[นิยายแปล] ตู้เย็น - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 162 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] ตู้เย็น - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.162 - ตู้เย็นและต้นไม้ใหญ่ที่บิดเบี้ยว


痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います


162 ตู้เย็นและต้นไม้ใหญ่ที่บิดเบี้ยว

 

ขณะที่ทั้ง3กลุ่มกำลังไล่ล่าสกิลเพิ่มMP กลุ่มโครมและมิซารี่กำลังถูกไล่ล่าด้วยฝูงมอนสเตอร์

 

「เอานี่ไปกิน!」- โครม

มีดพร้าของโครมโจมตีไปที่โกเลม

ไม่เหมือนเมเปิ้ล โครมมีพลังโจมตีที่พอควร ดังนั้นจึงทำความเสียหายให้ศัตรูได้

แต่ว่า ศัตรูไม่ใช่แค่โกเลม

มอนสเตอร์ประเภทสัตว์เช่นหมาป่าหรือลิงจะโจมตีทันทีเมื่อโครมเปิดช่องว่าง

 

「ไม่ปล่อยให้ทำหรอก!」- มิซารี่

กระสุนแสงของมิซารี่เป่ามอนสเตอร์ที่คิดจะเข้ามาใกล้กระเด็น

ด้วยการนั้น โครมจึงมีเวลาพอที่จะป้องกันตัวเองด้วยโล่

 

ความจริงที่ว่าพื้นที่นี้ไม่สามารถฟื้นฟูเลือดได้ทำให้ความสามารถการต่อสู้มันถูกจำกัดต่ำลง

ถ้าตามปกติ ด้วยเวทฟื้นฟูของมิซารี่และการฟื้นฟูตัวเองของโครม พวกเขาก็เป็นป้อมปราการเดินได้ได้สบาย แต่มันไม่เกิดขึ้นที่นี่

 

เพื่อการนั้น ทั้ง2คนจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษในการมุ่งหน้าต่อ

 

「แม่งเอ้ย!มาไม่จบเลย!」- โครม

 

「หนีกันเถอะ!แน่ใจว่ามีไอเทมหนีมอนสเตอร์อยู่......นี่ไง!」- มิซารี่

มิซารี่ค้นหาของในที่เก็บของอย่างรวดเร็วและเอาบอลสีขาวออกมา ทำการปาลงบนพื้นในทันที

ควันสีขาวขึ้นมาปกคุลมรอบพวกเขาและบดบังการมองเห็นของมอนสเตอร์

ทั้ง2ฉวยโอกาสได้เปรียบนี้ทำการหนีออกจากพื้นที่ทันที

 

「ฟู่......แม้จะด้วยความสามารถของข้ามันก็ยังลำบากแฮะ」- โครม

 

「แฮ่ก......ฉันก็ด้วย ถ้ามีคนสายโจมตีคงง่ายกว่านี้」- มิซารี่

 

「ถ้ามี เมเปิ้ลหรือยุยกับไมอยู่ละก็」- โครม

 

「ถ้ามี่ซังหรือชินซังอยู่ด้วยคงมั่นใจกว่านี้ละนะ」- มิซารี่

ทั้ง2พูดเช่นนั้น ขณะที่ยังคงไปตามทางเรื่อยๆไปยังศูนย์กลางของป่า ซึ่งเป็นเส้นทางที่ได้มาหลังจากสำรวจซ้ำๆมาหลายครั้ง

 

ในเวลาเดียวกันกับที่ทั้ง2คนกำลังวุ่นอยู่กับมอนสเตอร์ คานาเดะและมัลคัสก็เจอมอนสเตอร์เช่นกัน

 

「มาแล้วซินะ...」- มัลคัส

มัลคัสเริ่มเดินโดยที่ไม่ได้ทำอะไรพิเศษ

คานาเดะเองก็เปิดชั้นหนังสือทำงาน แต่ว่ายังไม่มีวี่แววว่าจะหยิบหนังสือเล่มไหนออกมา

 

และจังหวะที่พวกมอนสเตอร์กำลังจะโดนทั้ง2 เถาวัลย์หนาก็ยิงพุ่งมาจากพื้นทำการพันรอบตัวมอนสเตอร์

มอนสเตอร์หลายตัวพยายามเคลื่อนไหวมือและเท้าที่อยู่บนหัวมัลคัส แต่มันไร้ผล

 

「อะให้ ระเบิด......」- มัลคัส

วงกลมเวทสีแดงปรากฏขึ้นบนพื้นรอบๆเถาวัลย์และระเบิดใส่มอนสเตอร์

มอนสเตอร์ได้รับความเสียหายอย่างมาก และมัลคัสจบท้ายด้วยเวทมนตร์

 

