(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ) ตอนที่ 26 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

(นิยายแปล) ฮาเร็มต่างโลกของคนสกิลโกง(นายท่านสกิลโกงกับเกิดใหม่เป็นเอลฟ์โลลิ)

Ch.26 - อีกด้านหนึ่งกลายเป็นสถานะการที่เลวร้าย


ตกใจจนตัวแข็งไปชั่วประเดี๋ยวนึงเลย แต่ว่า ก่อนอื่นที่พักมันเด่นชัดมากเลยละนะ

แต่ถ้าหากว่าสามารถหลบหนีออกมาได้แล้วละก็ มีเหตุผลอะไรทำไมไม่กลับมาที่นี่ในทันที ผมกังวลนิดหน่อย

 

[เอาละ เปิดประตูซะ!]

 

มีเสียงกระะแทกประตูอย่างรุนแรง ถ้านิ่งเงียบเฉยเมยปล่อยไปละก็ ท้ายที่สุดแล้วคงจะพังประตูสินะ

เส้นทางที่ใช้หลบหนีผ่านทางหน้าต่างคงจะเป็นตัวเลือกเดียวละมั่ง

 

[จากทางหน้าต่างเนี่ยนะ เพียงแต่ว่ามันดูหยาบคายไปนิดหน่อยมันจะดีงั้นหรือ?]

 

[แล้วหันไปเป็นศัตรูกับอัศวินจะไม่เป็นไรงั้นหรือ?]

[ถ้าให้พูดตรงๆละก็ มันรับไม่ได้เข้าใจไหมยะ?]

 

มันเป็นคำพูดที่ละเอียดทับซ้อนกัน อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าคาไซซังยังไม่หลุดพ้นจากอารมณ์ของญี่ปุ่นละนะ

อาจจะเป็นเพราะว่าพบกับนายท่านที่เป็นคนญี่ปุ่น แต่รู้สึกกังวลนิดหน่อย

 

[เป็นไปไม่ได้หรอกนะ ถ้าถูกจับได้ละก็มันจบแล้วละ เป้าหมายของเบลม่าแน่นอนว่าคงจะเป็นเด็กคนนี้ใช่ไหมละ?]

 

พูดแบบนั้นแล้วก็เอามือวางไว้ที่ผมหัวผม นั่นมันเพราะอะไรกันทำไมถึงเป็นผมละ? ถ้าเป้าหมายละก็เป็นยูเรียไม่ใช่งั้นหรือ.....

 

[เพราะกลายเป็นข่าวลือไปแล้วละนะว่ามีชายผมสีดำพาเอลฟ์เข้ามาอยู่ในเมือง ชั้นก็ตั้งแต่ตอนนั้นหลังจากตั้งสติในหลายๆเรื่องแล้ว

พอลองคิดดูอย่างใจเย็นแล้ว รู้สึกสงสัยยังไงก็ไม่รู้ละนะ แต่ทว่าดูเหมือนข่าวลือจะหยุดลงแล้ว

เอาเถอะ เพราะไม่สามารถแยกความแตกต่างระหว่างก๊อบลินและดวาฟได้]

[จะว่ายังไงดีละ........]

 

ไม่จริงนะหรือว่าดังมาถึงที่นี่แล้วงั้นหรือ   

เพียงแค่เพื่อที่จะจับทาส(สัตว์เลี้ยง)ตัวใหม่ถึงกับใช้อำนาจบังคับให้อัศวินออกมาเคลื่อนไหวผู้ชายคนนั้นที่ชื่อว่าวิสเค้านต์บาลูซ

 

[ชั้นควรจะพูดหรือเปล่านะ ถึงแม้ใต้ประภาคารจะมืด ชั้นไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าถูกหลอกว่าเพชรเป็นลูกแก้วละนะ]

 

อุ๊กกก เพราะไม่ได้ต้องการให้กลายเป็นแบบนี้ ทั้งที่ยอมอัปยสอดสูไม่มากก็น้อยเรียกตัวเองว่าเป็นก๊อบลินหรือดวาฟเพื่อที่จะได้ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

ทั้งเรื่องนั้นเรื่องนี้สาเหตุเป็นเพราะเจ้าผมสีน้ำตาลนั่นกับคาไซซัง ถ้าสะสางเรื่องราวได้เรียบร้อยปลอดภัยละก็

จะเรียกร้องค่าเสียหาย และก็ฟ้องร้องโดยไม่ลังเลเลย

 

[ชั้นกับแคลร์ริสจะถ่วงเวลาให้เอง มาโคโตะปกป้องทั้งสองคนให้ดีละ]

[เอ๋!? ตะ แต่ว่านะ......อีกฝ่ายน่าจะเป็นคน จะต่อสู้ได้หรือ?]

[คุณ ไม่มีปัญหา.......?]

