[นิยายแปล] ตู้เย็น - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。 ตอนที่ 151 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] ตู้เย็น - 痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います。

Ch.151 - ตู้เย็นและพื้นที่


痛いのは嫌なので防御力に極振りしたいと思います


151 ตู้เย็นและพื้นที่

 

ขณะที่แซลลี่ค้นหาสิ่งที่น่าสนใจใหม่ โครมและคาซึมิก็ทำการสำรวจด้านตรงข้ามกับแซลลี่

 

โครมรับการโจมตี ส่วนคาซึมิทำการโจมตี

บางครั้งโครมก็ได้รับความเสียหาย แต่มันก็ฟื้นฟูกลับมาทันที

หลังจากที่ต่อสู้อยู่หลายครั้งอย่างปลอดภัย โครมก็พึมพำขึ้นมาขณะที่ถืออาวุธ

 

「ยังไงดี เรียบๆจังน้า」- โครม

 

「หืม?อ๊าา......」- คาซึมิ

การต่อสู้ของทั้ง2คนนี้เรื่อยๆเรียบๆที่สุดใน【ต้นเมเปิ้ล】แล้ว

ถ้าอิซึอยู่ก็จะมีเสียงระเบิดดังก้องสนามต่อสู้อย่างไม่ขาดสาย

ถ้าคานาเดะอยู่ก็จะมีเวทมนตร์ตู้มต๊ามบู๊มบามเรื่อยๆ

ส่วน4คนที่เหลือนี่แทบทำให้หมดกำลังใจเล่น

 

ความสงบนั้นตอนนี้อยู่ที่นี่

 

「ก็นะ ถ้ามีแค่พวกเราคงจัดการบอสดันเจี้ยนลำบากหน่อย ยังไงยืนยันภายในดันเจี้ยนมากกว่านี้อีกนิดดีไหม?」

 

「นั่นซินะ ถ้ามันยากเกิน ครั้งหน้าก็เรียกใครซักคนมาเพิ่ม」

อิซึนั้นยกไว้เป็นกรณีพิเศษ ส่วนที่เหลือไม่ว่าจะเรียกใครมาก็แข็งแกร่งหมด

 

「แซลลี่เองวันนี้ก็สำราวจทั้งวัน คงจะได้ข้อมูลของอีกฟากมาละมั้ง?」

 

「ก็คงมีอะไรซักอย่างล่ะ」

และขณะที่ทั้ง2คนเดินพูดคุยกันก็ได้ยินเสียงสายฟ้าผ่ากระหึ่ม ซึ่งข้างหน้ามองเห็นเมฆดำปิ๊ด

ต่างคนต่างระวังซึ่งกันและกัน ชักอาวุธออกมาและเดินมุ่งหน้าขณะมองดูรอบๆไปด้วย

เมื่อ2คนเข้าไปใกล้ก็มองเห็นพื้นที่นั้นได้ง่ายชัดเจน

 

ณสถานที่นั้น ท้องฟ้าสีฟ้าถูกบดบังด้วยก้อนเมฆหนาตึ๊บ มีสายฟ้าสีฟ้าซีดเปรี๊ยะๆระหว่างท้องฟ้าและพื้นดิน

ไม่ว่าทางนั้น ทางนี้ มีสายฟ้าผ่าไปทั่ว

ทั้ง2คนไม่รู้ว่า มันจะผ่าสม่ำเสมอรึปล่าว หรือถ้าโดนฟ้าผ่าจะเป็นอันตรายรึปล่าว

 

「โฮ่......นี่คงต้องเมเปิ้ลซินะ」- โครม

ข้อสรุปของโครมออกมาในทันที

 

「ไปที่อื่นกันเถอะ

ที่นี่ก็คงได้แค่นี้ล่ะ」

ทั้ง2คนเปลี่ยนเส้นทางหันหลังกลับ ปล่อยพื้นที่สายฟ้าฟาดไว้ข้างหลัง

 

หลีกเลี่ยงจากพื้นที่ฟ้าผ่า ไต่เขาก้อนเมฆลงมาและสิ่งที่เห็นคือ มันเป็นสถานที่มีเมฆบางๆแผร่กระจายไปทั่ว

เป็นเมฆที่พื้นที่ไม่สม่ำเสมอ เมื่อมองดูแล้วมันแย่อย่างมากมาย

 

มันมีหยดฝนขนาดลูกซอร์ฟบอลค่อยๆตกมาจากก้อนเมฆ

มันลอยเบาๆเหมือนที่นี่ไร้แรงดึงดูด แต่ว่ามันก็ยังตกมาสู่พื้น เมื่อถูกพื้นมันจะแตกกระจายออกเป็น8หยดฝน และหายไปในพื้น