「โอ้ว น่าประทับใจ」- คานาเดะ

 

「ถ้าจับได้มันก็ง่ายแล้วละนะ สบายๆ」- มัลคัส

ถึงมัลคัสจะไม่มีทางทางตื่นเต้นอะไรมาก แต่อย่างน้อยก็มีท่าทางพอใจ

แต่หน้ามัลคัสณตอนนี้ มีโกเลมหินที่มีมอสขึ้นเต็มและสูงกว่าเขาหลายเท่านัก

ดวงตาเปล่งประกายสีแดงจ้องเขม็งมาที่มัลคัส

 

「อ๊ะ ไม่ไหว......อันนี้ไม่ไหว」- มัลคัส

 

「อืーม ถ้างั้นใช้อันที่ไม่ต้องการก่อนละกัน......【เสียงเพรียกของเทพแห่งความตาย(死神の声)】」- คานาเดะ

หนังสือสีดำสนิทหนึ่งเล่มลอยออกมาจากชั้นหนังสือของคานาเดะที่ลอยอยู่

หน้าปกหนังสือสีดำที่ย้อมไปด้วยเลือด หน้าที่เปิดแต่ละหน้ามีเสียงต่ำๆสะเทือนไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ

หลังจากนั้นซักพัก โกเลมตัวใหญ่ก็ถูกปกคลุมไปด้วยเงาสีดำ และสลายหายกลายเป็นแสง

 

「โอ้ว เกิดผลแฮะ

สกิลตายทันทีที่โอกาสต่ำที่จะติดแท้ๆ」- คานาเดะ

 

「โชคดีงั้นรึ...?」- มัลคัส

 

「ก็นะ ตามนั้นละ」- คานาเดะ

ทั้ง2เริ่มเดินอีกครั้ง

เมื่อเทียบกับโครมและมิซารี่ ทั้ง2คนดูจะทำการสำรวจได้เร็วกว่า

 

 

 

ในอีกสถานที่นึง สถานที่เสียงดังที่สุดในป่า

ทั้งกระทืบ ทั้งเผา ทั้งเตะมอนสเตอร์ที่อยู่ในเส้นทาง

ตัวไหนที่พยายามหนีก็ถูกตัดด้วยคมดาบที่รวดเร็ว

 

มันยากที่จะบอกว่า มอนสเตอร์ถูกล่อมาทางนี้ หรือว่าพยายามหนีอยู่กันแน่ จากการที่เมเปิ้ลวิ่งอยู่ในป่าโดยมีเพนอยู่บนหลัง

 

「หืม?เมเปิ้ล หยุดหน่อย

เห็นอะไรบางอย่าง」- เพน

 

「เอ๋?รับแซ่บ!」- เมเปิ้ล

เมเปิ้ลฆ่ามอนสเตอร์อีกตัวและทำการหยุด

ในระยะที่ไม่ไกลมากนัก ทั้ง2สามารถเห็นต้นไม้ที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวผิดปกติ เหมือนกับว่ามันถูกหลอมเข้าด้วยกัน

 

ทั้ง2จึงตัดสินใจไปทิศทางนั้น

เมื่อเข้าใกล้จุดศูนย์กลางของป่าไปเรื่อยๆ ทั้ง2ก็มาเจอกับต้นไม้ใหญ่ที่บิดเบี้ยวไปมาเหมือนกับสร้างมาจากกิ่งก้านไม้หลายต้นพันกัน

มันมีทางเข้าอยู่ที่รากเป็นบันไดขึ้นไปข้างบน

 

「อ๊ะ นี่มัน......」- เมเปิ้ล

เมเปิ้ลเปรียบเทียบขนาดของทางเข้าและร่างกายของตัวเอง

ไม่ว่าจะมองยังไง มันไม่มีทางเข้าไปข้างในได้แน่

 

เมเปิ้ลไม่มีทางเลือกจึงต้องยกเลิก【ร่างมาร】

ท้องของสัตว์ประหลาดเปิดออก และเมเปิ้ลลงมาที่พื้น

เพนมองดูอยู่อย่างเงียบๆ และเริ่มตรวจสอบทางเข้าว่าปลอดภัยรึปล่าว

 

「ไม่มีปัญหามั้ง」- เพน

 

「ฉันเข้าไปก่อนนะ!」- เมเปิ้ล

เมเปิ้ลพูดและตั้งท่าโล่ใหญ่ ส่วนเพนพยักหน้าอย่างเงียบๆ

และทั้ง2คนก็เดินขึ้นบันไดไปอย่างระมัดระวัง




NEKOPOST.NET