 

น้ำเสียงที่อ่อนแอออกมาจากคาไซซัง  ความรู้สึกประหม่านั่นก็เข้าใจอยู่แต่ว่า  ผมคิดว่ากังวลเกี่ยวกับสถานการณ์นี้จะดีกว่า

แม้ว่าจะสามารถไปฆ่าได้อย่างสนุกสนาน เรื่องนั้นเป็นเพราะสิ่งนั้นมันน่ารังเกียจแต่ทว่า เพียงแต่ว่าขอพูดคำเดียวจนกระทั่งถึงที่นี่รู้สึกว่าเชื่อถือไม่ได้......

ไม่สามารถทำอะไรได้นอกเหนือจากว่าประสบการณ์เขาไม่เพียงพอ แม้จะไม่ใช่เรื่องดีเขาเพียงแค่ถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้องเท่านั้น

เข้าใจว่าไม่ได้หมายว่าขี้ขลาดมากเป็นพิเศษแต่ทว่า มันเรื่องซับซ้อน

 

[เพียงแต่ว่าชั้น ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากจะสู้เพราะเป็นมนุษย์เหมือนกันเพราะความสนุกสนานเป็นพิเศษ แต่ว่านะ

สามารถเลือกทางเลือกได้เพียงแค่ด้านเดียว]

[.......ชั้นไม่ได้บอกว่าให้ต่อสู้โดยใช้กำลังนะยะ ถ้าไม่ชอบละก็ หลบซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงโดยใช้เวทย์มนต์เพื่อซ่อนเร้นร่างกายเอาไว้

หลังจากเหตุการณ์สงบลงแล้วก็จงออกไปจากเมืองนี้ซะ]

 

คำพูดของแคลร์ริสซังตัดความลังเลไปได้ครึ่งนึง คาไซซังที่รู้สึกหนาวเย็นอยู่ภายในจากคำพูดคำนั้นละมั่ง หลังจากนั้นก็ส่ายหัวอย่างช้าๆหลังจากที่เงียบไปสักครุ่นึง

 

[ไม่....ไม่สิ ลองมาพยายามดูกันนะ]

[ใช่แล้ว]

 

เสียงจากการทุบประตูรุนแรงขึ้น ประตูเริ่มที่จะเบี้ยวแล้ว ท่าทางใกล้จะพังในเร็วๆนี้แล้ว ไม่ดีแล้วถ้าไม่หนีละก็ จะไม่ทันละนะ

คาไซซัง.....รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากแต่ว่า มันคงจะดีกว่าที่จะไม่ถูกนับเป็นผู้เข้าร่วมการต่อสู้ระหว่างคนต่อคน

มือของยูเรียว่างเปล่า รับสัมภาระไปเพื่อไม่ให้วิ่งช้าลง

 

[ถ้าอย่างนั้นแคลร์ริสซัง ฝากด้วยนะครับ]

[อือ มาเจอกันที่ร้านที่ชื่อรังงูในตอนเช้ามืด]

 

กระดาษใบเล็กๆถูกยื่นออกมาให้รับเอาไว้ พอเก็บไว้ในกระเป่าเสื้อเรียบร้อยแล้ว คาไซซังมาทำศึกที่ริมหน้าต่าง

วัดระยะโดยการมองด้วยสายตา  หลังจากที่ใช้เวทย์มนต์เพื่อซ่อนตัวแล้วก็เปิดหน้าต่างออกมาและก็โดดไปในทันที

 

[ลมพัดแรงจังเลยนะ เลยกลายเป็นเกราะป้องกันร่างกายของตัวเอง]

 

ในขณะที่กระโดดออกไป ผมได้ใช้เวทย์มนต์สายลมป้องกันสำหรับทุกคน ถ้าใช้ในเวทย์มนต์ดังกล่าวในตอนนี้ละก็

มันจะช่วยป้องกันลดแรงกระแทกจากการที่ร่วงลงมาละนะ เพราะว่าที่นี่คือชั้น4

ถ้าตกลงมาตามปกติละก็ อาจจะบาดเจ็บสาหัสได้ หลังจากลงถึงพื้นแล้วก้รีบพุ่งไปทันที พวกผมก็ออกไปซอยด้านหลัง

 

 

ต้องขอขอบคุณเวทย์มนต์ซ่อนตัวที่ช่วยให้ถูกจับกุมได้ช้าลงหรือก็คือพวกอัศวินไม่สามารถไล่ตามมาได้ทัน

ถึงอย่างนั้นก็ตามยังคงกระจายกำลังค้นหากันอย่างต่อเนื่องเพื่อค้นหาตามที่ต่างๆไปทั่งประมาณ1หนึ่งชม

พวกผมที่เหนื่อยล้าได้ซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของด้านหลังของตรอกพร้อมทั้งผักผ่อนสภาพร่างกาย

