขึ้นตอนมาถึงที่นี่

 

เมเปิ้ลฟังและก็รู้ได้ว่า นั่นก็ไม่ได้มีประโยชน์เท่าไร

ยังไงซะก็ยังหาสิ่งที่ต้องการได้ในอนาคต ไม่จำเป็นต้องไปค้นหาสิ่งที่ไม่ต้องการ

 

เท่าแต่ว่า มันมีส่วนที่เมเปิ้ลสนุกกับการสำรวจ ดังนั้นจึงไม่ได้พูดว่าจะไม่ไป

ที่ไหนที่มันดูน่าสนุก ก็ไปมันทุกที่

 

หลังจากพูดคุยกัน เมเปิ้ลก็หวังว่าวิญญาณนี่จะบินหายไปที่ไหนซักที่ แต่มันยังนิ่งไม่ไหวติง

 

「ถ้าออกจากบัลลังก์ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไร......โจมตีมันได้ไหมนะ?」- เมเปิ้ล

เมเปิ้ลยื่นมือออกไปใช้ไอเทม คมสายลมตัดเข้าไปที่วิญญาณ

วิญญาณสะดุ้งและถอยกลับไป

 

อย่างไรก็ตาม มันไม่มีแถบHP เมเปิ้ลยังเข้าใจได้อีกว่า ทำความเสียหายให้ไม่ได้ และไม่สามารถกำจัดได้

 

วิญญาณนั่นเอามือปิดหน้าและโหยหวน แต่หลังจากนั้นซักพัก มันก็กลับมาพยายามแตะต้องทั้ง2คนอีก

 

「คงต้องพยายามหนีช่วงที่มันล่าถอยละนะ......แซลลี่ ทำได้เปล่า?มันอาจจะไล่ตามฉัน」- เมเปิ้ล

เมเปิ้ลแนะนำว่าแซลลี่คนเดียวน่าจะหนีได้

 

「เอ่อ......คิดว่าไม่ได้นะ」- แซลลี่

ไม่ต้องสงสัยเลย มันไม่ใช่เพราะ【AGI】เป็น0

 

「จะทำยังไงดีนะ?เอ๋?」- เมเปิ้ล

วิญญานที่มาถึงตอนนี้ไม่ยอมแยกห่างจากพวกเมเปิ้ล แต่อยู่ดีๆก็เคลื่อนไหวออกจากห้อง

มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นทันทีจนเมเปิ้ลไม่สามารถทำอะไรไปได้มากกว่ามองอย่างประหลาดใจ

 

「โอกาสล่ะ!ไปเถอะแซลลี่!」- เมปิ้ล

 

「เอ๊ะ เอ๋?อะ อื้ม!」- แซลลี่

แซลลี่ยังคงปิดหน้าและไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เมเปิ้ลดึงมือเธอไป

มันเป็นครั้งแรกที่ทั้ง2คนวิ่งด้วยความเร็วเท่ากัน

 

จากข้างหลัง ได้ยินเสียงใครซักคนที่ถูกสังเวยให้กับวิญญาณนี่แทนที่พวกเธอ

แซลลี่ที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้มาใหม่ก็เกิดหน้าแดงอายจากการรู้สึกตัวว่าเธอเคยทำตัวอย่างไร

 

「พะ พุ่งไปเลย!」

เมเปิ้ลใช้ทางที่สั้นที่สุดกลับมาที่ทางเดินที่จำได้ และในที่สุดก็มาถึงที่ที่สามารถล็อคเอ้าได้

 

「ขอบใจนะ เมเปิ้ล」- แซลลี่

 

「เอะเฮะเฮะ......ยินดีเสมอ!」- เมเปิ้ล

ทั้ง2คนต่างดีใจที่กลับมาที่แรกได้

 

จากข้างหลังพวกเธอ มีมือเย็นยะเยือกยื่นมากอดในเวลาเดียวกัน

 

「ฮี๊......!」- แซลลี่

 

「หืม!」- เมเปิ้ล

ในขณะที่ทั้ง2คนตัวแข็งทื่อ ก็มีเสียงเด้งว่าได้รับสกิลใหม่

 

「เอ......【ขอบแดนของโลกแห่งความตาย(冥界の縁)】?อ๊ะ สกิลที่แซลลี่บอกว่าเพิ่มผลของไอเทมเป็น2เท่าล่ะ」- เมเปิ้ล

เมเปิ้ลพูดเช่นนั้นขณะที่มองที่สกิล

ส่วนแซลลี่นั้นทรุดตัวลง แต่ดูเหมือนว่าจะได้สกิลเดียวกันมาด้วย

 

ตามคำอธิบายของสกิล มันเป็นพลังลึกลับที่เชื่อมต่อกับใครบางคนที่จะยื่นมือมาช่วยเหลืออย่างช้าๆจากข้างหลัง

 

「อุ......ไม่อยากได้การเชื่อมต่อแบบนี้」- แซลลี่

 

「เอาไงต่อแซลลี่?ฉันยังอยู่ต่อได้นะถ้าต้องการสำรวจต่อ」- เมเปิ้ล

 