 

「หลบมันน่าจะดีกว่าไหมนะ?」

 

「น่าจะอย่างนั้น」

ก็ไม่ได้จะถึงกับหลบไม่ได้ แต่ด้วยจำนวนที่ตกมาอย่างมากมาย คงต้องยืนยันถึงกรณีที่ไปโดนมัน

 

「ข้าไปเอง

ถ้าความเสียหายมันแรงยังไงก็มีโอกาสรอดสูง」- โครม

โครมตั้งท่าโล่เข้าไปในพื้นที่หยดฝนอย่างช้าๆและรับหยดฝนมา1หยด

 

ในจังหวะต่อมาทันที

ข้างหลังโครมมีเสียงของหยดฝนก่อตัวเป็นกระสุนน้ำดังขึ้น

 

「โครมข้างหลัง!」- คาซึมิ

 

「หืม?การเคลื่อนไหว......มัน?」- โครม

แม้ร่างกายของโครมยังเคลื่อนไหว แต่เคลื่อนไหวช้าระดับเดียวกับหยดฝน

กลุ่มหยดฝนก่อตัวเป็นกระสุนน้ำด้วยความช้า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะหลบทันรึปล่าว

 

ขณะนั้นเอง ก็มีหยดฝน1ใน8หยดตกใส่ขาโครม

จังหวะเดียวกันนั้นเอง ข้างหลังโครมก็มีเสียงกระสุนน้ำก่อตัวดังเกิดขึ้นมาใหม่อีก

โครมมองขึ้นไปบนฟ้ากำลังคิด ถ้าเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระคงเอามือก่ายหน้าผากไปแล้ว

 

「เฮ้ยเฮ้ย เอาจริงดิ......」- โครม

กระสุนน้ำมากมายถูกเข้าที่ไหล่โครมและสลายไป

พลังโจมตีมันต่ำกว่าพื้นฐานของมอนสเตอร์ในชั้นนี้2เท่า จึงไม่มีความเสียหายใหญ่อะไรเท่าไร

 

「โอ๊ะ?ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ละ!」- โครม

เมื่อโครมรู้สึกตัวว่าร่างกายได้รับอิสระอีกครั้งก็หมุนกลิ้งตัวออกมาจากเขตพื้นที่หยดฝน

จังหวะที่โครมออกมาจากพื้นที่ เหล่าลูกกระสุนน้ำครั้งที่2ก็มีเสียงแตกกระจายไป

 

「ทุกครั้งที่ถูกกระสุนความเร็วก็จะกลับคืน และทุกครั้งที่ถูกหยุดน้ำก็จะมีกระสุนเกิดขึ้นงั้นรึ」- โครม

 

「นั่นทำให้เคลื่อนไหวไม่ได้ขนาดนั้นเลยรึ?」- คาซึมิ

 

「อ๊าา นั่นคงไม่ไหว

สลัดมันไม่ได้เลย และต่อมาก็จะโดนทันที」- โครม

 

「ก่อนอื่น สถานที่นี้เอาไว้ก่อนละกัน

กลับไปเมืองอีกซักครั้งไหม?อาจจะมีอะไรซักอย่างที่กันสายฟ้าเอย ฝนเอยพวกนี้ได้บ้าง」- คาซึมิ

โครมเห็นด้วยในข้อเสนอของคาซึมิ ทั้ง2คนจึงค้นหารอบๆอีกครั้งและกลับเมือง

 

ทั้ง2คนที่กำลังเดินและฆ่ามอนสเตอร์ตามทางอยู่ดีๆก็หยุดกระทันหันจากการที่มีเงามาบังจึงเงยหน้ามองฟ้า

 

「ไม่ใช่......เมฆตามปกติแฮะ」- โครม

 

「ฉันก็คิดเช่นนั้น」- คาซึมิ

เมฆบนท้องฟ้าลอยผ่านไป

หลังจากนั้นทั้ง2คนก็เกิดความรู้สึกเดียวกัน

เมฆลักษณะพิเศษ

ทั้ง2คนคิดว่ามันอาจเป็นอะไรที่สำคัญในชั้นนี้

 

「ไอ้นั่น จะขึ้นไปยังไงละนะ」- โครม

 

「ถ้าไซรับละคิดว่าไง?」- คาซึมิ

 

「นั่นก็เป็นอีกทางเลือกนึงละนะ แต่ว่าไอ้นั่นมันโกงไปหน่อยนี่นา」- โครม

ยังไงก็ตามตอนนี้ไม่มีทางเลือก คงต้องเลิกสรุปไปก่อน ทั้ง2คนคิดเช่นนั้นขณะที่เดินกลับเมือง




NEKOPOST.NET