 

[ไม่ได้ไล่ตามมาสินะ]

[บางทีพวกแคลร์ริสซัง]

 

ได้ยินเสียงตู้มมม เหมือนกับดอกไม้ไฟ และมีเปลวไฟขนาดใหญ่ลอยขึ้นมาบนท้องฟ้ายามราตรี

มันไม่เป็นการกระทำที่มากเกินไปหรือนั่นนะ? คงจะไม่มีปัญหาในภายหลังอะไรพวกนี้ใช่ไหม

 

[.....หวังว่าจะไม่ใช่ทำเพื่อให้เด่นสะดุดตานะ]

[ดูเหมือนว่านะ]

 

แม้จะยากลำบากที่จะอยู่ในประเทศนี้ก็ตามพวกผมก็ไม่รู้ละนะ....... ต้องขอขอบคุณเพราะงั้นศัตรูถึงไม่ตามมาที่นี่ เพราะงั้นช่างมันเถอะ

ในตอนนี้ควรจะออกห่างจากตัวเมืองสักครั้งหนึ่งหรือว่าอยู่ภายในป่าจนถึงรุ่งเช้าจะดีไหมนะ

อีกทั้งยังโชคดีที่มีอุปกรณ์เพื่อหลีกเลี่ยงพวกปีศาจที่ได้รับเอาไว้ติดตัวซึ่งใช้ได้ดีทีเดียวเพราะงั้น ถ้าประมาณคืนนึงละก็คงจะสามารถอยู่ได้แน่ๆ

 

[เอาละ คงจะได้เวลาเคลื่อนย้ายไปนอกเมืองกันแล้วใช่ไหม]

[อาา นั่นสินะ]

 

ในขณะที่ถอนหายใจออกมาแล้วลุกขึ้นยืนทันใดนั้นเอง

ยูเรียที่กำลังเช็ควี่แววโดยรอบอยู่ก็ทำท่าทางเหมือนกับตกใจมองมาที่ทางนี้ และร้องเสียงแหลมสูงออกมา

 

[คุณหนู! ข้างหลัง!]

[! ?]

 

พอได้เสียงก็หันกลับไปด้านหลังกลับไปโดยอัตโนมัติ ก็มีผู้ชายผอมๆที่สวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลและถือไม้เท้าเอาไว้อยู่ยื่นมือออกมาทางผม

มาอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่กันไม่เห็นรู้ตัวเลย!?

 

[เด็กน้อย!?]

[ต้นกำเนิดแห่งเปลวไฟเอย จงมารวมอยู่ที่มือแล้วจงโจมตีไปยังศัตรูของข้า!]

 

ในขณะที่กระโดดถอยหลังออกมาพร้อมทั้งยิงเวทย์ไฟไปยังผู้ชายที่สวมเสื้อคลุมที่อยู่ตรงหน้า

ตามหลักแล้วเป้าหมายอยู่ที่ตรงใบหน้า แต่ว่าเวทย์มนต์กลับถูกป้องกันแล้วหายไปตรงหน้าของเขาก่อนเหมือนกันมีกำแพงกั้น

พอพูดถึงเรื่องนั้นขึ้นมา ได้ยินมาว่าผู้ใช้เวทย์มนต์สายต่อสู้จริงๆจะมีการใช้เวทย์มนต์ป้องกันอยู่เสมอๆนี่นะ......ไม่ได้ระวังจนเผลอเลอไปซะได้

เจ้าหมอนั่นที่อยู่ตรงหน้าผมไม่ได้ขยับไปไหนและ ได้ยื่นส่วนกลมๆที่ติดอยู่ตรงปลายไม้เท้ายื่นออกมา

 

[อะอุ๊ก!?]

[คุณหนู!]

 

ก่อนที่จะได้ขับขานบทเวทย์มนต์ถัดไปก็ถูกกระแทกเข้าที่ท้อง ในขณะที่ถูกกระแทกที่ท้องพร้อมกับล้มลงไป

ทั้งที่ไม่ได้กระแทกแรงขนาดนั้น แต่มันกลับเจ็บมากทีเดียว

 

[เวรเอ๊ย นี่มัน――――!]

 

ในระหว่างที่น้ำตาไหลออกมา คาไซซังพยายามที่จะชักดาบออกมาฟัน

ขออภัยที่เสียมารยาทนะทั้งที่ดูท่าทางไม่ค่อยแข็งแกร่ง แต่กลับสามารถเหวี่ยงดาบได้อย่างรวดเร็วถึงขนาดที่ ไม่สามารถมองเห็นได้

ดูเหมือนว่าผู้ชายที่สวมเสื้อคลุมก็ตกใจกับความไวนั้นเหมือนกัน จนไม่สามารถมีปฏิกริยาตอบสนองได้ทัน

ดาบที่ถูกเหวี่ยงลงไปสามารถตัดทำลายเขตป้องกันได้อย่างดาย และร่างของผู้ชายที่อยู่ใกล้ๆก็เกิดอาการเซ――

 

[――ชิ!]