「ล็อคเอ้าล่ะ

กลับล่ะ」- แซลลี่

แซลลี่พูดออกมาทันที

 

「ก็นั่นซิน้า งั้น บ๊ายบาย?」- เมเปิ้ล

เมเปิ้ลโบกมือ

 

「วันนี้ขอบคุณที่ช่วยนะ

ไว้ตอบแทนวันหลัง」- แซลลี่

 

「ไม่เป็นไรไม่เป็นไร ก็ช่วยฉันมาตั้งมากมายนี่นา!รู้สึกเหมือนกับในที่สุดก็ได้ตอบแทนนิดหน่อย」- เมเปิ้ล

เมเปิ้ลพูดและหัวเราะ ส่วนสีหน้าแซลลี่นั้นเริ่มสดใสขึ้น

 

「ขอบคุณนะ

งั้น ไว้เจอกันเมื่อชั้น7พร้อม」- แซลลี่

 

「เหมือนเคยพูดนี่น่าประโยคนี้」- เมเปิ้ล

 

「ไม่เคยนะ......ไปล่ะ」- แซลลี่

เมื่อพูดเช่นนี้แซลลี่ก็ทำการล็อคเอ้า

 

มันก็กล่าวกันไว้ว่า มันจะลืมความร้อนเมื่อน้ำผ่านลงคอ

ในหลายๆกรณีก็คือ ผู้คนต่างทำผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

 

หลังจากกลับมาโลกความจริง ริซะขึ้นมาจากเตียงและเอาเกมไปวางให้ไกลๆ

 

「อืม......เหงื่อเต็มเลย อาบน้ำ......ช่างมันละกัน!กินข้าวก่อน」- ริซะ

ริซะพูดเช่นนั้น เปิดประตูด้วยการระวังกว่าปกติ และเดินลงบันไดไป

เมื่อมาถึงห้องนั่งเล่น ก็พบว่าคุณแม่กำลังอยู่ระหว่างการทำอาหารเย็น

 

「ริซะ?อาหารเย็นยังไม่พร้อมนะ?」- แม่

 

「อื้ม แค่มาดูทีวีนิดหน่อย」- ริซะ

ริซะพูดเช่นนั้น ทำการเปิดทีวี และนั่งบนโซฟา

อย่างไรก็ตาม ไม่ได้สนใจทีวีอะไรมากนัก แค่มองบ้างเป็นครั้งเป็นคราว

 

ขณะที่ริซะนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นรออาหารเย็นเสร็จ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ริซะหันไปที่โทรศัพท์

 

「อะร๊ะ......ค่ะ ชิรามิเนะค่ะ(白峯)

ค่ะ」- แม่

 

「.........」- ริซะ

คุณแม่พูดโทรศัพท์เป็นเวลาพอสมควร หลังจากวางหูก็หันมาหาริซะ

 

「ริซะ?มันมีเรื่องด่วนมาน่ะ แม่คงต้องออกไปซักพัก

พ่อเองวันนี้ก็คงกลับช้า......ลูกกินไปได้เลยนะก่อนที่มันจะเย็น」- แม่

 

「เอ๋......อะ อืม......」- ริซะ

ริซะตอบอย่างลังเล และคุณแม่รีบไปที่ห้องเพื่อเตรียมตัว

 

「จะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุดนะ」- แม่

 

「......เข้าใจแล้วค่ะ」- ริซะ

เมื่อพูดเสร็จคุณแม่ก็ออกจากบ้านไป

ข้างนอกนั้นมืดแล้ว เสียงเพียงอย่างเดียวในบ้านคือทีวี

 

「กะ กินอาหารละกัน」- ริซะ

หลังจากเห็นคุณแม่ออกไป ริซะก็กลับมาที่ครัวเพื่อทานอาหาร

 

「......」- ริซะ

ริซะหยิบรีโมตทีวีขึ้นมาเร่งเสียง

นั่งลงบนเก้าอี้ เท้าแกว่งไปมาอย่างไม่สบายใจ และตาก็หรี่ลงเล็กน้อย

 

ตะเกียบดูจะเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ

 

「ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ」- ริซะ

เมื่อพูดดังนั้น ริซะก็ทำการล้างจานและเปลี่ยนช่องทีวีแบบสุ่ม

 

ตามการพยากรณ์อากาศ ดูท่าคืนนี้ฝนจะตก

 

ดังนั้นจึงใช้เวลาอย่างไร้จุดหมาย แต่ก็ยังไม่มีใครกลับมาบ้าน

 

「ต้องอาบน้ำ......แต่......」- ริซะ

ด้วยเหตุผลบางประการ ดูจะกังวลกว่าปกติ

ก็นะ เหตุผลนั้นเป็นที่รู้กัน

 

「น่ากลัว......นิดหน่อยแฮะ......」- ริซะ

และเมื่อพูดออกมามันยิ่งทำให้แย่กว่าเดิม

ริซะเดินไปรอบๆ ปิดทุกประตูและผ้าม่าน เพื่อที่จะได้ไม่มีช่องว่าง หลังจากนั้นก็กอดเบาะรองนั่งบนโซฟาและขดตัว

 

「......ใช่แล้ว!」- ริซะ

เนื่องจากมีความคิดอะไรซักอย่างจึงเงยหน้าขึ้นมา

 

 

 

 

จังหวะเดียวกัน ที่บ้านของคาเอเดะที่ล็อคเอ้ามาแล้วและกำลังเรียนอยู่ในห้องของตัวเอง

 

โทรศัพท์ได้ดังขึ้น

 

「หรือว่า......ว่าแล้วเชียว」- คาเอเดะ

คาเอเดะรับโทรศัพท์มือถือที่มีชื่อแสดงที่หน้าจอว่าริซะ

 

「ฮัลโหล?」- คาเอเดะ

 

「อ๊ะ คาเอเดะ?ตอนนี้คุยได้ไหม?」- ริซะ

 

「อืม......ได้ได้ อะไรรึ?」- คาเอเดะ

 

「แหม คือคิดว่าวันนี้รบกวนไว้มาก

คุยกันหน่อยไหม?」- ริซะ

คาเอเดะรู้ดีว่าทำไมริซะถึงโทรมา แต่ก็ไม่ได้พูดถึง

 

「หืม?」- คาเอเดะ

ขณะที่กำลังพูดกัน คาเอเดะก็รู้สึกได้ถึงเสียงน้ำมาจากทางฝั่งริซะ

 

「บางทีคงเสียงมาจากห้องน้ำ ไม่ก็ห้องสุขา น่ากลัวจัง......อ๊ะ」- คาเอเดะ

คาเอเดะเผลอพูดสิ่งที่คิดออกมาเสียงดัง

ริซะสามารถที่จะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินได้ แต่ว่า เธอเงียบไป

 

「ริ ริซะ?」- คาเอเดะ

ริซะเงียบไปพักนึงและก็ส่งเสียงขึ้นมา

 

「......คาเอเดะ มันไม่มีใครในบ้านนอกจากฉันตอนนี้เลยนะ」- ริซะ

 

「อืม」- คาเอเดะ

 

「ค่อนข้าง......เหงาอะ......」- ริซะ

 

「อืม」- คาเอเดะ

 

「เอาตามตรงเลย......กลัวอะ......อยู่เป็นเพื่อนคุยได้ไหม?」- ริซะ

ไม่มีทางที่คาเอเดะจะตอบปฏิเสธ จึงคุยกันต่อ

ขณะที่กำลังพูดคุย คาเอเดะก็นึกขึ้นมาได้ว่านี่เคยเกิดมาก่อน

 

「ก่อนหน้านี้ก็เคยเกิดขึ้นนี่นะ ตอนนั้นไง」- คาเอเดะ

 

「งั้นเรอะ?」- ริซะ

 

「อื้ม

ตอนนั้นไง ที่โทรมาหาตอนที่อยู่ในอ่างอาบน้ำ

ส่วนวันต่อมานี่จำได้เลยว่าเกิดอาการนอนไม่พอ」- คาเอเดะ

 

「อ๊ะ ตอนประถมซินะ?อุหวา......ฉันนี่ไม่โตขึ้นเลยแฮะ」- ริซะ

การพูดคุยกันเช่นนี้ทำให้ความกลัวของเธอหายไปนิดหน่อย

จากเวลาอาบน้ำ จนไปถึงเตียง พวกเธอสนุกกับการพูดคุย และริซะเริ่มดีขึ้น

「ฝันดีนะริซะ」- คาเอเดะ

 

「อื้ม ขอบใจนะ

ฝันดีคาเอเดะ」- ริซะ

ริซะไปที่เตียงเร็วกว่าปกติ

ทำการปิดไฟ มุดตัวอยู่ใต้ฟูกและปิดตา

เสียงฝนที่เริ่มตกจากข้างนอกได้ยินเข้าไปถึงฟูก

 

การเข้านอนเร็วกว่าปกตินั้นดี แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะหลับลง

 

30นาทีผ่านไป 1ชั่วโมงผ่านไป

 

เวลาได้ผ่านไปและความรู้สึกเก่าๆมันก็หวนคืน

 

「อืม......อืม......」- ริซะ

ริซะเคลื่อนไหวอย่างไม่มีเป้าหมายบนเตียง และหลังจากผ่านไปซักพักก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

 

มันแน่นอนว่าคนที่จะโทรหาคือใคร

 

ริซะเปิดไฟเริ่มพูดคุยกับคาเอเดะที่พึ่งตื่น

 

「อะฮ่าฮ่า......นี่เองก็เคยเกิดขึ้นมาก่อนนะนี่」- คาเอเดะ

 

「ขอโทษ......จริงๆนะ คาเอเดะ......」- ริซะ

 

และไม่ต้องพูดอะไร วันรุ่งขึ้นคาเอเดะก็เกิดอาการนอนไม่พอ




NEKOPOST.NET