 

――หยุดการเคลื่อนไหวก่อนหน้าถูกเป้าหมาย

 

[จะ จงยอมแพ้ซะ!]

 

[เจ้าบ้าาา กำลังทำอะไรอยู่นะ!]

 

ถึงแม้จะไม่ถูกต้องก็ตาม ที่ไม่ได้บอกว่าสามารถฆ่าได้อะไรแบบนี้ แต่ว่าการหยุดระหว่างทางอะไรแบบนี้ถือว่าเป็นการเดินหมากที่ผิด

 

[คงจะไม่จำเป็นต้องฆ่าหรอก ผลแพ้ชนะมันออกมาแล้ว!]

[ที่พูดนั่นไม่เกี่ยวกันเลยเพราะงั้น! ยูเรีย!]

[ค่ะ!]

 

ยูเรียที่ยกขวานขึ้นมาและพุ่งเข้ามาโจมตีแต่ว่า เจ้าหมอนั่นที่เผยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวมออกมาและพอหันไม้เท้าไปที่หน้าอกของคาไซซังและขยับปากนิดหน่อย

เจ้าหมอนั่นอ่านได้ขาดอย่างสมบุณณ์แบบ เพราะว่าเขาไม่เคยฆ่าคนทั้งที่มีความสามารถทางดาบสูงก็ตาม

เรียกได้ว่าแม้แต่จะทำให้ได้รับบาดเจ็บก็ยังที่จะลังเล

 

คนที่คุ้นเคยกับการต่อสู้ จำได้ว่านายท่านพูดว่าไม่มีภัยที่คุกคามเลย เช่นพวกดาบที่ไม่ได้มีเจตนาที่จะฆ่า

(TL//ประมาณว่าไม่ต้องไปกลัวคนที่ขู่ถ้าคนที่ใช้ดาบนั้นไม่มีเจตนาที่จะฆ่าอีกฝ่าย ยังไงอีกฝ่ายก็ไม่กล้าที่จะทำ)

 

[กุ๊อั๊ก!]

[กริ๊ด!]

 

เกิดลมพัดอย่างรุนแรงจนคาไซซังกับยูเรียทั้งสองคนถูกพัดกระเด็น

 

[ทั้งสองคน!]

ขณะที่เรียกชื่อของทั้งสองคนทันใดนั้นเอง ก็ถูกคว้าแขนโดยผู้ชายที่ใส่เสื้อคลุมไว้

ในขณะที่คิดว่าแย่แล้วสายเกินไปแล้ว ก็ได้ยินเสียงเจ้าหมอนั่นบ่นพึมพำ

 

[――เริ่มการเคลื่อนย้าย]

 

พอมีแสงของพวกเวทย์มนต์โผล่ขึ้นมาที่ตรงแถวบริเวณเท้า ทิวทัศน์โดยรอบของทั้งสองคนก็บิดเบี๊ยว และเริ่มการเคลื่อนย้ายไป

 

[คุณหนู!]

[ยูเรีย! ดำเนินตามแผนต่อไป!]

 

ผมได้ยินเสียงเรียกของยูเรีย ดูเหมือนว่าจะยังเชื่อมต่อกันอยู่

ผมหยิบกระดาษชิ้นเล็กที่เก็บเอาไว้อยู่ที่ตรงอกและเขวี้ยงมันออกไปให้กับยูเรียที่ดูบิดเบี๊ยว

แต่ว่าผู้ใช้เวทย์มนต์เคลื่อนย้ายออกมา ดูเหมือนว่าไม่ได้มีข้อสงสัยในเป้าหมายของผมละนะ

 

เพราะมันจะกลายเป็นเรื่องลำบากยุ่งยาก......

 

【RESULT】

―――――――――――――――――――――――――――――

◆-------------★【โซระ】--★【ลูลู่】--★【ยูเรีย】

[◇MAX COMBO}--◇【0】----◇【0】----◇【0】

[◇TOTAL HIT}----◇【0】----◇【0】----◇【0】

---------------------------------------------------

[◇TOTAL-EXP}--◆【508】--◆【176】--◆【158】

―――――――――――――――――――――――――――――

【Party】

[โซระ][Lv15]HP38/50 MP420/420[ปกติ]

―――――――――――――――――――――――――――――

【Record】

[MAX COMBO]>>33

[MAX HIT]>>33

―――――――――――――――――――――――――――――

【พูดสั้นๆ】

「เอาละ งูจะออกมาหรือออร์คจะออกมา」

 



NEKOPOST.NET